jump to navigation

Agnes Jongerius als pin-up? maart 26, 2009

Posted by marijsloothaak in Uncategorized.
Tags: , , ,
1 comment so far

agnes_jongerius

Onlangs pikte ik de Volkskrant van de mat. Mijn blik ging naar de foto op de voorpagina. Hé, wie was dat? Een ouderwetse filmster? Toen zag ik, tot mijn schrik, dat het Agnes Jongerius was, dé vrouw uit het nieuws van dit moment. Toegegeven, de slaap zat nog in mijn ogen. En de Volkskrant lag op zijn kant. Maar toch had ze d’r even wat van. Van een filmster. Zo uit de tijd van de stomme film. 

Ach, had ze die pondjes maar niet. Dan zou ze zó passen aan de muur van een oudde soldatenkamer. ‘Bist du Lili Marlene…’,

Een snelle Google leert mij dat ze: “Nauwelijks drinkt, en aan tafel het gesprek belangrijker vindt dan de maaltijd.” Waar zou ze die pondjes dan vandaan hebben? Een stiekum laatje met mini-marsjes en drop naast de chauffeur in de dienstauto? Af en toe eens stoppen voor een patatje oorlog en/of bamibal? Een bitterballetje te veel, zo hier en daar?

Vooruit, Agnes, you can do it! Hanneke Groenteman en Erica Terpstra gingen je voor. En wie weet, kun je straks naast je gooi naar het minister-presidentschap ook nog eens hoge ogen gooien als pin-up.

Marij Sloothaak http://www.marijsloothaak.nl

Advertenties

Wat moeten wij vrouwen nu op Rokjesdag? maart 23, 2009

Posted by marijsloothaak in Uncategorized.
Tags: ,
3 comments

kortebroekHet is lente. Je ruikt het, je voelt het. Het zit in de lucht en in de mensen. Raar toch, het is net alsof er een grauwsluier van je af valt. Je snuift de lente op, en denkt: ‘O ja, zó kan het leven óók zijn.’ Zo… licht. Zo… lekker. De eerste lentedag. Een fenomeen dat de betreurde Martin Bril in zijn columns jaren omschreef als: Rokjesdag.

Op Rokjesdag durven de meisjes en de vrouwen voor het eerst hun rokjes weer aan. Nieuwe rokjes, die ze geïnspireerd door het mooie weer, net kochten en kek rondshowen. Of oude rokjes die ze onder de stapel jassen, dassen en andere ellende vandaan haalden, voor de spiegel hebben gepast, en dachten: Hmmm… kan nog nét. Of dat waar is, laat ik aan uw en mijn beoordelingsvermogen over.

Voordat deze rokjes aan mogen gaat er een heel pijnlijk, soms bloederig tafereel van ontharen, harsen en smeren aan vooraf, schreef Bril. Tja. Je moet er wat voor over hebben.

Voor degenen die het er niet voor over hebben: een variant is blousjesdag. Maar daarvoor moet je weer voor in het bezit zijn van een paar pronte borsten en een aardig decolleté.

En wij dan, vrouwen! Waar mogen wij ons op zo’n zonnige dag op verheugen! Toch niet op het oer-Hollandse fenomeen van de korte mannenbroek? Met daaronder van die witte, harige benen? Of erger nog, u weet ik ga zeggen, sandalen met sokken?

Als ik mag het mag zeggen: dan hoop ik op Rokjesdag een aardige, gebruinde mannelijke torso tegen te komen. Wel in T-shirt graag, hier in de stad. Zo’n T-shirt met iets te korte mouwtjes. Met zo’n gespierde borstpartij. Enne…

Beetje ordinair ja. Beetje bouwvakkerig ook. Maar dat mag op Rokjesdag…  Toch, Martin?

Rokjesdag volgens Martin Bril

http://www.martinbril.nl/archief/2006/04/onderweg_naar_r.html

Koffie met George Clooney toe maart 19, 2009

Posted by marijsloothaak in Uncategorized.
1 comment so far

Ik heb hem. Een Nespresso ja.

Oogappeltje

Oogappeltje

 

Na me jarenlang met de, merkwaardig genoeg, alom bejubelde Senseo beholpen te hebben, kon het echt niet meer. Geef toe: de Senseo produceert niet meer dan een soppig, soepig, bruinig goedje, dat ergens HEEEEL  in de verte op koffie lijkt. Het is lekker makkelijk ja. En aan het ouderwetse gedrup, drop, drip van het Hollandse bakkie filterkoffie doen we niet meer. Geen tijd. Bovendien stond het de helft van de tijd toch maar in te drogen op het warmhoudplaatje. Die geur!

Nu heb ik dus een Nespresso. Niet vanwege George. Ik geef toe, het is een lekker ding. Hoewel, iets te zelfverzekerd. Vind ik dan. Maar George Clooney is zo’n man waarvan mijn moeder van 78 zegt: “Dat vind ik nou een stuk.” Ja mam.

Die Nespresso heb ik dus niet vanwege George.

Vorig jaar kerst hadden ze een leuke aanbieding. Ik toog met mijn dochter naar de Amsterdamse PC. Naar de winkel van Nespresso. Daar werden we onthaald alsof we Beatrix en Maxima waren. Zachte muziek weerklonk. We mochten op donzige zetels gaan zitten. De cupjes koffie werden met fluwelen handschoenen aangereikt. Als waren het de kroonjuwelen. Wij naar huis, met onze Nespresso. Voorzichtig. Met 20 verschillende kleuren cupjes, die volgens mij allemaal hetzelfde smaken.  Uit een apparaat dat klinkt als een ouderwetse tandartsboor. Het is hele dure koffie bovendien. Iemand heeft me wel eens verteld hoeveel dat per kopje kost. Heb het meteen verdrongen. Want het is wel lekker.Dus… euh… Koffietje, George?

Ik geef het toe: soms Google ik mezelf… maart 12, 2009

Posted by marijsloothaak in Uncategorized.
Tags: , , , , , , ,
add a comment

osdorp

Het Schaamrood stijgt me naar de kaken als ik bovenstaand lees… Maar ja. Ook ik ben een mens. Soms heb ik het even nodig. Als het regent of zo. Of als alles even niet schient te lukken. En natuurlijk is enige ijdelheid mij ook niet vreemd. Sorry. Gisteren deed ik het. Ik tikte het in: Marij Sloothaak. En dan op search drukken. En dan die spanning…

Tegenwoordig staat mijn Linked-in pagina bovenaan. Doen ze slim die jongens. Dan mijn site www.copy4kids.com. Vervolgens mijn nieuwe site: www.marijsloothaak.nl. Dan fragmenten van verhalen en sprookjes voor de Efteling die ik heb geschreven. Boekjes en publicaties die ik heb gedaan, en die op je-wilt-niet-weten wat voor tweedehands boekensites staan. Al met al kom ik toch tot een Google pagina of zes.

Toennet was ik op de site van de Openbare Bibliotheek Amsterdam: www.oba.nl Bovenaan de pagina stond: ‘Zoek in ons totale aanbod.’  Enigszins besmuikt tikte ik mijn naam in. En verrek! Liefst 5 keer stond ik erin. Een keer met het boek: Pardoes en het Tinkelende twinkelende wondergeluid. Een keer met het boek: De ontdekking van Osdorp. (Waar ik nog steeds een beetje trots op ben,) Twee keer met een boek dat ik liever wil vergeten, over een tv-serie van Carlo en Irene. Zo slecht, zo slecht. En, wat zag ik daar? Tot mijn verbazing stond er een fragment van een ingezonden brief  die ooit geplaatst is in het Parool, over de Baarsjes, mijn huidige woonplek.

Dat bestand ga ik weer opzoeken. Voor mijn volgende blog. Niets mis met recycling. Tja, ik geef het toe. Soms Google ik mezelf. En soms vind je nog eens wat. Best wel leuk, eigenlijk. Jezelf af en toe eens Googelen.

Marij Sloothaak, dus.

Mijn zoon woont in Parijs maart 6, 2009

Posted by marijsloothaak in Uncategorized.
Tags: , , , , , , ,
add a comment

Joris, Rosa en ik bij Chartier in Parijs

Joris, Rosa en ik bij Chartier in Parijs

 

Onlangs was ik bij mijn zoon in Parijs. Nu klinkt dat alsof dat de gewoonste zaak van de wereld is, een zoon in Parijs. Maar dat is het niet. Heus niet.

Zoon Joris is een zondagskind. Op een zondag geboren en dat geluk heeft ie de rest van zijn leven aan zijn kont hangen. Echt. Altijd de leukste studies. De leukste vrienden. De bijzonderste bijbaantjes, zoals bijvoorbeeld barkeeper in het populaire café de Smoeshaan of webmaster van de IDFA. Het komt hem aangewaaid. Niet dat ie niet hard hoeft te werken, dat bedoel ik niet.    

En dan heb ik het nog niet eens over die beeldschone vriendinnen die hij altijd heeft.

 

En nu heeft hij een beurs gekregen voor zijn studie politicologie in Parijs. Mijn zondagskind dacht dat hij ook zó wel even een kamer in Parijs zou krijgen. Maar dat viel weer even tegen.

 

Totdat deze moeder in het geweer kwam; ik ben vroeger au-pair geweest -we spreken over 30 jaar geleden-. Eén mailtje naar mijn vroegere madame en het was gepiept. Mon fils had een kamer. Nou ja, kamers.Twee van die ouderwetse chambres de bonne op de 6e verdieping in het achtste arrondissement.

En wat een tijd heeft die gast daar. Op zijn Amsterdamse fiets door de Parijse straten. Opletten op de Parijse automobilisten die de deur, ‘allez!’ zo opengooien omdat ze nog niet gewend zijn aan fietsers. Dit, ondanks het geweldige fietsenplan in Parijs waar wij hier in Amsterdam jaloers op mogen zijn.

Helaas is de sectie politicologie in Parijs in staking sinds zijn komst. Omdat ze het niet eens zijn met de bezuinigingsmaatregelen van hun ministerpresident Sarkozy. En een béétje student politicologie klimt dan natuurlijk op de barricades. Dus demonstreren kan hij nu wel. Behoorlijk Frans spreken ook.

Dat studeren, dat komt nog. Hoop ik. Toch ben ik best trots. Ik heb een zoon in Parijs.

 

 

 

 

 

 

Marij