Marij Sloothaak

Van oude mannen en van dingen die voorbij gaan… januari 28, 2009

OLVG - 1915

Onlangs lag ik 6 dagen in het Onze Lieve Vrouwen Ziekenhuis te Amsterdam. Om redenen waarmee ik u niet zal vermoeien. Ik had geluk; ik lag in een twee-persoonskamer, samen met een oudere heer; meneer Dokter. What’s in a name, nietwaar?

“91 jaar ben ik al”‘, zei hij. “Maar altijd lief en aardig.” Had ik even geluk! Nu was de heer Dokter zeer vriendelijk, maar stokdoof. Hij vertelde mij verhalen  over zijn bewogen leven. Maar als ik dan antwoordde, praatte ik tegen een muur. Enfin, we hadden het gezellig, meneer Dokter en ik. Hij noemde mij Roodkapje, vanwege de lange rode kamerjas die ik droeg. Altijd goed voor een grinnik.

Nu lag ik 2 jaar geleden ook in het ziekenhuis met een oudere heer op de kamer. Deze heer was andere koek. Hij had net 3 maanden geleden zijn vrouw verloren, en wilde nu alleen maar dood. Hele nachten kermde hij zijn doodswens. Belde hij de zusters, tot gek makens toe. “Zuster, komt u me mijn pilletje geven? Want ik wil dood!”

Ik was een beetje bang van hem. Hij lag er soms bij met het schuim om de lippen. Oh gruwel. Tot ik op een ochtend de moed op kon brengen eens bij hem te komen zitten. Hem zijn verhalen te laten vertellen. Over de oorlog. Over de armoede. Over de doos met stuivers die hij had gespaard om echte schoenen te kopen. De doos met zijn schoenengeld die zijn moeder tenslotte gevonden had. En die ze in de oh zo broodnodige, huishoudpot gestort had. Want men was arm. En eten was belangrijker dan schoenen.

Hij vertelde over zijn vrouw. Hoe mooi ze was. Dan gingen zijn ogen glimmen. Zijn verhalen werden steeds geestiger. Het contact werd intiemer. Soms zaten we beiden te schateren van de lach. In het begin wilde meneer Janssen niet eten. Hij wilde dood. Op de dag dat ik wegging deden we een race wie het eerst zijn toetje op had. Eindelijk weer eten! 

Die meneer Janssen. Waarschijnlijk is hij nu allang bij zijn vrouw. Ik hoop het zo.

Gisteren werd ik ontslagen uit het OLVG. Meneer Dokter moest blijven. De pijn waaraan hij leed, scheen te zijn veroorzaakt door zijn heupen die gebroken bleken te zijn. Al maanden lang. Meneer Dokter woont in een verpleegtehuis. Schande!

Ik pakte mijn spulletjes in, ietwat verward vanwege mijn plotselinge vertrek. “Ik zal je missen”‘ zei de oude meneer.

“Ik zal je echt gaan missen Roodkapje.”

Ik gaf hem een kus op zijn kale kruin, om hem mijn tranen niet te laten zien. Ook ik zal u missen, meneer Dokter. Altijd lief en aardig en 91 jaar. Maar dit zijn dingen in het leven, die, hoe intensief ook, voorbij gaan…

Een muis in mijn huis januari 14, 2009

Brrrr...

Ik hoor een gruwelijke gil. Een ware doodskreet. Echt zo van: ‘Aaagh!’ Ik kijk verschrikt om me heen.Wie was dat? Moord? Doodslag? Erger nog? Dan stokt mijn adem in mijn keel. Dat was ik. Deze ijselijke kreet was van mij. De reden: een muis. Een muis in mijn huis!

Nu is de verhouding van vrouwen met muizen heel gecompliceerd. Dit ga ik niet uitleggen, dat moet u maar even lekker zelf gaan Googelen. Freud schijnt er ooit iets over gezegd te hebben. Een muis doet iets met vrouwen. 

Voorbeelden genoeg. Zo hadden wij ooit een stoere buurvrouw die bomen hakte en vijvers spitte. Maar bij het zien van een muis op de hoogste kast klom. En er niet meer af kwam.

En ik dan! Zelfstandige vrouw, trekt met haar kinderen door landen met rovers en bandieten en bedelaars, nergens bang voor. Maar een muis!  

Drie jaar geleden, mijn zoon woonde net op kamers, had ik ook een muis. Ik zette de vuilniszak van het balkon in de gang en tjoeps! Daar was ie. Mijn slaapkamer in. Ik panisch, bel zijn 06. ” Joris, kom thuis, ik heb een muis.”  

Op hetzelfde moment zag ik de muis weer rondtrippelen! “AAAAAGH!” , deed ik. “Mam,” zei mijn volwassen zoon. “Moet je jezelf nu eens even horen!” Jajajaja.

Vorig jaar had ik ook muizen. Na veel gedoe met diervriendelijke muizenvallen besloot ik toch muizenlokdozen te kopen. Om de volgende dag een muis als een soort gekruisigde Christus in mijn hal terug te vinden. Met de armen en poten wijd, als een echte martelaar. En dan met stoffer en blik zo’n muis in de vuilniszak tillen. En die vuilniszak natuurlijk meteen naar buiten. Oh gruwel.

En nu heb ik dus weer 1 muis. Correctie: als je 1 muis ziet, dan heb je er 20, zegt men. Fijn idee.

Gisteren lag ik in bed naar NOVA te kijken. Ik zie iets uit mijn ooghoeken bewegen. “Nee…” zeg ik. Muis stopt. “NEEEEE!” roep ik. Muis rent de kamer uit.  

Ik was trots op mezelf. Ik had niet gegild. Ik had de muis ernstig toegesproken. Als een kind. En hij ging weg. Nu die andere 19 nog… 

Mijn website. Marij Sloothaak
 

Hoe durven ze: chagrijnig winkelpersoneel januari 5, 2009

In Londen kun je wel leuk shoppen.Even bellen met mijn dochter

De GSM op voicemail. De PC krijgt een doek over z’n kop, zodat hij me niet zo beschuldigend aankijkt. Vandaag is het míjn dag! Shoppen geblazen!
In een vrolijke bui loop ik de eerste boetiek in. Er hangen drie meisjes over de toonbank. Ze kijken niet op of om. Maar een kniesoor die dáárop let. Maar dan zou ik toch wel érg graag een maatje groter willen hebben. Ik roep een verkoopster. Vriendelijk. Een maal. Twee maal. Ik kom gewoon niet over de muziek heen. Ik besluit het in een andere winkel te proberen.

Na lang zoeken vind ik hier de verkoopster tussen een rek met lange jurken, op de grond. Echt waar! Ze is druk aan het praten in haar mobieltje. Als ik mijn mond open doe om wat te vragen gebaart ze nijdig naar haar telefoon: “Zie je niet dat ik bezig ben!”
Ik deins terug. Oh, sorry hoor. Ik besluit haar niet verder te storen.

Volgende winkel. Hier vind ik hélemaal de broek die ik wil. Graag zou ik even willen afrekenen. Juffrouw? Juffrouw? Juffrouw heeft I-pod op, hoort me niet. Pas als ik haar even door elkaar heb gerammeld wordt ze wakker. Chagrijnig, kauwgumkauwend neemt ze mijn geld aan.

Het stoom komt uit mijn oren als ik de winkel uitloop. Sorry dat ik u stoor. Sorry dat ik koop. Sorry hoor, dat ik klant ben!

Marij www.marijsloothaak.nl