Six Word Story september 29, 2011
Posted by marijsloothaak in Fun, Gedichten, Uncategorized.Tags: dichter, Gedichten, Herman Koch, Kluun, Nightwriters, Saskia Noort, Six Word Story
add a comment
Er bestaat een fenomeen in dichtersland, las ik: de Six Word Story. Een heel verhaal in zes woorden. Het idee stamt af van Ernest Hemingway. Hij noemde dit zijn beste verhaal ooit: For sale. Baby shoes. Never worn. Schrijvers als Kluun, Herman Koch en Saskia Noort wagen zich geregeld aan een Six Word Story . Dat laat ik niet op me zitten. Ik probeer mijn pen… (Suggesties welkom).
Wollen trui.
Resultaat
van
uitgepeld
schaap
Dronkenschap in
overtreffende trap:
lam,
lammer,
schaap.
Rare foto
van Marij.
Zie hierboven.
Ook kappersbranche
heeft last van
vergrijzing
Parelhoen.
Een kip met
veel verbeelding
Geitjes
sprongen in de wei.
Q-koorts
Rode rozen.
En hij
smeerde hem
Filmster.
Vergane glorie
gevangen in
facelift
Volle boekenkast.
Louter
voor de
sier
Te koop.
Babyschoenen.
Kind
voetbalt
al.
Zes woorden.
Valt
nog niet mee
Kijk ook op www.nightwriters.nl
<
Verleidingslessen september 27, 2011
Posted by marijsloothaak in Uncategorized.Tags: Spaanse waaier, verleidingslessen, waaier
add a comment
Verleidingslessen
 Volg mij…  Ik ben jaloers!  Laten we praten  Je raakt mijn hart…  Ik wil je zien  Ik vind je leuk… Verleidingslessen… |
Het wordt zomers volgens de KNMI, dus ik dacht: Kom…
Tijd voor een ‘Gouwe Ouwe’, een lesje in Hoofse verleiding met ‘De Waaier.’ Het schijnt dat jonge meisjes uit 19e en begin 20e eeuw, die uit dansen gingen, altijd werden begeleid door hun moeder of chaperonne. Om ondanks hun afkeurende blikken tóch te kunnen flirten gebruikten ze bovenstaande ‘waaiertaal.’
In Valencia kocht ik ooit een paar Spaanse waaiers om cadeau te doen aan vriendinnen. Het oude Spaanse vrouwtje dat mij de waaiers verkocht leerde mij de ‘geheim-taal’ waarmee Spaanse dames al eeuwen heren verleiden.
Bij deze. Dus Hollandse dames, morgen naar de Chinese winkel voor een waaier.
Niets Parship, D-dating of Facebook. Laten wij een oude traditie weer in ere herstellen!
Gouwe ouwe: ‘AAF’ september 26, 2011
Posted by marijsloothaak in Eten en drinken, Fun, Gedichten, kinderen, Politiek, Reizen, Uncategorized.4 comments
Vanwege: druk, druk, druk éven een ‘Gouwe Ouwe.’ Woensdag waarschijnlijk weer vers materiaal…
Bíjna had ik mijn abonnement op de Volkskrant opgezegd. De Volkskrant, die ik al mijn hele leven lees. Bijna had ik de Volkskrant ingeruild voor het NRC.
Gewoon, omdat ik des ochtends nauwelijks nog tijd heb om de krant te lezen. Bijna had ik hem dus ingeruild voor een avondkrant. Bijna.
Maar ik kan Aaf niet meer missen.
Sinds enige tijd schrijft Aaf Brandt Corstius voor de Volkskrant.
Ik las haar al regelmatig bij mijn sportschool, in NRC Next. Eigenlijk ging ik alleen maar voor Aaf naar de sportschool. En daarmee heeft ze me dus een goede dienst bewezen. Ik was een stuk dikker geweest zonder Aaf.
Aaf schrijft leuk. Soms schrijft ze een interessant opiniërend stuk. It runs in the family. Maar soms tuttelt ze er maar van los op haar vierkante millimeters. Over haar kindje. Of over haar vader. Over hoe Aaf naar de tandarts gaat. En dat is ook leuk. Ze weet van iets heel gewoons een ‘leuk stukkie’ te maken.
Brilliaans, met de ‘brille’ van Martin Bril, maar dan anders.
Ik bewonder Aaf. Ze presteert het toch maar weer om elke dag iets lezenswaardigs te schrijven.
Zonder dan ook maar in haar schaduw te durven staan, weet ik hoe moeilijk het is ‘een leuk stukkie’ te schrijven, al is het maar één of twee keer per week voor deze blog.
De gewone leuke tuttels zijn vaak het moeilijkst. Want dan komt het monster van de zelfkritiek om de hoek kijken.
Dat wil niemand toch lezen? Hoe Marij Sloothaak op huizenjacht gaat? Of hoe Marij Sloothaak haar Sail beleeft? Laat staan dat gedoe met haar kinderen in het buitenland. Kom op zeg!
Ik ben al vanaf december 2008 aan het bloggen. Kijk maar in mijn archief hiernaast. Trouwe lezers van dit blog moet het zijn opgevallen, mijn stukkies komen steeds langzamer. Ze worden korter. Ik smokkel er steeds weer een paar dagen tussen. Eén van mijn trouwe lezers vroeg zich af of ik soms lijd aan een ‘bloggers block’.
Dat nou net weer niet. Maar toch. Misschien moet ik me wat minder door het monster van de zelfkritiek op de kast laten jagen. En gewoon leuke stukkies schrijven. En ondertussen blijf ik zelf Aaf Brandt Corstius lezen, in de Volkskrant.
Dat abonnement op NRC neem ik er gewoon bij.
(P.s. U kunt zich overigens abonneren op deze mail. Dan krijgt u een nieuwe blog automatisch rond 20.00 uur in uw mailbox. Kost niets. Klik hier boven op “NIEUWE BLOGS PER E-MAIL? KLIK HIER.” Leuk toch? Doen!)
Marij Sloothaak www.marijsloothaak.nl
Ballet september 17, 2011
Posted by marijsloothaak in Uncategorized.4 comments
Met twee mooie zwanen; Kyra en Claudia
Picture this …
Een klein meisje met een brilletje en veel te kort haar. Jeugpuistjes. Beugeltje. Een klein, lelijk eendje in een roze maillotje en zwart balletpakje. Maar… aan haar voeten: TWEE PRACHTIGE SPLINTERNIEUWE ROZE SPITZEN. En in haar hoofd… een droom. Een droom waarin dit lelijke eendje schitterde in het Zwanenmeer… Als Zwaan. Waarin ze de wereld zou verbazen met haar schitterende pirouettes… Waarin ze met een hoofse hoofdknik en bevallige reverence het ovationele applaus in ontvangst zou nemen. Ze vloog…
Sjees. Wat deden die spitzen pijn aan je tenen. Watten in de punten. Nylonkousen in de punten. Maar de pijn bleef. Bloed. Ach… je moet er iets voor over hebben om Prima Ballerina te worden…
Ach… De droom bleef een droom. Want op de balletacademie bleken mijn hamstrings te kort. Die spitzen zouden nooit naar de hemel reiken…
Ik ben best wel nog aardig terecht gekomen. Maar de liefde voor de dans bleef.
En nu had ik het voorrecht om te worden uitgenodigd voor de galavoorstelling van het Nationaal Ballet!
Uit het persbericht:
‘Het jubileumseizoen gaat van start met een feestelijke galavoorstelling ‘Gala’, waaraan behalve het voltallige Nationale Ballet ook leerlingen van de Nationale Balletacademie en diverse buitenlandse gastsolisten hun medewerking verlenen. Het programma wordt exclusief voor deze avond samengesteld en omvat een selectie van hoogtepunten uit het veelzijdige repertoire van het gezelschap.
Virtuoze pas de deux en variaties uit de avondvullende, klassiek-romantische balletten worden afgewisseld met grootsbezette ensemblechoreografieën. Daarnaast wordt de geschiedenis van Het Nationale Ballet met filmbeelden tot leven gebracht.’
Nou is het rare: als ik ballet zie; dan gebeurt er iets heel geks met mij. Ik zit zó in de bewegingen, dat ik met mijn hoofd meega. Ik maak met mijn hoofd een pirouette. Een tendue en een plie, ik vlieg. Ik kan mijn hoofd niet stilhouden!
Bizar… Gelukkig zat er in mijn gezelschap nog een zwaantje: Claudia. En zij heeft ongeveer hetzelfde. Ballet is vliegen. Ná ooit intensief balletlessen te hebben gevolgd, gaat het vliegen er blijkbaar niet meer uit. Heerlijk!
Gelukkig maar.
WAT EEN HEERLIJKE AVOND! IK HEB GENOTEN!
Picture this…
Het Nationaal Ballet op het NOS Journaal.
Zondagsdichtster in reprise + filmpje september 11, 2011
Posted by marijsloothaak in Uncategorized.add a comment
Cabourg
Partir c’est mourir un peu
is een waarheid
als
een
koe.
Dropveter
Holland op
zijn
smalst
Banaan
Ik zei nog:
rechtdoor!
Hobby
Als hobby
bouwde zij
luchtkastelen…
Foto: People Pictures, Frits Roelfsema
Filmpje! Leuk, WordPress. Na veel pogingen staat hij nog op zijn kant. Na, ja, áls u hem wilt zien, zet uw laptop maar op zijn kant. Er wordt aan gewerkt! Geeft een aardig beeld van Cabourg. Na 50 seconden verschijn ik ten tonele…
Cabourg, Normandië september 7, 2011
Posted by marijsloothaak in Uncategorized.add a comment
Dol op kaarten lezen.
- Soms is het eten níet lekker in Frankrijk. Escargots waterig, lamskotelet taai, friet slap, Créme caramel taai. Grrrr….
We zijn nu alweer 5 dagen in Cabourg, Normandië. Behalve dat het weer niet om over naar huis te schrijven is (niet zo erg als in Nederland, begreep ik) is dit een geweldig gebied. Cabourg is een prachtige badplaats met nog steeds de grandeur van de Belle Epoque. Proust situeerde zijn roman A l’ombre des jeunes filles en fleurs in Cabourg. Piaf, Becaud en Montand traden hier op in het casino. En nu loop ík hier, op mijn espadrilles.
- Mmmmmmossel
Zondagsdichtster in Normandië september 4, 2011
Posted by marijsloothaak in Uncategorized.1 comment so far
Oesters
Het is
hard
werken
hoor,
zo’n
parelsnoer…
Mosselen
Madame,
la prochaine fois
dient u alleen
de mosselen op te eten,
níet de schelpen.
De geur van Frankrijk september 1, 2011
Posted by marijsloothaak in Uncategorized.3 comments
Ik ga naar Frankrijk! Morgen vertrekken we, de bonne heure, naar Cabours in Normandië. Niet vanwege het mooie weer. Want dat is daar ongeveer hetzelfde als hier. Maar vooral vanwege Frankrijk. Ik wil de geur van Frankrijk weer opsnuiven. Die geur, die heerlijke, zoete geur van Frankrijk…
Dat ik Francofiel ben, is vooral de schuld van mijn ouders. Zeven jaar was ik, toen we voor het eerst naar Zuid-Frankrijk gingen. In die tijd een unicum. Niemand deed dat. Men ging naar Zandvoort of Castricum. Misschien naar Texel of, doe eens gek, naar het Drielandenpunt. Maar ik denk dat mijn ouders na de zoveelste verregende vakantie in een donker huisje in Castricum besloten de zonnige weiden op te zoeken en naar Zuid-Frankrijk te gaan. Naar Lelavandou om precies te zijn. Met vouwcaravan en volgestouwde auto met, ja, ja, aardappels en erwtensoep mee, want je weet maar nooit wat je aantreft in den vreemde.
Voor dag en dauw stonden we op. Ik zeg dauw, omdat ik de dauw van die vroege, o zo spannende ochtenden nog haast voel en ruik. De bonne heure werd er op mijn deur geklopt. “Opstaan!”, bromde mijn vader met ochtendschorre stem. Opstaan? En dan met blij bonzend hart bedenken: O ja, we gaan op vakantie! Naar Frankrijk!
Krentenbollen. Plastic bekers met schroefdop met appelsap. Appelsap die altijd een beetje naar de plastic beker smaakte. En dan rijden. Mijn moeder had altijd een grote doos met nieuwe Suske en Wiske’s, ingebonden Donald Duck’s en kinderboeken mee. Boeken van de bibliotheek. Alleen op de wereld. Annie M.G., Cissy van Marxveldt. Om de paar uur kregen we een nieuw exemplaar. De doos met snoep. Idem. Om de zoveel kilometer kregen we een dropsleutel, snoepketting of spekkie. De vaste bakens. De camping onderweg. Nougat in Montélimar. De eerste palmbomen. En dan de camping oprijden. De spanning. Welk plekje zouden we dit keer krijgen?
Dan braken er drie weken aan van heerlijk kinderavontuur. Zwemmen, zandkastelen bouwen, erwtensoep eten bij 30 graden, zwemmen, een crêpe met Nutella, zwemmen, Menthe á l’eau. Ruzie, natuurlijk, met mijn broertje. Zwemmen. Het geluid van de krekels. ‘s Ochtends ijsblokken halen, een ijskast had je niet. De zinderende hitte. Zwemmen, snorkelen. Chocoladekoeken van de supermarkt. Oh, heerlijke Franse supermarkt. Wat rook het daar heerlijk. Naar dille en thijm. Naar knoflook en spek. Naar… spannend en Frankrijk.
Als ik in Frankrijk in een supermarkt kom ruikt het nog precies hetzelfde. Dan trekt mijn hele jeugd aan mij voorbij.
Ik ga me lekker weer verlustigen aan Frankrijk. Eten in kleine restaurantjes. Wandelen langs de langste boulevard van Europa in Cabourg. Crème Caramel en confit de canard. Stokbrood met brie, dat in Frankrijk veel lekkerder smaakt. Misschien ga ik me wel me wagen aan zoiets toeristisch als een Pernod. En natuurlijk: OESTERS, OESTERS en nog eens OESTERS! We gaan natuurlijk niet voor niets naar Normandië. Maar vooral, vooral, vooral… ga ik me verlustigen aan de geur van Frankrijk
Laptop gaat mee. Ik houd u op de hoogte.
