Sokkenmuseum in Spanbroek oktober 27, 2009
Posted by marijsloothaak in Uncategorized.Tags: Bijenkorf, Eigentijdse kunst, handschoenen, sokken, Spanbroek
5 comments
Je houdt er altijd maar één van over...
Nu ga ik geen leuke column schrijven over wasmachine’s die sokken opvreten of een duistere wereld van solosokken ergens diep in de onderwereld. Een soort ‘zwarte gat’ voor sokken.
Vele columnisten, die dachten leuk te zijn, waren mij hierin voor.
EN HET IS HELEMAAL NIET LEUK! Integendeel: het is diep, en diep triest.
In den beginne heb je nog een mandje met solosokken, in de hoop dat de andere ooit wederkeert. Vergeet het. Maar meestal duurt het toch nog een half jaar voordat je die sokken weg durft te gooien. Stél dat je morgen die éne sok toch nog terug vindt?
Wat een spijt dan!
Tjonge. Laat ik me bijna toch verleiden tot een column over solosokken.
Ik kom erop omdat ik vanmiddag weer bij de Bijenkorf zuinig de goedkoopste handschoenen uit stond te zoeken. Met de trieste voorkennis dat ik binnenkort tóch weer een van de twee kwijt raak.
En de laatste tijd doet hetzelfde zich bij mij voor met oorbellen. Zou het besmettelijk zijn?
Enfin, ik pleit voor een landelijk handschoenenarchief. Of voor een solosokkenmuseum. Misschien in Spanbroek? Daar schijnt iets leeg te staan… Het is zeer eigentijds. En als je de mysterieuze wereld van de verdwenen sokken in ogenschouw neemt dan heeft het zelfs wel iets magisch-realistisch.
Idee?
Marij
PS: Ik bedenk net, zo´n touwtje tussen mijn handschoenen, zoals je bij kleuters doet bij hun wantjes. Zou dat iets voor mij zijn?
www.marijsloothaak.nl
Moeders trots… oktober 23, 2009
Posted by marijsloothaak in Uncategorized.5 comments
Bachelor's bul
Even pochen… Joris heeft zijn bachelor’s bul politicologie. Mijn kind is bachelor of science… Nu óp naar zijn Masters. Ondertussen ook nog even drie dagen per week werken bij de IDFA. Ja, je bent jong… Mocht het op deze foto lijken alsof ik mijn dochter wil wurgen teneinde ze op de foto gaat, dan is dat slechts schijn…
Sopraantje in het koor… oktober 20, 2009
Posted by marijsloothaak in Uncategorized.Tags: Dirk Witte, Jean Louis Pisuisse, koor, partituur, sopraan, Theaterinstituut, zingen
1 comment so far
De sopraantjes uit het koor...
Er was eens een meisje dat worstelde met haar afstudeer-scriptie. Lang, lang, geleden. Ze had zichzelf dan ook voor een schier onmogelijke taak gesteld: een tekstanalyse van het gehele oeuvre van Dirk Witte. Dirk Witte was de vaste tekstschrijver van een van onze eerste echte Nederlandse cabaretiers, Jean Louis Pisuisse. Liedjes als: ‘Mensch durf te leven’, ‘Het wijnglas’, en vooral: ‘Mijn eerste’, waren van zijn hand.
Toch denk ik altijd nog met liefde aan m’n eerste
M’n eerste meisje van de zangvereniging
M’n allerliefste klein sopraantje
Waar ‘k mee wandelde in ‘t laantje
Maar die niet meer aan me denkt nu ‘k niet meer zing.
Voor mijn research toog ik naar het Theaterinstituut aan de Herengracht.Hier trof ik een wirwar van her en der verstopte en verstofte, soms orginele partituren aan. Gelukkig werd ik in mijn verwarring ondersteund door cabaretkenner Jacques Klöters, aldaar werkzaam destijds.
Soms was ik de wanhoop nabij. Dacht ik dat ik klaar was, vond ik ergens onderaan een stapel nóg een liedtekst. Enfin. Het kwam af. En ik kreeg een negen.Tot mijn grote trots staat er nu in het het archief van het Theaterinstituut een kopie van mijn scriptie. En zo’n 20 jaar later hoorde ik, dat ik de eerste ben geweest die het gehele oeuvre van Dirk Witte bijeen heeft gebracht. Da’s toch leuk voor een mensch.
Enfin, deze hele lange inleiding vertel ik u omdat het er toch van gekomen is. Ook ik ben nu ‘sopraantje in het koor.’ In twee koren zelfs.
Een onder de geestdriftige leiding van Pieter Niewint. Die ons, als we hem af en toe niet een schop geven, alleen maar Verdi zou laten zingen. En een klein koortje onder de bezielende leiding van Jeroen Koolbergen. Maar die zit nu even in Afrika voor de verfilming van ´Tirza´, van Grunberg. Ook leuk.
Maar nu heb ik een probleem. Nu ben ik een heus sopraantje. Maar wie o wie wil met mij wandelen in het laantje! Want daar doe ik het natuurlijk eigenlijk voor…
Grinnik.
Marij www.marijsloothaak.nl
Mijn Nobelprijs voor de vrede oktober 12, 2009
Posted by marijsloothaak in Uncategorized.Tags: komkommergriep, krant, Mexicaanse griep, Nobelprijs, Novelprijs, obama, vrede
3 comments
Het beloofde varkentje, zie vorige column
U heeft mij weer even moeten missen. Nee, ik zat niet in Menton of andere exotische oorden. Ik zat, of beter gezegd, lag, thuis met griep. Niet de Mexicaanse griep. Want daar gelooft niemand meer in. U toch ook niet? Het is een complot van de pharmaceutische industrie, zegt men.
Ik persoonlijk heb daar een andere mening over. Herinnert u zich nog dat de kranten bol stonden over de Mexicaanse griep, ergens midden in de zomer? In komkommertijd, zeg maar. Je moet toch ergens over schrijven. Daarom noem ik het de komkommergriep. Afijn, ik was dus even van de buitenwereld afgesloten.
Had zelfs geen zin in de krant. Niets voor mij. Dus nu ik weer helemaal safe en sound ben, lígt me er een stapel! Weet niet waar ik beginnen moet.
De krant die ik het eerst opensloeg, was met die prachtige foto van Obama, waarin hij zijn eigen surprise toont met het feit dat hij de Nobelprijs voor de Vrede heeft gewonnen. En dat als een soort voorschot op de verwachtingen die we van hem hebben. Na 9 maanden presidentschap!
Kijk, en dat vind ik nou niet eerlijk. Ik ben al 52 jaar heel ‘vredig.’
Ik ben dol op kinderen. Help oude dametjes oversteken. Aai af en toe eens een hond.
Ik ga volgend jaar een gooi doen naar die Nobelprijs. Ik verdien het. Heus.
Marij www.marijsloothaak.nl
Elke week een nieuwe blog in je mailbox? Klik hierboven!
