Marij Sloothaak

Première Süskind

marijsloothaak — Tue, 24 Jan 2012 21:47:36 +0000

Met Frits

Süskind

1942. In het door de nazi’s bezette Amsterdam besluit de joodse Walter Süskind handjeklap met de SS te spelen. Het is een levensgevaarlijk kat- en muisspel, waarmee hij honderden kinderen van transport naar de concentratiekampen weet te redden. Terwijl de razzia’s toenemen en het net zich verder sluit rond de joodse gemeenschap, riskeert Walter alles wat hem lief is en toont hij de moed van een held. Een even aangrijpende als adembenemende, waargebeurde geschiedenis.

Süskind wordt geregisseerd door Rudolf van den Berg. Van den Berg maakt al meer dan dertig jaar films en documentaires. Zijn film TIRZA, naar het boek van Arnon Grunberg, ging 30 september j.l. in première. De film was Openingsfilm van het Nederlands Film Festival en is verkozen als Nederlandse inzending voor de Academy Awards in de categorie Beste Buitenlandse Film.

Jeroen Koolbergen, de dirigent van ons Kleine Keizer Koor, is producer van Cadenza Films. En zo kwam het, dat het voltallige koortje werd uitgenodigd voor de première van zijn nieuwste film: Süskind. Ik weet niet hoe het met u is, maar een filmpremière -dresscode: black tie- is niet mijn dagelijks werk. Gelukkig had ik nog wat in de kast hangen. Toen was het genieten. Van al die prachtig geklede, mooie mensen in de Stopera. Stiekem gluren naar de prominenten uit de film- en TV-wereld. Genieten van een prachtige film, met het wonderschone acteerwerk van onder anderen Jeroen Spitzenberger. Even bijkomen van de indringende film, en dan dóór tot in de kleine uurtjes op de after-party. Het was een feest!

Hmmmm… Toch wel jammer eigenlijk, dat filmpremières niet behoren tot mijn dagelijks werk.

: De cast op het toneel

Zondagsdichtster 46

marijsloothaak — Sun, 22 Jan 2012 10:32:37 +0000

Klokgelui op zondag

Opeens ben ik zeven

En loop in de regen

Naar de kerk in de pas

Met slinks onder mijn jas

Oh, klein geluk…

De nieuwste Donald Duck

Een dame in het verkeer

marijsloothaak — Wed, 18 Jan 2012 10:00:55 +0000

Ooit werd ik in een psychologische test o.a. getest op: ‘Bereidheid tot het volgen van regels.’ Hierop scoorde ik best hoog.

Een behoorlijk braaf meisje dus. Bah.

Maar het is wel een beetje waar: ik ben een schijterd. Als ik een politieauto zie, dan bekruipt mij direct een schuldgevoel. Want ze zullen míj wel moeten hebben. Naarstig kijk ik om me heen in de auto. Staat mijn deur open? Of mijn gulp? Ben ik wel APK-gekeurd? Doet mijn remlicht het soms wéér niet? Hebben ze genoteerd dat ik gisteren, even, héél even mobiel telefoneerde? Een zucht van verlichting ontsnapt mij als ze gewoon voorbij rijden.

Eén keer heb ik iets heel aparts meegemaakt. Ik was op zoek met mijn twee TomTommen naar de Hammam hier in Amsterdam. Het regende en er was een weg afgesloten. Ik had al 8 keer rondjes gereden en met een gevoel van ‘God-Zegen-De-Greep’ reed ik een tunneltje door waarvan ik niet zeker was of ik er doorheen mocht. Plots zag ik de koplampen van een motoragent achter me.

Deze keer dacht ik: die is niet voor mij. Ik heb namelijk nog nooit een motoragent achter me aan gehad. Dat doen ze niet bij vrouwen. Dat is meer voor mannen en zware criminelen. Dus ik reed door. Zag ik daar nou vaag met mijn nachtblinde ogen ‘STOP’ staan, voorop de motor? Beslist niet voor mij. Tot op een gegeven moment de motor een spurt maakte en met gierende remmen voor mij stil stond. Met kloppend hart draaide ik mijn raampje open. ‘Mevrouw!”, zei de agent terwijl hij zijn helm afdeed. ‘U heeft zojuist 4 verkeersovertredingen begaan. U reed te hard, u keerde ergens waar het niet mag, u reed door een tunnel die niet toegankelijk is voor wegverkeer, en, het ergste nog, u negeerde een stopsignaal van een politieagent!” In gedachten maakte ik een rekensommetje: bij elke overtreding die hij opnoemde. Overtreding 1: 50 euro, voor overtreding 2: 100 euro. Voor 3: minstens 200 Euro en voor overtreding 4 ging ik misschien wel naar het gevang!

Ik moet de motoragent hebben aangekeken zoals een konijn kijkt in de lichtbundels van een naderende vrachtauto. “Mevrouw!” riep de agent. ‘Wat is er aan de hand!’ ‘Ikke…’ stotterde ik. ‘Was de weg kwijt.’ De agent keek mij enkele tellen aan. En besloot dat ik een hopeloos geval was. Hij zette zijn helm op en zei: ‘Goedenavond mevrouw,’. Hij trapte zijn motor aan en vertrok, mij in verbijstering achterlatend.

Achteraf denk ik dat dit mijn verdiende loon was. Deze agent wist het. Dat ik altijd een braaf meisje in het verkeer ben geweest.

Marij www.marijsloothaak.nl

Zondagsdichtster 45

marijsloothaak — Sun, 15 Jan 2012 14:44:14 +0000

Krokussen in januari…

Sneeuwpoppen in mei.

De dagen lengen…

De winter niet.

In de trein

Hé opvallend mooie jongen

was

ik maar zo oud als jij…

Gatenkaas

Echt Hollands:

Om de gaten heen eten.

Flauw

Er is niets op TV

eronder ook niet.

Nog flauwer

Vliegen.

Ik geef

er geen

klap om.

www.marijsloothaak.nl

Gouwe Ouwe uit Costa Rica

marijsloothaak — Wed, 11 Jan 2012 15:38:06 +0000

Hierbij toch weer even een ‘gouwe ouwe.’ We spreken hier over 2006. Ik trek met mijn puberkids, al ‘rugzakkend’, door Midden-Amerika. Ik hield een e-mail nieuwsbrief bij. Hierbij een eerste verslag. Vanuit Costa Rica. En dan die foto. Daarop ben ik zó trots… Mag dat?

Moeder met pubers packpackend door Midden-Amerika.

Mogen we ons even voorstellen: Rosa, toen 16, Joris 20, Marij 48. Wij zijn backpackers. Vandaag zijn we in een land, zo mooi… van een haast te overweldigende schoonheid voor de zintuigen van een mens. Rotspartijen, overdonderende dieptes, cactusvelden, hier en daar achteloos een bananenplantage.

We zien een luiaard, (da’s een soort aap) hangend aan een telefoondraad langs de weg. We varen door een tropisch regenwoud en zien kaaimannen, apen en een ottertje. We drinken sterrevruchtsap en eten verse ananas. Vandaag zijn we in Costa Rica.

En gisteren liepen we dankzij een tussenstop in New York. En volgende week vertrekken we richting Nicaragua en Honduras. Hoe is dat zo gekomen?

Mijn kinderen wilden een grote reis maken. En moeder mocht, na lang beraad, mee. Maar dan zouden we wel met de rugzak gaan.

Daarom zijn we nu in Costa Rica. We logeren in een klein paradijsje, waar Javier, een lieve gepensioneerde Amerikaan, de scepter zwaait. Na een heerlijke nacht in een airconditioned kamer ontbijten we op een zonovergoten terras.

Een hele luxe, voor backpackers.

Maar morgen begint het echte werk. De vakantie is voorbij, het REIZEN begint. Morgen vertrekken we in een hete streekbus richting Malpais. Dan logeren we in zompige hotels waar we eerst de kakkerlakken het bad uit moeten jagen. Rennen we wellicht van WC naar poepgat.

Enfin, als u dit leest, hebben we waarschijnlijk net ons duikbrevet gehaald in Honduras. En zijn we alweer onze backpack aan het pakken. Ik zou zeggen: Hasta Pronto!

Marij www.marijsloothaak.nl

: Moeder enkinderenin Costa Rica

To blog or not to blog…

marijsloothaak — Tue, 03 Jan 2012 14:50:25 +0000

Onderstaand een blog uit 2009. Ik zet hem er lekker nog een keer op. In het kader van economische recycling, zullen we maar zeggen…

Onlangs begon www.SylviaWitteman.nl haar column in de Volkskrant met de volgende woorden: ’U heeft vast een blog. Zowat iederéén heeft een blog.’

Natuurlijk voelde ik me onmiddelijk aangesproken. Ik ben immers iedereen! Vervolgens hekelde zij bloggers die vol enthousiasme beginnen en de hele wereld hiervan kond doen. Lekker bloggen! Dan slaan ze eens één dagje over. Dat dagje wordt twee dagen, drie weken et cetera… Waarna veel blogs een stille dood sterven.

Ook hier voelde ik me aangesproken. Ik was namelijk van plan elke dinsdag een nieuwe blog te schrijven. En kijk eens: foei, foei, foei! Het is vandaag donderdag! Twee dagen overgeslagen!

Sylvia: “Zie je wel!”

Marij: “Maarre… Door persoonlijke omstandigheden was ik niet zo in de stemming.”

Sylvia: “Dat zeggen ze allemaal!”

Marij: “Maar ik ga het wel volhouden hoor, Syl! Maar dan maar één keer per week een blog, als je het goed vindt!”

Sylvia: “Mwah!”

Marij: “Please?”

Sylvia: “Zucht… Nou vooruit dan maar.”

Marij: “Pffff… ”

Trouwens, lang, lang geleden, we spreken over het jaar 2000, schreef ik vijf dagen per week een blog. En ik werd er nog goed voor betaald ook. Het waren de begindagen van internet. Toen je nog moest inbellen. Weet u nog? ’Tuuluuludeluu… Tuuluuludeluu…’ En je scherm zich tergend traag met beeld vulde.

Ja, lieve internetkindertjes, hier spreekt grootmoeder.

Voor internetprovider Freeler mocht ik toen vijf keer per week een column schrijven. De onderwerpen kon ik zelf bedenken. En dat heb ik geweten. Ik stond ermee op en ging ermee naar bed. Want je leven wordt anders. Alles kan namelijk een onderwerp voor je column zijn. Dat artikel in de krant. Je stoeppoepende teckel. Die ergernis op TV. Dat leuke voorvalletje met je kinderen. Echtelijke ruzie, maar dan wel leuk. Soms lagen de onderwerpen voor het oprapen. Soms lag ik de hele nacht te malen. Shiiiiiiit! Morgen om 10 uur deadline. En ik had nog niets!

Maar er kwam altijd wel weer wat. En ik vond het genieten. Heerlijk! Want je leeft bewuster. Kijkt beter naar de wereld. Daarom blog ik. Omdat ík het leuk vindt. Al is het maar één keer per week.

Goed, Sylvia?

Marij www.marijsloothaak.nl

2012 wordt een fantastisch jaar!

marijsloothaak — Sun, 01 Jan 2012 13:06:37 +0000

Recessie? Rampspoed? Malaise? Welnee, 2012 wordt gewoon een fantastisch jaar! Als we er maar met z’n allen in blijven geloven.

Goede voornemens?
Voor mij: blijven dromen en vaak de stoute schoenen aan trekken. Hoe ik dit ga invullen leest u komend jaar op deze blog.

Voor nu wens ik u:
Een 2012 waarin al uw wensen uitkomen.

Marij

www.marijsloothaak.nl

En nu snel een slokske...

In de spiegel van Rembrandt…

marijsloothaak — Thu, 29 Dec 2011 12:17:06 +0000

In de spiegel van Rembrandt...

Voor mijn workshops ‘StoryExperience®’: StoryExperience®: Taal en verbeelding als instrument. Met als doel: inzicht op de bedrijfscultuur, verbinding, visie. StoryExperience is een doeltreffend middel bij conflicthantering en werkt als baken in veranderende situaties, ben ik mij aan het laven aan verhalen. Je bent niet voor niets storyteller. Nu ligt er wat mij betreft onder elke stoeptegel een verhaal, maar wat inspiratie opdoen is nooit weg. Om het nuttige met het aangename te verenigen besloot ik toerist te spelen in eigen stad. Museumjaarkaart op zak en op pad! Mijn laaftocht bracht mij onder meer naar het Amsterdam Museum. (Voorheen: Amsterdams Historisch, maar dat mag niet meer.) Hier dompelde ik me in verhalen over de 17e en 18e eeuw. Een interactieve belevenis, die soms wél, en soms niet werkte.

Gisteren was het de beurt aan het Rembrandthuis in de Jodenbreestraat. Het huis, waar Rembrandt van 1639 tot 1658 in zijn glorietijd woonde, totdat hij door zijn schuldeisers eruit werd gezet. Hij eindigde, berooid, in een kleine huuretage op de Rozengracht. Wat een bizar idee als je op een gegeven moment voor een raam staat, en je bedenkt dat Rembrandt hetzelfde gezien moet hebben. Ik zag zijn atelier en bedstee. Zijn Sydelcaemer en het Voorhuys. Nam een kijkje in zijn keuken en in zijn spiegel. Spiegels waren in die tijd een statussymbool. Het verhaal gaat, dat in de 17e eeuw een mooie spiegel drie keer zoveel opbracht als een Rubens. Ik vraag me af, of Rembrandt zo gefascineerd was door spiegels en zijn eigen beeltenis, dat hij dáárom zoveel zelfportretten heeft gemaakt. Kijk, en dat is dan weer een prachtig verhaal om je aan te laven…

Marij

www.marijsloothaak.nl

www.rembrandthuis.nl

Kerstgezang

marijsloothaak — Fri, 23 Dec 2011 12:09:39 +0000

: Het Kringkoor, Kerst 2011

(Foto: Hein van Maasdijk)

Drukke tijden, die kersttijd, als je in twee koren zit. Heb me wat afgezongen, de afgelopen week. Eerst zondag, in mijn geliefde Kleine Keizer Koor. Wat we zoal zongen? Onder meer: ‘Abscheid vom Walde’ van Mendelssohn. ‘Die Nacht’ van Schubert. ‘Wanders Nachtlied’ van Diepenbrock. ‘Die Ehre Gottes aus der Natur’ van Beethoven. Dit alles gelardeerd met solo’s van onze tenor Ernst Knuit, bas Rob van de Meeberg, bas Nico Knapper en alt Annemarie Oster. Afgesloten met een speelse Schlager Potpourri en… natuurlijk, ’We wish you a Merry Christmas’. Het was een fantastische avond. En het bleef nog lang onrustig op de Keizersgracht…

Afgelopen woensdag een optreden van het kleurrijke Kringkoor. Het publiek werd getrakteerd o.a. op: ‘Im Herbst’ van Groth. Op ‘Bourree’ van Bach. (tatatatadadadada…). Op ‘Piu non si trovano van Mozart’. Dit alles afgesloten met een overheerlijke medley van kerstliederen; van White – tot Merry Christmas.

Tja… en de toegift, daar kunnen we niet omheen, met onze residentie aan het Leidse Plein: ’Aan de Amsterdamse grachten.’

Al die lichtjes ‘s avonds laat op het plein…

Voldaan gezongen rest mij nog één ding:

I wish you all a merry, merry, Christmas!

Marij

www.marijsloothaak.nl

Zondagsdichtster blijft hopen…

marijsloothaak — Sun, 18 Dec 2011 09:54:51 +0000

Van de Sint niets gekregen dit jaar.

Maar ik blijf hopen.

Santaclaus kapoentje…