jump to navigation

Nee, Marij skiet niet… februari 26, 2009

Posted by marijsloothaak in Uncategorized.
Tags:
1 comment so far

In reprise…

De halve Randstad staat op dit moment met een licht schuldgevoel -makkelijk weg te zuipen met glühwein of Bordeaux- op de piste in Oostenrijk of Frankrijk. Het is recessie, ja! Wat denkt u wel!

Ik niet. Ik ga niet skiën. Ik wens geen snowboots of lange latten meer aan mijn lijf. Maar dat heeft niets met de economische neergang te maken.

Piano spelen kan ik ook al niet. Zingen gelukkig wel!

Piano spelen kan ik ook al niet. Zingen gelukkig wel!

Het is spijtig, maar ski’s en Marij kunnen nou eenmaal niet door één deur. Dat is al jaren zo.

 

Mijn eerste kennismaking met de lange latten dateert van zo’n dertig jaar geleden. Ik was au-pair in Frankrijk. Mijn Franse familie nam mij mee naar het chique Courchevel. Om op de kinderen te passen wel te verstaan. Na vijf dagen te hebben gezeuld met sleetjes met Julien, Gregoire of Amélie, en na zo’n 80 sneeuwpoppen, informeerde de lieve ‘bon-pappa’ of ik misschien ook eens wilde skiën.

Mais oui! Dat wilde ik wel. Dat leek me wel wat, zo bevallig zoef, zoef door de sneeuw suizen. En die gebruinde binken op die ski’s wilde ik wel eens nader beschouwen. Opgetogen betrad ik de piste op de twee meter lange ski’s van mijn ‘madame.’

 

Ik moet zeggen, ik heb veel geleerd. Zo weet ik bijvoorbeeld dat ik gewéldig goed kan vallen! Nee echt! Gewoonweg fenomenaal. Een ware stuntvrouw ben ik! Het halve klasje stond vaak met de handen voor de ogen als ik een afdaling moest nemen. Schietgebedjes prevelend aanschouwden ze mijn wendingen. Duikelde ik weer eens de helling af, dan kwamen ze met z’n allen over de rand kijken. Verrassing! Ze leeft nog.

 

Leuk was het natuurlijk niet meer, op een gegeven moment. De tranen verbijtend vocht ik mezelf die ski’s weer op. Mezelf moed toesprekend ging ik die skilift weer in. Tot ik op een gegeven moment gelukkig mijn enkel kneusde. Tant pis met die skies! 

 

Het is een hele geruststelling. Ik ski niet. Maar voor wie het wel wil: veel plezier. Ik ben de kwaadste niet.

 

www.marijsloothaak.nl

 

 

 

 

 

Advertenties

Valentijnsdag… februari 13, 2009

Posted by marijsloothaak in Uncategorized.
4 comments

Rozen. Van die rode...

Rozen. Van die rode...

 

 Be my Valentine…                                                   Marij M. Sloothaak

Ik heb nog nooit een Valentijnskaart gekregen. Nog nooit! Elke Valentijnsdag loop ik even nonchalant naar de brievenbus. Daar, die roze envelop. Zou het? Reclame. Een of andere misselijke bloemenwinkel maakt misbruik van de situatie.

Ik haal natuurlijk mijn schouders op. Puh! Ik hoef geen Valentijnskaart. Ik heb een hele leuke vriend.  Maar toch…  Stel je voor, er loopt iemand rond die mij uit de verte bewondert.  Die mij zó teer bemint dat hij me een Valentijnskaart stuurt. Best wel vleiend voor een vrouw van mijn leeftijd. Hoe oud zou hij dan zijn? Zou, zou hij er leuk uitzien? Enne…waar zou hij me van kennen?

Stel… dat ik een Valentijnskaart zou krijgen. Ik zou opeens de buurman met andere ogen bekijken. Zou hij? Of de melkboer, die altijd zo verlegen lacht. Stel je voor, die kaart kan wel van iederéén zijn. Van de man van de speelgoedwinkel. Of die vader, aan school. Misschien is het wel de muziekleraar van mijn dochter. Nee. Die niet. Die is té erg. Hmmm… Of die taxichauffeur. Van laatst. Die weet waar ik woon. Zou hij? Of…

Stel je voor dat mijn Valentijn het niet alléén bij die kaart laat. Dat hij ook bloemen gaat sturen. Rozen. Rode. Stel je voor dat hij gaat posten hier voor het huis, bij de boom. En dat ik dat weet. Dat ik, met bonzend hart, stiekem achter de gordijnen naar buiten kijk.

Stel je voor dat hij me aanspreekt. En dat ik, toch enigszins geflatteerd, ga blozen. Oh gut, oh gut! Hoe vertel ik het mijn vriend? Ruzie. Ellende. Uit elkaar! Mijn arme bloedjes van kinderen. Nu ik er goed over nadenk: IK WIL HELEMAAL GEEN VALENTIJNSKAART! Daar komen alleen maar brokken van!