jump to navigation

Van oude mannen en van dingen die voorbij gaan… januari 28, 2009

Posted by marijsloothaak in Uncategorized.
2 comments
OLVG - 1915

OLVG - 1915

Onlangs lag ik 6 dagen in het Onze Lieve Vrouwen Ziekenhuis te Amsterdam. Om redenen waarmee ik u niet zal vermoeien. Ik had geluk; ik lag in een twee-persoonskamer, samen met een oudere heer; meneer Dokter. What’s in a name, nietwaar?

“91 jaar ben ik al”‘, zei hij. “Maar altijd lief en aardig.” Had ik even geluk! Nu was de heer Dokter zeer vriendelijk, maar stokdoof. Hij vertelde mij verhalen  over zijn bewogen leven. Maar als ik dan antwoordde, praatte ik tegen een muur. Enfin, we hadden het gezellig, meneer Dokter en ik. Hij noemde mij Roodkapje, vanwege de lange rode kamerjas die ik droeg. Altijd goed voor een grinnik.

Nu lag ik 2 jaar geleden ook in het ziekenhuis met een oudere heer op de kamer. Deze heer was andere koek. Hij had net 3 maanden geleden zijn vrouw verloren, en wilde nu alleen maar dood. Hele nachten kermde hij zijn doodswens. Belde hij de zusters, tot gek makens toe. “Zuster, komt u me mijn pilletje geven? Want ik wil dood!”

Ik was een beetje bang van hem. Hij lag er soms bij met het schuim om de lippen. Oh gruwel. Tot ik op een ochtend de moed op kon brengen eens bij hem te komen zitten. Hem zijn verhalen te laten vertellen. Over de oorlog. Over de armoede. Over de doos met stuivers die hij had gespaard om echte schoenen te kopen. De doos met zijn schoenengeld die zijn moeder tenslotte gevonden had. En die ze in de oh zo broodnodige, huishoudpot gestort had. Want men was arm. En eten was belangrijker dan schoenen.

Hij vertelde over zijn vrouw. Hoe mooi ze was. Dan gingen zijn ogen glimmen. Zijn verhalen werden steeds geestiger. Het contact werd intiemer. Soms zaten we beiden te schateren van de lach. In het begin wilde meneer Janssen niet eten. Hij wilde dood. Op de dag dat ik wegging deden we een race wie het eerst zijn toetje op had. Eindelijk weer eten! 

Die meneer Janssen. Waarschijnlijk is hij nu allang bij zijn vrouw. Ik hoop het zo.

Gisteren werd ik ontslagen uit het OLVG. Meneer Dokter moest blijven. De pijn waaraan hij leed, scheen te zijn veroorzaakt door zijn heupen die gebroken bleken te zijn. Al maanden lang. Meneer Dokter woont in een verpleegtehuis. Schande!

Ik pakte mijn spulletjes in, ietwat verward vanwege mijn plotselinge vertrek. “Ik zal je missen”‘ zei de oude meneer.

“Ik zal je echt gaan missen Roodkapje.”

Ik gaf hem een kus op zijn kale kruin, om hem mijn tranen niet te laten zien. Ook ik zal u missen, meneer Dokter. Altijd lief en aardig en 91 jaar. Maar dit zijn dingen in het leven, die, hoe intensief ook, voorbij gaan…

Advertenties

Kamerlid. Zou dat iets voor mij zijn? januari 7, 2009

Posted by marijsloothaak in Uncategorized.
Tags: ,
add a comment

D66 zoekt naarstig politiek talent

Nu is het tijdens zo’n crisis voor een freelance copywriter geen tijd om over naar huis te schrijven. Reclamebureaus houden met moeite het hoofd boven water, tijdschriften en kranten schreeuwen moord en brand. Ik ben dus heftig op zoek naar nieuwe wegen. Nu zag ik op de voorpagina van de Volkskrant van 6 januari een intrigerende kop: ‘D66 naarstig op zoek naar nieuw talent.’  De partij staat er namelijk zo goed voor, dat men vreest dat er straks te weinig capabele gemeenteraadsleden, Kamerleden en bestuurders beschikbaar zijn. Mijn belangstelling was gewekt. Nu ben ik van huis uit PVDA – mens. Ook in andere tijden ging mijn rode pen in het Amsterdamse stemhokje meestal die richting op. En de Kieswijzer wees mij wel eens naar de  SP, tot mijn eigen verbazing. Maar nu, in deze tijden? Time for a change. En geef toe, het is een dotje, die Alexander. De grote, verbaasde ogen waarmee Brinkman, behalve zijn ‘ shuffle’  bekend werd, blijken bij Alexander Pechtold juist zijn charme te zijn.  Verder is hij ‘ vlot gebekt en heeft charisma.’ , stond in het artikel. En hij was wel een van de weinigen die Wilders stevig van repliek diende over zijn Fitna.

 

D66 schijnt ook in aanwas zichtbaar te verjongen. ‘ Het zijn van die ontzettend aardige mensen’, zeggen de jonge nieuwe leden. Kijk, en dat nu trekt mij aan. Aardige mensen. Daarom bij deze een open sollicitatie: vrouw, 51 jaar, hoogopgeleid, slim, creatief en vooral: heel aardig biedt zich aan. Kamerlid, gemeenteraadslid of bestuurder desnoods. Toe Pechie, toe…

 Marij Sloothaak

Hoe durven ze: chagrijnig winkelpersoneel januari 5, 2009

Posted by marijsloothaak in Uncategorized.
add a comment
In Londen kun je wel leuk shoppen.Even bellen met mijn dochter

In Londen kun je wel leuk shoppen.Even bellen met mijn dochter

Sorry hoor, dat ik klant ben!
Oh, wat ga ik mezelf verwennen vandaag. Ik heb het verdiend, ik heb zó hard gewerkt. Bovendien moet ik broodnodig ontstressen. Lekker een nieuw geurtje kopen, in de grootste en meest decadente verpakking. Feu D’issy, of misschien Calvin Klein?
Nieuwe Nike sportschoenen, die heb ik écht nodig. En zonder een nieuwe zwarte broek kan ik écht niet langer leven.

De GSM op voicemail. De PC krijgt een doek over z’n kop, zodat hij me niet zo beschuldigend aankijkt. Vandaag is het míjn dag! Shoppen geblazen!
In een vrolijke bui loop ik de eerste boetiek in. Er hangen drie meisjes over de toonbank. Ze kijken niet op of om. Maar een kniesoor die dáárop let. Maar dan zou ik toch wel érg graag een maatje groter willen hebben. Ik roep een verkoopster. Vriendelijk. Een maal. Twee maal. Ik kom gewoon niet over de muziek heen. Ik besluit het in een andere winkel te proberen.

Na lang zoeken vind ik hier de verkoopster tussen een rek met lange jurken, op de grond. Echt waar! Ze is druk aan het praten in haar mobieltje. Als ik mijn mond open doe om wat te vragen gebaart ze nijdig naar haar telefoon: “Zie je niet dat ik bezig ben!”
Ik deins terug. Oh, sorry hoor. Ik besluit haar niet verder te storen.

Volgende winkel. Hier vind ik hélemaal de broek die ik wil. Graag zou ik even willen afrekenen. Juffrouw? Juffrouw? Juffrouw heeft I-pod op, hoort me niet. Pas als ik haar even door elkaar heb gerammeld wordt ze wakker. Chagrijnig, kauwgumkauwend neemt ze mijn geld aan.

Het stoom komt uit mijn oren als ik de winkel uitloop. Sorry dat ik u stoor. Sorry dat ik koop. Sorry hoor, dat ik klant ben!

Marij http://www.marijsloothaak.nl