Op de Amsterdamse tram…

Zo lekker: TING!, TING!, door de Leidsestraat...

Soms, in tijden dat het in de schrijverij wat minder ging, dacht ik:  ‘Ik kan altijd nog trambestuurder worden.’ Zo lekker, TING, TING!, door de  Leidsestraat. En dan al die toeristen die verschrikt opzij springen. Gierend door de bochten. Lekker net voor je neus die deur dicht doen…

En als je dan toch zo’n keuze maakt: tramconducteur lijkt me nog wat relaxter. Hoef je alleen maar de zones uit je hoofd te leren en het juiste wisselgeld terug te geven. En op het goede moment: “Westermarkt, Anne Frank House, overstappen op lijn…”, te roepen. Als er iets echt Amsterdams is…

Tramconducteur. Je hebt ze in alle soorten. De klassieke chagrijnige Amsterdammer. ”Doorlopen!” Ik zie hem vaak op lijn 12. Hij maakt me een beetje bang. Alsof hij de wereld op zijn schouders draagt en het mijn schuld is. Haast schichtig geef ik hem mijn strippenkaart. Opgelucht als hij hem waardig bestempelt. Of de vrolijke tramconducteur, die de gave heeft van zijn werk een feest te maken. Zo stapte ik laatst in zijn tram, en vroeg om drie zones. “DRIE zones?”, sprak de man. “Drie héle zones? Mevrouw, wat verwent u me weer! Dames en heren, deze mevrouw neemt wel DRIE zones!”

Mijn dag was weer goed.

Mijmerend over trams herinner ik me een voorval van heel lang geleden. Ik stapte met mijn zoontje van vier en mijn dochtertje van drie maanden in  draagzak in een overvolle Amsterdamse tram. Ik woonde toen even voor 12 jaar in Eindhoven. Een provinciaaltje, voelde ik me weer. Kwetsbaar, ook. Had ik mijn tas wel goed dicht? En stond Joris niet te dicht bij de tramdeur? En die junk, daar, die moest ik in de gaten houden! Er moet lichte paniek in mijn ogen te lezen zijn geweest.

Terwijl ik al slingerend met die twee kinderen mijn evenwicht probeerde te houden stond er plots een enorme neger op. In mijn herinnering was hij 2 bij 2 meter. Hij keek mij doordringend aan. Mijn adem stokte. Toen zei hij met een zwaar Surinaams accent: “Ach vrouwtje, ga toch lekker hier zitten met je kinderen.” Waarop hij met een breed gebaar zijn zitplaats aanbood.

Als er iets Amsterdams is… dan is het wel de tram.

Marij www.marijsloothaak.nl