jump to navigation

Onopgevoed is sociaal gehandicapt april 28, 2009

Posted by marijsloothaak in Uncategorized.
Tags: , , , , , , ,
add a comment

  www.marijsloothaak.nl

Op het bedrijf waar ik regelmatig kom als freelancer, loopt sinds kort een stagiaire rond. Laten we haar maar Tina noemen. Tina is veelbelovend. Intelligent. Ze ziet er fantastisch uit. Ze heeft alles mee om een glanzende carriere als vakvrouw én als mens tegemoet te gaan.

En toch ging ik mij na een paar dagen érg aan haar ergeren. Waarom? Het is toch een engel van een meid?

Maar… Tina schiet nog nét even vóór jou een deur binnen. Gaat op de enige stoel zitten die nog vrij is. Ze stormt je kamer binnen, en stelt haar vraag zonder te wachten of het kan. Ze loopt bellend door de gang, en botst daarbij per ongeluk tegen je aan. 

Haar gedrag ging onbewust op mijn zenuwen werken, hoe aardig ik haar ook vind. Want Tina is grof en lomp. En het arme kind kan er niets aan doen. Ze weet niet anders. Ze heeft gewoon geen manieren geleerd! Onbewust asociaal? Waarschijnlijk.

Ze weet niet hoe het moet, heeft geen rolmodel meegekregen.

Eigenlijk is dit koren op mijn molen, gna, gna. Niet voor niets heb ik er altijd zo op gehamerd dat mijn kinderen manieren moesten leren.

En dan is opvoeden helemaal niet leuk. Je voelt je een oude zeur soms: “Kijk de mensen aan, als je met ze praat! Eet met vork en mes! Laat een ouder iemand vóór gaan! Niet met volle mond…” et cetera. Moedeloos word je er soms van. Maar als ik Tina zie dan denk ik: je doet het niet voor niets.

Want: onopgevoed is sociaal gehandicapt.

Vanochtend, 29 april, stond er een column van Pieter Hilhorst in de Volkskrant. Hierin fulmineert hij tegen een stelling van Attje Kuiken, Tweede Kamerlid voor de PVDA. Zij zegt: “Wat we nodig hebben, zijn strenge vaders en moeders die kinderen weer op hun plaats weten te zetten.”  Hilhorst op zijn beurt pleit voor een, volgens zijn eigen zeggen, ‘softe benadering.’

Bijvoorbeeld over het oplossen van conflicten van kinderen onderling:  “Dwing ze om het uit te praten en zich in een ander te verplaatsen.” Hij doet een beroep op het empatisch vermogen van kinderen dus. Heel mooi. Maar wat Pieter Hilhorst vergeet, is dat iemand ze wel ooit moet vertellen HOE het hoort. Wíe heeft er gelijk in een conclict? En waarom? Wat zijn de normen? In deze rol past een (strenge) moeder, vader of leerkracht. Als rolmodel. Als voorbeeld. Zodat we geen bewúst asociale kinderen kweken.

Marij Sloothaak

Sire: ’95 procent van de Nederlanders gedraagt zich weleens onbewust  asociaal.’ www.sire.nl

Column Pieter Hilhorst in de Volkskrant:

http://extra.volkskrant.nl/opinie/artikel/show/id/3262/Met_korte_lontjes_doe_je_zo%21

Advertenties

Obers in Napels april 16, 2009

Posted by marijsloothaak in Uncategorized.
2 comments

fotoc2b4s-marijkoffie

Toegegeven, ik kom niet zo vaak in Italië. Twee jaar geleden was ik een week in het religieuze Umbrië. In dikke mist en voortdurend klokgelui. Heerlijk gegeten en gedronken, maar ik kon geen hand voor ogen zien. Had net zo goed Kampen kunnen zijn. Dit keer was ik in Napels. Heerlijk gegeten en gedronken en wel veel gezien. Pompei bijvoorbeeld. Onvergetelijk. Veel espresso, ijs en Limoncello genuttigd. En veel obers genoten. Nu ben ik best wel wat gewend. Franse obers bijvoorbeeld. Moet ik nog iets toevoegen? Fransen staan immers bekend als het chagerijnigste en meest chauvinistische volk ter wereld. Allemaal waar. Maar ooit Napolitaanse obers gezien? Ze zien jou in ieder geval niet. Niet staan. Niet zitten. Pas als ze zin hebben -heel even dan- komen ze met hun kladblokje langs. Je moet wel snel zijn. Anders is hun aandacht weer weg. Toch is het een paar keer gelukt. Heb ik zowaar een volledige maaltijd gegeten. Ik schrok er zelf van. Het was het gesnauw en ongeduld waard. Dat nou weer wel. Daarom kom ik wel weer eens terug, denk ik. In Italië. Neem ik wel mijn eigen obers mee. Franse obers. Dat ben ik nou eenmaal zo gewend.

Marij

www.marijsloothaak.nl

(p.s. De obers op de foto zijn niet het onderwerp van dit stukje).

Reislust april 8, 2009

Posted by marijsloothaak in Uncategorized.
add a comment

Reislust. Je zult er maar mee behept zijn. Gezegend? Of vergiftigd? Ik ken mensen die er niets mee hebben. Die zeggen: “Al die verre landen, die kun je toch ook gewoon op TV zien, vanuit je luie stoel?” Mijn mond valt dan open. “Maar… “, stamel ik dan: “De mensen, de geuren, de smaken, de kleuren!” Dan halen ze hun schouders op en kijken mij meewarig aan.  Alsof ik een beetje de weg kwijt ben, in het algehele leven. Ben ik dan gek?

Het is een ander ras, heb ik besloten. Niets mis mee, integendeel. Het geeft vast een heleboel rust. Minder ‘zoekerig’ dan wij, reislustigen. Wij zoeken het altijd achter die verre einder. Alsof ons geluk ergens over de regenboog te vinden is.

Het is genetisch denk ik. Ik heb het. Zo zat ik op mijn 19e al vier maanden in een kibboets in Eilat, Israel en op mijn 20e een jaar in Parijs. Met nog wat reisjes door Amerika en Canada tussendoor. Mijn kinderen hebben het. Zoonlief trekt van Indonesië naar Zuid-Afrika en India en woont nu in Parijs. Mijn dochter heeft het. Maakte op haar negende al een trip per camper door Canada met ons. En dat smaakte naar meer. Ze gaat deze zomer ook naar Zuid-Afrika. Heeft plannen om in Berlijn te gaan studeren.Mijn ex had het reisgen niet. Kan gebeuren. Maar na mijn huwelijk had ik met achtereenvolgens Italië, Washington, Midden-Amerika en India toch het gevoel iets in te halen.

Het reisgen dwingt. Het zit in je bloed. En je kunt er niet tegen vechten. Hopeloos. Reden dat ik u donderdag even ga verlaten voor een weekje Napels.Het kriebelde weer. Als ik aardbevingen, Berlusconi, Maffia en hitsige Italianen heb overleefd vertel ik u er eind volgende week alles over. Want meereizen kun je ook vanuit je luie stoel. Zeggen ze.

Marij

Met als toegift nog even een foto van Rosa en mij op een riksja in India. Toen ik nog niet misselijk was…

www.marijsloothaak.nl

Toen ik nog niet kotsmisselijk was. tja, je moet er iets voor over hebben, voor die reislust.

Toen ik nog niet kotsmisselijk was. tja, je moet er iets voor over hebben, voor die reislust.

Twee Vlaamse mannen in mijn auto april 2, 2009

Posted by marijsloothaak in Fun, Reizen, Uncategorized.
Tags: , , , , , ,
3 comments


“Rechtsaf? Weet je het zeker? Volgens mij moeten we hier links. Nu sta ik verkeerd voorgesorteerd! Jouw schuld als we een ongeluk maken! Bij de volgende afslag links af? Je lult uit je nek man! ”

Echtelijke ruzie? Welles-nietes linksaf, rechtsaf? Kaartleesellende? Het voorspelbare einde van een spannende, maar oh, zo korte relatie? Nee, dat ben ik, in conclaaf met mijn Tom Tom. Of liever: met mijn Tom Tommen.

Ik heb twee mannen in mijn auto: Tommie en Tom Tom. Zo’n 6 jaar geleden kocht ik Tommie; een ingebouwd navigatiesysteem, een soort Tom Tom avant la lettere. De auto die erom heen gebouwd zat, nam ik maar voor lief.

Dit, na talloze gemiste vergaderingen omdat ik de weg kwijt was. Na gestress en gefoeter en bijna-ongelukken vanwege de haast. Ja, ik was regelmatig de weg kwijt. Letterlijk dan. 

Mijn Tom Tom en ik, dat is een verhaal van haat en liefde. Een soort Who’s afraid of Virginia Wolf – relatie; ik kan niet zonder én niet met hem leven.

Ik herinner me mijn eerste ritje met mijn navigatiesysteem.  Het was heerlijk: nét alsof mijn oude rijleraar weer naast me zat: “Bij de volgende afslag links af.” Nu was ik gewend mijn rijleraar blindelings te volgen. Dus gooide ik het stuur subiet naar links. Met piepende autobanden en / of scheldende fietsers tot gevolg. Dit had ik vrij snel afgeleerd.

Na 5 jaar was Tommie, mijn ingebouwde navigatiesysteem verouderd. Tijd dus voor een volwassen systeem; een fonkelnieuwe Tom Tom.

Dus nu heb ik twee navigatiesystemen. De ingebouwde Tommie en Tom Tom. Soms zet ik ze allebei aan. Het heeft wel wat, twee van die kwekkende heren in mijn auto. Je kunt de stem van een Tom zelf instellen. Om ze een BEETJE de baas te blijven heb ik ze een Belgische stem gegeven. Dat zal ze leren!

Nu heb ik dus twee Vlaamse mannen in mijn auto. Gezellig en ze zijn heel beleefd. Toch raak ik af en toe de weg nog kwijt…

Marij

http://www.marijsloothaak.nl