jump to navigation

Sopraantje in het koor… september 29, 2017

Posted by marijsloothaak in Uncategorized.
Tags: , , , , , ,
2 comments

Er was eens … een meisje dat worstelde met haar afstudeerscriptie. Lang, lang, geleden. Ze had zichzelf dan ook voor een schier onmogelijke taak gesteld: een tekstanalyse van het gehele oeuvre van Dirk Witte. Dirk Witte was de vaste tekstschrijver van een van onze eerste echte Nederlandse cabaretiers: Jean Louis Pisuisse. Liedjes als: ‘Mensch durf te leven’, ‘Het wijnglas’, en vooral: ‘Mijn eerste’, waren van Witte’s hand. Dirk Witte

Toch denk ik altijd nog met liefde aan m’n eerste
M’n eerste meisje van de zangvereniging
M’n allerliefste klein sopraantje
Waar ‘k mee wandelde in ’t laantje
Maar die niet meer aan me denkt nu ‘k niet meer
zing.

Ik was dat meisje. Voor mijn research toog ik naar het Theaterinstituut aan de Herengracht.Hier trof ik een wirwar van her en der verstopte en verstofte, soms orginele, handgeschreven partituren aan. Gelukkig werd ik in mijn verwarring ondersteund door cabaretkenner Jacques Klöters, aldaar werkzaam destijds.

Soms was ik de wanhoop nabij. Dacht ik dat ik klaar was, vond Jacques ergens onderaan een stapel nóg een liedtekst. Enfin. Het kwam af. En ik kreeg een negen.Tot mijn grote trots staat er nu in het het archief van het Theaterinstituut een kopie van mijn scriptie. En zo’n 25 jaar later hoorde ik, dat ik de eerste ben geweest die het gehele oeuvre van Dirk Witte bijeen heeft gebracht. Da’s toch leuk voor een mensch.

Enfin, deze hele lange inleiding vertel ik u omdat het er toch van gekomen is. Ook ik ben nu ‘sopraantje in het koor.’ In het Kleine Keizer Koor onder de bezielende leiding van Jeroen Koolbergen. En in het Amsterdams Volks- Salon- en Amusementorkest als soliste.

Maar nu heb ik een probleem. Nu ben ik een heus sopraantje. Maar wie o wie wil met mij wandelen in het laantje? Want daar doe ik het natuurlijk eigenlijk voor…

Marij http://www.marijsloothaak.nl

Advertenties

Naar buiten met die ezel! september 28, 2017

Posted by marijsloothaak in Kunst, Uncategorized.
1 comment so far

Een paar jaar geleden was ik in de Hermitage. In Amsterdam, wel te verstaan. Er was een prachtige tentoonstelling ‘Impressionisme, sensatie & inspiratie.’  Ik heb genoten. Heerlijk om me te laven aan die prachtige stukken van Monet, Renoir, Pissarro. En om weer eens te lezen in hoeverre de impressionisten in die tijd omstreden waren. Want hun ‘klodderwerk’ voldeed op geen enkele manier aan de regels van de Franse salons. Men vond de stukken schokkend en té sensationeel. Het Impressionisme had lak aan alle regels. De doeken toonden beweging, ze leken haastig gemaakt, en er zat geen lering of boodschap in. De schilders werden geweigerd in de Parijse salons. De refusé’s zoals ze zich zelf noemden, verenigden zich. De scheldnaam ‘Impressioniste’ werd later hun geuzennaam. Het was een prachtige expositie. Maar wat mij echt het meest fascineerde was het volgende: het was voor het eerst dat kunstschilders buiten werkten, in de vrije natuur. Door de uitvinding van de verftube in 1836 konden ze hun ezel oppakken en in de vrije natuur schilderen. ‘Naar buiten met die ezel!’ Was dan ook een van de leidende spreuken voor de tentoonstelling.’ Vóór die tijd bewaarde men de verf in varkensblazen, waar het natuurlijk heel snel hard in werd. Wat een vrijheid moeten die verftubes hebben betekend! Grappig dat een eenvoudige uitvinding soms zo’n invloed kan hebben… http://www.marijsloothaak.nl

De Egel en ik september 22, 2017

Posted by marijsloothaak in Uncategorized.
1 comment so far

Never a dull moment voor mij… Dus toen ik gevraagd werd mee te werken aan een leuk filmpje voor het Concertgebouw zei ik volmondig ja! Hier het resultaat. Herfst in het Concertgebouw…

Iedereen gelukkig! september 20, 2017

Posted by marijsloothaak in Gezondheid, Uncategorized.
add a comment

Een tijd geleden las ik in de Volkskrant een interview met Kees van Kooten. En volgens mij past dit verhaal nu weer helemaal in deze, nare, tijdgeest.

Ik werd er helemaal blij van. En dan met name vanwege deze strofe waarin hij Wim Kan citeerde: ‘Als iedereen één ander mens gelukkig maakt, zijn we allemaal gelukkig.’

Kijk, van zoiets word ik nou helemaal zacht in mijn buik. Past helemaal bij mijn levensfilosofie ‘Aardig zijn’, waar ik onlangs een kleine voordracht en een blog aan gewijd heb. Gewoon: aardig zijn voor elkaar! In een meer modieuze term heet dit ‘wellevendheid.’ Ha! Het is zo gemakkelijk, gewoon een beetje aardig zijn, en het kost niets. Je krijgt er een heleboel voor terug. Een beetje geluk door aardig te zijn. Goed voor jou. Goed voor de maatschappij.

Als iedereen één ander mens gelukkig maakt, zijn we allemaal gelukkig…

Wim Kan voegde er in zijn conference overigens nog aan toe: ‘Tenzij we met een oneven aantal mensen zijn, natuurlijk’

Kijk, die had ik nou nog niet bedacht.

http://www.marijsloothaak.nl
https://marijsloothaak.wordpress.com

Toprecensie ‘Op kookavontuur’ in culinair magazine ‘bouillon!’ september 6, 2017

Posted by marijsloothaak in Eten en drinken, Fun, kinderen, Uncategorized.
Tags:
1 comment so far

Culinair tijdschrift ‘bouillon!’ vindt mijn kook- en leesboek ‘Op kookavontuur met Jonnie en Thérèse Boer’ een: ‘Pareltje!’

Trots! Deze recensie mag nog wel eens herhaald worden!
Recensie:  

Een echt kinderkookboek heeft Marij Sloothaak ervan gemaakt, met montere illustraties van Robert-Jaap Jansen en natuurlijk met Jonnie, Thérèse, Jimmy en Isabelle Boer in de hoofdrol. Of toch het eten en het bereiden ervan? Gelukkig is het een echt kookverhaal geworden en niet een boek vol volwassen aanwijzingen in zogenaamde kindertaal. Onderweg krijgen die typische toprestaurantdingen zoals mise-en-place, Michelinsterren, sommelier, tafelschikking en keukenbrigade de nodige aandacht. Leuk ook is de wetenschap dat Jonnie zijn recepten droomt. Ook leuk zijn de aanwijzingen voor het tafeldekken en servetjes vouwen. Een paar jaar geleden struikelde je over de kinderkookboeken, dit pareltje doet het bijna alleen en valt dus extra op. (WJ) Uitgeverij: KarakterISBN: 9789045204239Prijs: € 14,95

Oordeel: BB

(Een B = goed. BB= Top!, BBB = Super)

bouillon! is een cultureel gastronomisch magazine in boekvorm, dat 4x per jaar verschijnt. Deze recensie staat in de online versie van het blad onder de rubriek: ‘Boeken’.

Hieronder nog wat foto’s van mijn werkbezoek aan de Librije.

Met de chef

 

Met Jonnie Boer

Boekpresentatie door Annemarie Oster.

 

 

Het kasteel augustus 28, 2017

Posted by marijsloothaak in Uncategorized.
2 comments

Die nacht… droomde ik van een bal in een eeuwenoud kasteel. Ik danste een menuette met de markies van Andervilliers, en verstopte me achter mijn waaier als ik te veel moest blozen. Ik danste een valse musette met Heathcliff en ik verleidde de oh zo mysterieuze Fitzwilliam Darcy tot een wervelende wals. Daarna verdween hij, geschrokken van zijn eigen emotie, schielijk in de duisternis. De volgende ochtend giechelde ik met mijn vriendinnen in de zonovergoten tuin en trok de plooien van mijn lange kanten rok omhoog terwijl we over de steentjes in de beek stapten. Toen het avond werd haalde mijn vader mij met de koets op. Nog één keer draaide ik me om voor een laatste blik op de kantelen van het kasteel… ontbijt

Die nacht… sliepen we in een 17e eeuws kasteel in Monestier de Clermont. Een kasteel dat in de 1590 als jachtverblijf voor het graafschap is gebouwd, en in 1679 werd gekocht door de familie de Bardonenche. Un monument historique. Verwonderd stonden we voor de deur. Zouden we hier écht kunnen logeren? Voor slechts 81 euro, inclusief ontbijt, mochten we ons die nacht slotheer en slotvrouwe noemen.

 

2interieurkamer

bankimg_3797

De vriendelijke châtelain leidde ons rond. Over de monumentale trappen met de fraaie smeedijzeren leuningen… Langs dikke fluwelen gordijnen en verweerde spiegels waarin ik mijn verwonderde gezicht kon zien. Naar een kamer, ónze kamer. Een kamer met twee bedden met baldakijnen, grote spiegels en prachtig uitzicht op de kasteeltuin. Die nacht sliep ik als een roos in mijn kasteel. En droomde…

img_3816

Toen het ochtend werd reden mijn ridder en ik naar een volgende bestemming. Nog één keer draaide ik me om voor een laatste blik op Château de Bardonenche…

img_3815

Het kasteel. Bekijk hier de site 

 

Chez Rogier in Monestier augustus 18, 2017

Posted by marijsloothaak in Reizen.
1 comment so far

Soms kom je op je reis op plekken waar je al heel lang naar op zoek was… Zonder het te weten.

Op onze reis van Amsterdam naar Cabris, Zuid-Frankrijk, over de oude Route National N7 vonden we onvergetelijke plekken. De charmante B&B bij Fontainebleau, waar we wel zes eigengemaakte soorten jam proefden. Of het enorme lege hotel van het kleine, lieve dametje in Roanne, dat ons ruimhartig ook haar garage aanbood voor de auto. Maar eigenlijk was ik op zoek naar Chez Rogier en het kasteel in Monestier. Zonder dat ik het wist.

Ook anno 2017 zit Frankrijk nog steeds van 12.00 tot 16.00 uur op slot. Op die dag hadden Paul en ik er al heel wat kilometers opzitten. Gedreven door honger en dorst stopten wij in Monestier de Clermont. In de verte zagen we een ‘Pelforth’ reclamebord gloren.

café

We stapten het café en de vorige eeuw binnen. Voilá de uiterst vriendelijke Rogier, die, hoewel de puinhopen van de voorbije lunch nog zichtbaar waren, overal lege borden en glazen met restjes rode wijn, nog wel een lunch voor ons wilde klaarmaken. Terwijl hij rommelde in zijn kleine keuken genoten wij van deze plek. Edith Piaf klonk hard uit een ouderwetse luidspreker. Nostalgisch Frans servies. Kleine ‘ballon’ glazen. Foeilelijke kunst aan de muur. Gevonden. De leukste plek op aarde.

Na de heerlijke lunch van zelfgemaakte pasta, pesto en een stukje vis kwam Rogier gezellig bij ons zitten. Twintig jaar had hij dit café nu, en het liep altijd storm. Eigenlijk was hij gepensioneerd, maar ach…

Wij kregen steeds meer het gevoel: op deze plek willen we nog even blijven. En dat kon. In het eeuwenoude Château de Bardonenche. En daarover later meer…

Au revoir Rogier!

Juliaantjes juli 26, 2017

Posted by marijsloothaak in Fun, Gezondheid, Uncategorized.
Tags: ,
3 comments

Ik ben fanatiek aan het sporten. In plaats van rustig de krant te lezen fiets ik nu om kwart voor 9 als een bezetene naar de Jordaan, naar www.healthclubjordaan.nl

Hier onderwerp ik me geheel vrijwillig aan folteringen als Pilates, Bodyshape, Bodypump en Essentrics. Samen met nog zo’n 25 zwoegende vrouwen in de leeftijd van 17 tot 77 jaar. Deze week drie keer! Ik lijk wel gek. Tja.. Als je fifty something bent, dan dreigt voor een vrouw het algehele verval, de ineenstorting, en vooral: de ‘Juliaantjes’.

Weet u wat dat zijn, Juliaantjes?

De naam Juliaantjes heb ik voor het eerst gehoord van mijn vriendin Annemarie Oster. We hebben deze titulatuur te danken aan onze lieve koningin Juliana. Ook toen ze al héél lang fifty something was ging ze nog steeds met ontblote armen door het leven. Met van die lekkere oma-armen. Niemand die zo heerlijk kon wuiven naar het volk als koningin Juliana. Maar als ze rechts wuifde, zwabberde haar onderarm naar links. De schat. Vandaar de titulatuur voor die zwabberende ledematen: Juliaantjes.

Dat willen wij moderne vrouwen natuurlijk niet, Juliaantjes.

Daarom heb ik voor mezelf twee gewichten aangeschaft. Voor thuisgebruik. Om de Juliaantjes te beteugelen. Blauwe gewichten. Ze wegen 2 kilo ieder. Ik heb ze Rocky 1 en Rocky 2 genoemd.

Nu heb ik geen leven meer, sinds ik Rocky 1 en 2 in huis heb. Zit ik ’s avonds op de bank, hoor ik ze al morrelen in de kast. Vragend om aandacht. Af en toe hoor ik een dreun. Ze vechten. Met elkaar en om mijn aandacht. “Stil!”, zeg ik, “Ik zit een film te kijken!” Maar daar nemen ze geen genoegen mee. Ze blijven spoken totdat ik ze oppak en braaf mijn oefeningen doe.

Met een ondraaglijk branderig gevoel in armen en Juliaantjes mag ik ze uiteindelijk weer in de kast stoppen.

Dan val ik uitgeput op bed. Mis zelfs het laatste journaal. Tja, ook het kranten lezen schiet er dus bij in, nu ik sport. De vrees is dus niet ongegrond dat ik eindig als een dom blondje. Maar dan wel eentje zonder Juliaantjes.

Jordaan

Geteisem juli 24, 2017

Posted by marijsloothaak in Uncategorized.
add a comment

 Elke keer als ik deze foto zie moet ik grinniken. Daarom herblog ik hem vrolijk nog een keer…

Enige tijd geleden was ik in het Stedelijk Museum. En ik was niet de enige. Ik vroeg mijn gezelschap een foto te maken voor mijn blog. Voor het kunstwerk dat we wilden fotograferen stonden twee olijke suppoosten.

Nu leek suppoost mij altijd een heel érg beroep. De hele dag op je benen staan bij een schilderij en dan héél streng kijken. En kijk je één keer in de twintig jaar niet: hoppa, gaat er zó een mes door het doek. En krijg jíj de schuld.

Ik had dan ook altijd een beetje medelijden met suppoosten. Maar deze leken anders.

Ik wilde dus graag een foto van mezelf in het Stedelijk. Daar ik ooit in het Louvre geboeid ben afgevoerd omdat ik een foto maakte van de Mona Lisa, besloot ik deze olijke suppoosten om toestemming te vragen.

“Dat mag”, zei de ene suppoost: “Alléén als u eerst een foto van ons maakt.” En ze proestten het uit.

“Zal ik hem naar u mailen?”, vroeg ik, na de fotosessie. “Wat zal ik als onderwerp boven de mail zetten?”

“Zet er maar: ‘Geteisem’ boven,” zei de andere suppoost. En de ene suppoost sloeg zich op de knieën van de jolijt.

Met een groot hart vol vreugd liep ik het museum uit. Als dít geteisem is, doe mij er dan nog maar een paar…

stedelijk

http://www.marijsloothaak.nl      Twitter: @Marij11

Geef een reactie

Vul je reactie hier in …Vul je reactie hier in …

Scharrel juli 19, 2017

Posted by marijsloothaak in Uncategorized.
add a comment

worst31Soms zijn er van die kleine dingen waar ik zó gelukkig van word. De tranen sprongen in mijn ogen toen ik ze zag bij Albert Heijn: scharrel cocktailworstjes.

Ahhhhh! Wat lief! Scharrel cocktailworstjes! Bestaat er iets dat méér tot de verbeelding spreekt? Ik ging meteen fantaseren. Hoe zouden ze scharrelen, die cocktailworstjes? Lekker met hun neus in de modder? Of met hun kontjes in de wei? Wat voor geluid zouden ze maken, die scharrel cocktailworstjes? Een beetje knorren? Snuffelen? Misschien laten ze wel kleine boertjes. Of fluisteren ze stilletjes in de nacht…
Ik heb meteen tien blikjes geadopteerd. Zó schattig! Ik heb ze op mijn nachtkastje gezet. En als ik een beetje verdrietig ben, dan aai ik ze. Mijn scharrel cocktailworstjes.

http://www.marijsloothaak.nl

Wil je mijn blog automatisch in je mailbox? Leuk! Klik rechts op: subscribe.

Videoclip van het Amsterdams Volks- Salon- en Amusementsorkest! juli 13, 2017

Posted by marijsloothaak in Uncategorized.
add a comment

Super! De eerste videoclip van het Salonorkest waar ik in zing. Een sfeervolle registratie door Lyk Burggraaff van ons optreden op de buitenplaats Wester-Amstel. We hebben een heel breed repertoire en zijn te boeken via info@salonorkest.nl. Kijk ook op: http://www.hetsalonorkest.nl!

 

Chocolaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa mei 15, 2017

Posted by marijsloothaak in Uncategorized.
2 comments

chocolaVoor één ding kunt u me ‘s nachts wakker maken. Nou ja, voor twee. Maar ik wilde het nu even over dat éne ding hebben. U kunt mij ‘s nachts altijd wakker maken voor chocolade. Pure chocola, wel te verstaan.

Jawel, dit stukje gaat over vrouwen en chocola. Het is een heel zielig stukje. Want het is een verslaving en we kunnen er niets aan doen. Wij hebben chocola nodig. Want chocolade zorgt voor de aanvoer van serotonine in de hersenen. En dat is goed voor ons humeur. Wij arme vrouwen hebben nu eenmaal iets méér last van een schommelend humeur. Kunnen we óók al niets aan doen. Dat is de schuld van de hormonen.

Pure chocolade is gezond; het zit boordevol anti-oxidanten. En daar blijf je jong bij. Anti-oxidanten zitten ook in kikkererwten en groene thee overigens. Dan eet ik toch liever chocola. Nu heb ik onlangs nieuwe chocola ontdekt bij de Aldi. Het is Duitse chocola en er stond bij: ‘Als beste getest door de Consumentenbond.’ En het kostte ook nog eens niets. Nou, dan weet je het wel.

Thuis heb ik de tabletten geparkeerd in mijn ijskast. ‘s Avonds laat mag ik één stukje, heb ik met mezelf afgesproken.

Dan neem ik een hapje van de chocolade en trek even een zuur gezicht. Want 72% cacao kan ook wel eens héél erg bitter smaken. En stroef. Net alsof je het cupje van de Nespresso leeg likt. Eén stukje mag ik. Maar mét het laatste kruimeltje chocola smelt mijn standvastigheid. Hoezo? Waarom mag ik maar één stukje? Wie zegt dat? Ik verman mezelf. En dat is al heel wat voor een vrouw. Ik doe de ijskast ferm dicht en zet de TV aan.

En dan beginnen ze te zeuren, die chocoladetabletjes. “Twasssss lekker, he?”, slist er eentje. “Smelt zo heerlijk in je mond”, zeikt een ander tabletje. “Romig, bitter, zoet, vet, anti-oxidantjes…”  slijmt het derde stukje.

De smerige, zoete verleiders. Ik voel me een beetje als Eva, met de slang en appel. Of als Alice in Wonderland met die cake waarop stond: ‘Eet mij!’

Getergd probeer ik de discussie bij Pauw te volgen. Dan houd ik het niet meer. Ik ruk de ijskast open. Scheur het papier los. En vreet alle tabletjes achter elkaar op. Vervolgens ben ik kotsmisselijk. En slaap de hele nacht niet, want in chocolade zit óók nog eens caffeïne.

U kunt mij dus niet wakker maken voor die pure chocolade. Ik sliep namelijk sowieso al niet.

Ja, ja, ja… ik weet het: zo komen snoeperds dus te pas.

Marij

P.S. Enne… voor dat ándere ding kunt U me ook niet wakker maken. Ik ben nogal eenkennig… :)

Rond bevrijdingsdag denk ik aan mijn grootouders… mei 3, 2017

Posted by marijsloothaak in Bevrijdingsdag, Maatschappij.
add a comment

Bart Hertroys en Martha Hertroys-Witte

Mijn grootouders hadden een groothandeltje in koffie, cacao, suiker en thee in de Amsterdamse Schinkelbuurt. Bart was een rasechte Amsterdammer, Martha kwam van Texel. Ze hebben de hongerwinter meegemaakt. Urenlang konden ze vertellen over de oorlog, mijn grootouders. Dan zaten wij, kleinkinderen, op de pakken koffie in het kleine pakhuis. Oh, wat rook het daar lekker.

Dan vertelde mijn grootvader, hoe hij op een fiets met houten banden melk ging halen bij de boeren, in de polder. Hoe hij zich door de barricades van de Duitsers moest liegen. Hoe ze in de ijzig koude hongerwinter ’44 – ’45 houten blokjes onder de tramrails vandaan peuterden om op te stoken in de kachel. Dan vertelden ze over de onderduikers. Hoe het weinige eten over vele mensen moest worden verdeeld. Hoe honger, het overléven, soms oerangsten en oerdriften bij de mens naar boven brengt.

Dan vertelden ze over de boot, bij het Centraal Station, die hen regelmatig een pakket schapenvlees, kaas en aardappels uit Texel bracht. Hoe ze deze kostbare lading dan door de stad naar huis moesten brengen. Met een snik vertelde mijn grootvader hoe ze de hongerige mensen letterlijk van zich af moesten slaan. “Blijf af! Dit eten is van ons…” Mijn moeder sloeg met een stok op de handen van mensen die hun kostbare lading wilden stelen. 14 jaar was ze.

Verbeten zwoegend zetten ze door, naar huis, met het kostbare voedsel. Want thuis, wachtten ook hongerige monden; familie, buren, vrienden, onderduikers… Ze vertelden over de moeders wiens zonen werden opgepakt. Over de Joodse buren die bij de laatste razzia tóch nog werden meegenomen. Over de pop, die mijn moeder meegaf aan het Joodse buurmeisje.

Mijn grootouders hebben het overleefd. Maar de wonde bleef. Elk jaar, op 4 mei, herdachten zij degenen die het níet gehaald hebben. Op bevrijdingsdag denk ík aan mijn grootouders. Zij haalden het wél.

Marij  fotozwrt

www.marijsloothaak.nl

Het Amsterdams Salonorkest april 24, 2017

Posted by marijsloothaak in Uncategorized.
1 comment so far
Naast schrijven is zingen mijn liefste bezigheid. 17 jaar zong ik in het Kringkoor. Ik zing al zo’n dikke tien jaar in het Kleine Keizer koor. En sinds zo’n twee maanden zing ik in het Amsterdams Salonorkest. Het Amsterdams Salonorkest speelt een wisselend repertoire van vrolijke en gevoelige salonmuziek van over de hele wereld; met nadruk op 40- er en 50- jaren muziek. Op het repertoire bijvoorbeeld: Cruising down the river, Remember my forgotten man, Buena sera signorita, Carioca, en Goodnight sweetheart. Ik zing in duet met tenor Frank Harding en binnenkort ook solo. Héérlijk om te doen; zingen in een orkest van 15 man! En een beetje trots … Bijgaand een filmpje van een recent optreden in de Boomspijker in Amsterdam. En schrijf het in je agenda: 11 juni 10 uur treden we op tijdens de Amstellanddag op Amsteldijk Noord, en 27 augustus spelen we in de muziekkapel in het Vondelpark. En… We zijn te boeken voor al uw feesten en partijen!  Marij@xs4all.nl

11de Amstellanddag op zondag 11 juni

De officiële opening vindt plaats op de buitenplaats Wester-Amstel, om 10 uur met muziek van het Amsterdams Salonorkest. De burgemeester van Amstelveen zal de opening verrichten.

Boek nu de workshop: Hoe word je komiek! Voor scholen, buurtcentra, bibliotheken. maart 31, 2017

Posted by marijsloothaak in Uncategorized.
add a comment

In dit komische boek, boordevol grappen en moppen, gaan kinderen samen met cartoonfiguur André van Duin op spannende zoektocht naar de bron van de lach. Genietend van de fratsen van André ontmoeten ze de meest vreemde figuren en beroemde komieken en gaan ze tapdansend door Hollywood. Ook staan er 11 Gouden Regels in: ‘Hoe word je een komiek’  en ‘weetjes’ over humor en over komieken zoals over Charlie Chaplin en Laurel en Hardy. Op de bijbehorende CD vertelt André van Duin het verhaal.  Uitgeverij Rubinstein.

ISBN 9789047619369. Auteur: Marij M. Sloothaak, illustraties Richard van de Pol.

 De workshop  

Auteur Marij Sloothaak neemt je mee op komisch avontuur, op zoek naar de bron van de lach! Gezellige workshop voor kinderen vanaf 6 jaar die van grappen en grollen houden of zelf komiek willen worden.

           Marij ging appeltaart eten bij André van Duin thuis! André leerde haar de 11 Gouden Regels:  ‘Hoe word je komiek.’ Wauw! Wat bijzonder. Marij besloot deze geheimen van André van Duin met kinderen te delen. Daarom deze workshop!

          Marij vertelt het verhaal in vogelvlucht en leest een stukje voor. Aan de hand van de 11 Gouden Regels praten de kinderen met Marij; hoe word je komiek?

          Kinderen mogen hun beste mop vertellen. Dan gaan we aan de slag! Met een warming up, óók van je gezicht! Lekker gekke bekken trekken!

          Dan leer je: hoe kom je professioneel op, als artiest, kies een artiestennaam en stel je voor aan het publiek. Kies een kostuum uit, kom op, vertel je artiestennaam, vertel een mop en ga waardig van het toneel af.

          We eindigen met een wervelende show van alle komieken en we zingen de SCHUDDEBUIKEN BOOGIE WOOGIE!

Doe de schuddebuiken Boogie Woogie!

          De kinderen krijgen een leuke kleurplaat mee naar huis.

          De kinderen leren: hun faalangst overwinnen en zich presenteren aan publiek op toneel! De ervaring leert dat zelfs het meest verlegen kind dit durft, door het laagdrempelige aspect en het enthousiasme van alle kinderen.

      Ik gaf deze workshop met groot succes o.m. in Sociëteit de Kring, Boekhandel Scheltema Amsterdam, Slot Loevestein, en Waanders in de Broeren in Zwolle.

Workshop

Kosten:                                               150,- plus reiskosten              

Duur:                                                  ca. 45 minuten

Leeftijd:                                              vanaf     8 jaar

Benodigdheden:                             beamer of digibord   

Deze workshop reserveren? Neem contact op met Marij Sloothaak, 06-51558201 of Marij@xs4all.nl

 

????????????????????????????????????