jump to navigation

Natte chips in het Amsterdamse Bos juni 28, 2009

Posted by marijsloothaak in Uncategorized.
Tags: , ,
3 comments

scooterDit weekend toog ik met een vriend naar het Bostheater, alwaar ´The tempest´van Shakespeare werd opgevoerd. Het was hoog tijd onze klassiekers weer eens wat op te poetsen. Nu is Peter in het bezit van een kekke witte scooter en kwam mij daarmee ophalen. Ik knoopte direct zo´n gestippeld hoofddoekje om, á la, ik meen, Shirley MacLaine, en zat helemaal in mijn nopjes achterop de scooter.

Op naar het Amsterdamse Bos. Eerst even wat eten. Mispoes. Restaurant de Bosbaan had een besloten borrel, Café 1890 was vol, en de Geitenboerderij dicht. In arremoede besloten we ons tot de bar van het Bostheater te wenden.

Daar had men niets anders dan chips. En wijn. Paprikachips. Naturel chips. Wokkels. En iets walgelijks peperigs. Na  ja. Het was tenminste wat. Na drie zakjes chips en een fles wijn begon toch de behoefte aan iets stevigers. Een bodembedekker zeg maar. Ben & Jerry´s ijs bleek ook in het assortiment te zitten. In de smaak Caramel Chunck Crunch Chocolate Fudge Potatoe Halleluja Almond Cherry volgens mij.

Toen begon de voorstelling. Deze Tempest bleek zo goed geregisseerd dat tijdens de derde acte zelfs de natuurelementen hun rol speelden. Storm. Slagregens. Natte chips. Een run naar de spaarzame parasols.   

En het blééf zo. Na enig beraad zijn we maar weer op de scooter gestapt en hebben we  het Amsterdamse Bos achter ons gelaten. We komen nog wel eens terug om de rest te zien. 

Nu heb ik een vraag. Al vluchtend naar een droog onderkomen zijn wij Ben & Jerry´s vergeten. Wie o wie heeft zich daarover ontfermd? Het bakje stond zo ongeveer bij rij 7. En was het lekker? Ik had de smaak Caramel Chunck Crunch Chocolate Fudge Potatoe Halleluja Almond Cherry namelijk nog nooit geprobeerd. U kunt uw reactie hieronder achterlaten.

Marij www.marijsloothaak.nl

Het Amsterdamse Bos Theater www.bostheater.nl

Advertenties

Oesters! juni 22, 2009

Posted by marijsloothaak in Uncategorized.
Tags: , ,
2 comments

Oesters. Voor ontbijt. lunch, diner. Nou ja, ontbijt? Euh...

Marij www.marijsloothaak.nl

Bij mijn zoon in Parijs 3 juni 16, 2009

Posted by marijsloothaak in Uncategorized.
Tags: , , ,
2 comments
Lezen aan de Seine

Lezen aan de Seine

Ik woon nog een dagje in Parijs. Dat betekent ’s avonds oesters en choucroute eten in een leuke brasserie en ’s ochtends un petit cafe en croissant terwijl zoonlief nog slaapt. Dat betekent deze keer: niet bang zijn voor een Parijs pondje erbij, want we doen alles per fiets. En dat betekent aardig wat peentjes zweten. Niet alleen van het fietsen. Of van de 28 graden. Ook van de spanning. Want elk groot kruispunt is toch een beetje Russische roulette op de fiets. Redt ze het wel of redt ze het niet. Af en toe even een kruisje slaan en een-twee-drie in godsnaam. Je zou er haast gelovig van worden. Want ik leef nog.

Als fietser word je geacht op de busbanen te rijden. Wist u overigens dat sinds de komst van het fietsenplan in Parijs elke bus 2 soorten toeters heeft? Voor de auto’s is het gewoon: Honk! Honk! Voor de fietsers zijn ze uitgerust met een vreemd soort ‘ tingeling’ toeter. Duurt even voor je het herkent. Maar heeft wel iets liefs.

Ik lijk nu wel zeurderig, maar het heeft natuurlijk iets machtigs om met je fiets door Parijs te gaan. Die stad wordt ook een beetje van jou! En enige oefening gaat zeker nog kunst baren.

Enfin, deze ochtend togen we naar het MAM; Musee d’art moderne de la ville Paris. Halve stad doorgefietst. Musée op dinsdag gesloten. Even balen. Toen maar besloten naar boekhandel Gilbert Jeune, aan de Place Saint Michel, onze slag te slaan. Veel romans van Zola gekocht a raison van 4 euro het stuk. ik heb nu de halve ‘ Les Rougon-Macquart’ bij elkaar.  

Dan ‘op zijn au-pair’s’  een stokbrood kopen, stuk chocola erbij, pak jus d’orange. En in de zon, aan de Seine zitten lezen. Als een godin in Frankrijk. 

Vanavond eten in Joris zijn ‘ Resto Favo.’  Eerst nog even bier drinken met zijn vrienden in de stad. Morgen weer naar huis. Maar ik kom gauw weer terug! Begin augustus gaat Joris op vakantie, en trek ik 2 weken in zijn chambre.  

Om te gaan lezen aan de Seine…

Chillen aan de Seine

Chillen aan de Seine

Marij www.marijsloothaak.nl

Bij mijn zoon in Parijs 2 juni 15, 2009

Posted by marijsloothaak in Uncategorized.
Tags: , ,
1 comment so far
Disneyland

Disneyland

Mijn zoon woont in Parijs. En ik nu ook. Even, drie dagen lang, deel ik zijn Parijse leven. Zo hebben we gisteren door Parijs gefietst. En werd Parijs opeens een dorp. Zo tjoeps, van de ene kant naar de andere kant van de Seine. Goh, ligt La Madeleine zo dicht bij L’Opera?

’s Avonds zijn we gaan chillen in het café, met zijn Franse vrienden Loulou en Théo. Les mecs. Fles wijn erbij, en nog een. Ik met gespitste oren, om de laatste trends in het Frans te ontdekken. Zo zeggen ze te pas en te onpas ‘ un espece de’ tussendoor. En is: ‘ genre’, ook een leuk stopwoordje. In mijn Parijse au-pair tijd was dat ‘bof, alors…’

Gisteren scheen de zon in Parijs. Vanochtend kletterde het van de regen. Mooie dag om Joris, 23 jaar, te feteren op zijn dagje Euro-Disney. Hij was er de laatste keer toen hij 10 was, en wij nog in Brabant woonden. Van de weeromstuit begon hij Brabants te praten. Tussen het Frans door dan.

Parijsmam 040

Les mecs

Het was leuk, het weerzien met Mickey & Co. Maar voorlopig even genoeg. Terug in de trein verzuchtte ik: “De volgende keer dat ik ga, is over 10 jaar, met mijn kleinkinderen. ”  “Over 10 jaar?”, zei Joris. Dan is je kleinkind waarschijnlijk pas 1 jaar.”

Nou, over 15 jaar dan. Even respijt. En nu ga ik oesters eten. Want daarom ben ik OOK in Parijs.En morgen naar de tentoonstelling ‘ Le future de Paris.’ Want er moet wel wat tegenover staan, tegenover dat Disney-geweld.

Marij http://www.marijsloothaak.nl

Chez mon fils à Paris juni 14, 2009

Posted by marijsloothaak in Uncategorized.
Tags: , , ,
4 comments
Mon fils z'n fiets

Mon fils z'n fiets

Mijn zoon studeert in Parijs. Politicologie, oftewel, les sciences po. Mijn zondagskind had weer de mazzel een van de weinige beschikbare beurzen toegewezen te krijgen. Ik ken Parijs al. Ik ken mijn zoon ook. Maar mijn zoon in Parijs kende ik nog niet. En dat wilde maman nou eens meemaken. En ook heerlijk om mijn zoon van 23 nu eens 3 dagen helemaal voor mezelf te hebben. Wanneer gebeurt dat nog?

Mijn zoon in Parijs, dat is een chambre de bonne vlakbij gare St. Lazare. Op de 6e verdieping. En natuurlijk doet de lift het even niet. Is goed voor mijn bilspieren.

Mijn zoon in Parijs betekent: Parijs op de fiets. Hij op een huurfiets. Ik op zijn Amsterdamse oma-fiets.  Parijs 14 juni 2009. Zo’n zonnige 28 graden. Met mijn opwaaiende zomerjurk op zijn Amsterdamse fiets. Over de boulevard Saint-Michel. Chatelet en het Louvre. Langs de Seine. Ik geniet. Een rondje Place de la Concorde heb ik maar afgeslagen. Het gaat hard daar. En de  Parijzenaars schrikken soms nogal van zo’n fiets.

Mon fils à Paris

Ik wil Joris in Parijs helemaal meemaken. Daarom zat ik vanmiddag langs de lijn bij een voetbalwedstrijd van hem met zijn Franse vrienden. En gaan we vanavond naar zijn stamcafe. En ga ik me verbazen over hoe goed hij al Frans spreekt. Eten we in zijn favoriete restaurant. Gaan we naar zijn universiteit. En raad eens waar mijn zoon van 23 morgen heen wil? Naar Eurodisney. Met maman. Mijn zoon in Parijs…

Mon fils à Paris

Showtime juni 11, 2009

Posted by marijsloothaak in Uncategorized.
2 comments
Me, myself and I. Béétje over de top... maar ja.

Me, myself and I. Béétje over de top... maar ja.

Als klein meisje had ik maar één droom:  Prima  Ballerina worden. Oh, wat droomde ik van een toekomst als stervende zwaan of  Ophélia. Als Doornroosje of desnoods in het corps de ballet. Ik was zelfs bereid om me in het pak van de Notenkraker te hijsen als ik maar op die bühne mocht. Showtime. Úren hing ik aan de barre teneinde mijn spieren op te rekken. Ik wervelde en ik tolde. Plié, Frappé, grand-jeté… Ik draaide er mijn hand niet voor om. Een pas-de-deux danste ik zó in mijn eentje. Tot bloedens toe liep ik op spitzen, waarvan de neuzen waren gevuld met opgepropte nylonkousjes. Want lijden moet, voor de kunst!

Ontroostbaar was ik toen er aan deze droom abrupt een einde kwam. Een nieuwe balletlerares liet mij auditie doen en zag het al na 10 seconden:  “Dat wordt nooit wat met die hamstrings!”, sprak ze bits.

Verbijsterd dacht ik even dat ik het niet goed verstaan had  En mijn pirouette was deze keer juist zo goed gelukt! Waar had ze het nu over: ‘Hamstrings?’

Haar vinger wees naar de deur en was onverbiddelijk: ik moest naar de groep van dinsdag en donderdag; de ‘kneusjesgroep.’ Na veel bittere tranen besloot ik mijn spitzen aan de wilgen te hangen.

Achteraf blij toe. De carriere van een Prima Ballerina is maar kort. En om nu de rest van je leven te slijten als bitse balletlerares?

Nu was ik laatst in een winkel in Amsterdam; Laura Dolls. In deze winkel verkopen ze meisjesdromen.

Ik zag hem hangen toen ik binnenkwam. Rood en glitterend en helemaal over de top. Een schaamteloze glamourjurk. Hij pastte als een handschoen. Onlangs had ik hem voor het eerst aan. Even in het voetlicht, met die jurk. Het voelde als een soort revanche.  Toch nog een beetje showtime. Bitse balletjuf!

Marij http://www.marijsloothaak.nl

De lach van de straat juni 9, 2009

Posted by marijsloothaak in Uncategorized.
add a comment
Ma belle Rosa...
Ma belle Rosa…

Wie mij een béétje beter kent, weet dat ik van de goede omgangsvormen ben. Gewoon, die onverwachte glimlach op straat. De deur voor iemand open doen. Een kinderwagen de tram in helpen zeulen. Het maakt het leven tussen mensen onderling zoveel makkelijker. En het kost helemaal niets! En zo ben ik ook helemaal van de lach van de straat. De koopman op de Albert Cuyp, die zijn koopwaar zó enthousiast aanprijst, dat hij er zelf om moet lachen. De tramconducteur die de microfoon pakt en van het eenvoudige tramritje een excursie maakt. Maakt me blij. Zo werd ik ook helemaal gelukkig van het volgende verhaal van mijn dochter Rosa.

Rosa, 19 jaar, mocht voor het eerst stemmen bij de Europese Verkiezingen.
Opgewekt toog ze naar het stembureau. Daar aangekomen was ze even van haar stuk gebracht. Hoe werkt dit?
Ze besloot de stembureaumedewerkers aan te spreken. “Hallo. Ik ben Rosa en ik ga voor het eerst stemmen. Kunt u me uitleggen wat ik moet doen?” Waarop één van de medewerkers haar stembiljet gaf, het rode potlood en rustig uitlegde hoe ze moest handelen. Na wat gedub en gevouw met het stembiljet kwam ze uiteindelijk het stemhokje uit. De stembureau-medewerkers keken haar belangstellend aan. “En, is het gelukt?”
“Ja, hoor,” sprak ze, terwijl ze trots het stembiljet in de stembus liet ploffen.
Waarop de medewerkers van het stembureau haar tot haar verassing een staande ovatie gaven!
Applaus! Voor de eerste keer gestemd!
Zo eenvoudig kan het zijn. Een beetje geluk. Gewoon… in de lach van de straat…
Marij www.marijsloothaak.nl
 

To blog or not to blog juni 4, 2009

Posted by marijsloothaak in Uncategorized.
Tags: , , , ,
3 comments

verjaardag2

  1. Onderstaand een blog uit 2009. Ik zet hem er lekker nog een keer op. In het kader van economische recycling, zullen we maar zeggen…

Onlangs begon www.SylviaWitteman.nl haar column in de Volkskrant met de volgende woorden: ‘U heeft vast een blog. Zowat iederéén heeft een blog.’

Natuurlijk voelde ik me onmiddelijk aangesproken. Ik ben immers iedereen! Vervolgens hekelde zij bloggers die vol enthousiasme beginnen en de hele wereld hiervan kond doen. Lekker bloggen! Dan slaan ze eens één dagje over.  Dat dagje wordt twee dagen, drie weken et cetera… Waarna veel blogs een stille dood sterven.

Ook hier voelde ik me aangesproken. Ik was namelijk van plan elke dinsdag een nieuwe blog te schrijven. En kijk eens: foei, foei, foei! Het is vandaag donderdag! Twee dagen overgeslagen!

Sylvia: “Zie je wel!”

Marij: “Maarre… Door persoonlijke omstandigheden was ik niet zo in de stemming.”

Sylvia:”Dat zeggen ze allemaal!”

Marij: “Maar ik ga het wel volhouden hoor, Syl! Maar dan maar één keer per week een blog, als je het goed vindt!”

Sylvia: “Mwah!”

Marij:  “Please?” Sylvia: “Nou vooruit…”

Marij: “Pffff… ”

Trouwens, lang, lang geleden, we spreken over het jaar 2000, schreef ik vijf dagen per week een blog. En ik werd er nog goed voor betaald ook. Het waren de begindagen van internet. Toen je nog moest inbellen. Weet u nog?  ‘Tuuluuludeluu… Tuuluuludeluu…’ En je scherm zich tergend traag met beeld vulde.

Ja, lieve internetkindertjes, hier spreekt grootmoeder.

Voor internetprovider Freeler mocht ik toen vijf keer per week een column schrijven. De onderwerpen kon ik zelf bedenken. En dat heb ik geweten. Ik stond ermee op en ging ermee naar bed. Want je leven wordt anders. Alles kan namelijk een onderwerp voor je column zijn. Dat artikel in de krant. Je stoeppoepende teckel. Die ergernis op TV. Dat leuke voorvalletje met je kinderen. Echtelijke ruzie, maar dan wel leuk. Soms lagen de onderwerpen voor het oprapen. Soms lag ik de hele nacht te malen. Shiiiiiiit! Morgen om 10 uur deadline. En ik had nog niets!

Maar er kwam altijd wel weer wat. En ik vond het genieten. Heerlijk! Want je leeft bewuster. Kijkt beter naar de wereld. Daarom blog ik.  Omdat ík het leuk vindt. Al is het maar één keer per week.

Goed, Sylvia?

Marij www.marijsloothaak.nl