jump to navigation

Komkommertijd juli 27, 2009

Posted by marijsloothaak in Uncategorized.
Tags: , , ,
4 comments

Gauw het land uit...

Gauw het land uit...

Het is komkommertijd. Ik haat het. Iedereen is het land uit. Mijn dagblad is veranderd van krant van enig formaat in een dagelijks vodje. Zonder Magazine op zaterdag. Mét duimdikke sportbijlage, dat dan weer wel. Alsof ik dáár op zit te wachten, dat Tour de France nieuws met dopingaffaires, ‘oortjes’ en het verkeerde volkslied. Ondanks mezelf heb ik daar toch nog wat van meegekregen, merk ik.

Er is uberhaupt absoluut géén nieuws meer. Het kabinet is op veel te lang zomerreces. Philip Freriks raffelt zijn journaal nog sneller af dan anders. Er is geen DWDD, Pauw en Witteman en een magere NOVA.

Het enige lichtpuntje tot nu toe was ‘Zomergasten.’ Maar wat te denken van die strenge inquisitoir van Margriet van der Linden waardoor bij Victor en Rolf het water dun door de modieuze onderbroek liep? Ik dacht dat mode iets leuks was?

En dan Amsterdam in komkommertijd. Net weer 12 toeristen verjaagd met mijn fietsbel. Gearmd liepen ze, 3 rijen dik, over MIJN fietspad.

Ik denk dat ik binnenkort ook maar het land uitga. Het is toch komkommertijd. Niemand die deze stukjes nog leest…

Marij http://www.marijsloothaak.nl

Advertenties

Bratwurst in Berlin juli 21, 2009

Posted by marijsloothaak in Uncategorized.
Tags: , , ,
1 comment so far

In de Bundestag

In de Bundestag

Ik ben niet zo iemand van de vooroordelen. Maar één zat er bij mij hardnekkig in:
in Duitsland kun je niet lekker eten. Dus ook niet in Berlijn. Beelden van Eisbein met lillende vetblubbers, droge schnitzels en vette bratwursten trokken aan mijn geestesoog voorbij. Vieze currysauzen. Bier. Mannen met snorren met bier er nog in. ‘Neeeeee…’, zeiden mijn culinaire vrienden. ‘Berlijn is fantastisch, én je kunt er heerlijk eten.’ Ik geloofde er niets van.

Nu hou ik toevallig heel erg van lekker eten. Daarom koos ik tot dusver liever voor een tripje Barcelona, Madrid, Antwerpen of Napels. Dan wist je zeker dat je goed zat. Maar afgelopen weekend kwam het er toch van: Berlijn.

Nu ga ik u niet vertellen hoezeer we het naar onze zin hebben gehad. Wat een aardige mensen. Wat een boeiende stad. Ik ga u geen kond doen van onze ervaring in het glazen slakkenhuis van de Bundestag. De rit door de stad langs de stedelijke hoogtepunten. Over de geweldige musical ‘The producers’ in het AdmiraalsPalast Theater.
Ook niet over ons bezoek aan het ontroerende project:

To fitness or not to fitness… juli 14, 2009

Posted by marijsloothaak in Uncategorized.
Tags: , , ,
2 comments
Uitblazen...

Uitblazen…

Drie keer per week doe ik het. Euh… twee keer. Gemiddeld dan.

Naar de sportschool. Voor de buikspieren. Afgelopen zondagochtend ging de wekker weer vroeg. Zuchtend trek ik dan mijn sportpakje aan. Mijn Grote Gymschoenen. Alleen al door die outfit voel ik me meteen een stuk slanker en fitter. Ik onderdruk snel de neiging om met Grote Gymschoenen en al weer terug in bed te duiken. Let wel, het is ZONDAGochtend.

Op de trap kom ik dan vaak mijn bovenbuurmeisje tegen. Ook op Grote Gymschoenen. `Goed zijn we he?’, zeg ik dan. ‘Ik was vanacht om vier uur thuis’, zucht zij. Kijk.

Ik ga op zondag meestal met de auto naar de sportschool. Dat dan weer wel. Maar dit is louter omdat ik de sportschool meestal koppel met een bezoekje aan mijn moeder in Amstelveen.

De sportschool die ik bezoek is www.fitnessfirst.nl, aan de Overtoom, en is alleen voor vrouwen. Ik wil geen opgepompte spierbundels om me heen. De gemiddelde leeftijd in zo’n groepje meiden is, denk ik, 28  jaar. Waarbij ik in mijn eentje die gemiddelde leeftijd wel met zo’n drie, vier jaar omhoog haal. Deert me niets, ik huppel lustig mee.

Ik doe mee aan de les: www.xco.nl. Dit is een moderne martelmethode met behulp van een metalen buis gevuld met een soort grind. Je moet vanuit je middenrif die buis met grind alle kanten opstoten waardoor dit middenrif elke keer een optater krijgt. Dit op de klanken van opwekkende housemuziek.

Nu was ik was even een weekje niet geweest. Ondertussen waren ze van de sportschool stiekem effe naar een level hoger gegaan in de XCO. Kolere!

Nu loop ik kreupel.  Maar ik voel wel iets dat lijkt op buikspieren. Kijk, en daar doe je het nou voor. Zo’n drie, euh… twee keer per week.

Marij www.marijsloothaak.nl

Gouwe ouwe uit Costa Rica juli 9, 2009

Posted by marijsloothaak in Uncategorized.
1 comment so far

Moeder met pubers packpackend door Midden-Amerika.

Mogen we ons even voorstellen: Rosa, toen 16, Joris 20, Marij 48. Wij zijn backpackers. Vandaag zijn we in een land, zo mooi… van een haast te overweldigende schoonheid voor de zintuigen van een mens. Rotspartijen, overdonderende dieptes, cactusvelden, hier en daar achteloos een bananenplantage.

We zien een luiaard, (da’s een soort aap) hangend aan een telefoondraad langs de weg. We varen door een tropisch regenwoud en zien kaaimannen, apen en een ottertje. We drinken sterrevruchtsap en eten verse ananas. Vandaag zijn we in Costa Rica.

En gisteren liepen we dankzij een tussenstop in New York. En volgende week vertrekken we richting Nicaragua en Honduras. Hoe is dat zo gekomen?

Mijn kinderen wilden een grote reis maken. En moeder mocht, na lang beraad, mee. Maar dan zouden we wel met de rugzak gaan.

Daarom zijn we nu in Costa Rica. We logeren in een klein paradijsje, waar Javier, een lieve gepensioneerde Amerikaan, de scepter zwaait. Na een heerlijke nacht in een airconditioned kamer ontbijten we op een zonovergoten terras.

Een hele luxe, voor backpackers.

Maar morgen begint het echte werk. De vakantie is voorbij, het REIZEN begint. Morgen vertrekken we in een hete streekbus richting Malpais. Dan logeren we in zompige hotels waar we eerst de kakkerlakken het bad uit moeten jagen. Rennen we wellicht van WC naar poepgat.

Marij www.marijsloothaak.nl

Moeder enkinderenin Costa Rica

Een boot vol zingende zotten juli 2, 2009

Posted by marijsloothaak in Uncategorized.
7 comments
 
Du  du du du du du...

Du du du du du du...

 
 
 
 
 

Heeft u misschien onlangs een boot vol zingende zotten over de grachten zien varen? Nee, niet bierdrinkend en brallend en lallend, maar duidelijk van een beter allooi. Verdi zongen ze, en Bach. Een stukje Schumann. Ze zongen ook gewoon ‘Aan de Amsterdamse grachten’, maar dan wél víerstemmig.

Weet u wat een kunst dát is!

 Heeft u ze gezien? Dat was het Kringkoor, van Sociëteit de Kring. Op ons jaarlijkse uitje. Een verslag van een memorabele dag…

 Vanaf half 12 in de ochtend werd de Kring opgeluisterd door een illuster gezelschap. De dress-code voor dit uitje was: ‘feestelijk.’ Dit had elk koorlid op geheel eigen wijze geïnterpreteerd. Bij de dames zagen we veel hoedjes, té hoge hakken, ruches, glitters, en vanzelfsprekend, duizelingwekkende decolletés. Bij de heren: jasje dasje of strikje en hier en daar een overhemd met ruches. Een enkeling vond een korte broek ook wel feestelijk genoeg.

 De dag begon met koffie met zoete versnaperingen en de zoetgevooisde stem van onze muzikale surprise: chansonnier Nico Knapper. Onze dag kon eigenlijk al niet meer stuk. Vervolgens togen wij naar de Leidse Kade om monter aan boord te stappen van een grachtwaardige schuit.

 ZINGEN zouden we! Onder leiding natuurlijk, van onze begeesterde dirigent Pieter Nieuwint, met aan de piano Jozef van der Grinten. Eerst even inzingen: Lascia Ch’io Pianga. Dit schudden we natuurlijk zó uit onze mouw. Daarna… Schumann bij de Schreierstoren. Bourree van Bach op de Brouwersgracht….

Dun-du-dun-du vu du d’n du vu du bu dun dun du vu du bu du du…

Gershwin langs de Gelderse Kade. ‘Aan de Amsterdamse grachten’ , zongen we overal.

 Af en toe moesten we ons gezang even onderbreken voor een welgemeend applaus van de kade of van langsvarende bootjes. Terecht! Ook bij de wachtrij bij het Anne Frankhuis hadden we, traditioneel, veel succes.

Óp nu naar het Sarphatihuis, om een aubade te brengen aan Ramses Shaffy. Helaas. Aldaar aangekomen troffen we Ramses niet aan. Ziek. Ons publiek: een veertigtal geknakte oudjes. Wat hebben ze genoten! Vooral bij ons succesnummer: ‘Je bent als een wilde orchidee’, deinden ze lustig mee.

Na een zacht applaus togen we weer naar onze schuit. Eindelijk aan de rosé. Het werd hoog tijd voor La Forza del Destino van Verdi. Wat een genot. Tijdens de solo van Pieter, waarbij hij altijd de ogen ten hemel slaat, werden we weer even op slag verliefd op hem. En hoe heerlijk om E voi protééééééégáááááááá… zonder schaamte te mogen laten schallen over het IJ! Bij de laatste dramatische pianoakkoorden van Jozef werden we even stil van binnen.

Zon en rosé deden hun werk. Rond vijf uur arriveerde deze boot vol zuipschuiten weer aan de Leidse Kade. Vooruit, nog één keer dan: The long day closes.

Go to the dreamless bed, where grief reposes…

Dan weer, op onze nu echt véél te hoge hakken naar De Kring, alwaar we werden gefêteerd op Prosecco en een tweede optreden van Nico.

En dan: helemaal los. Vrij zingen met Pieter achter de piano. Het hele repertoire ging er aan. Natuurlijk zongen we te hard. En vast vals. Maar dat mocht, vandaag.

Met de klanken van: “Every- time I say goodbye…”, nog in de oren ging ik de trap af. Pas in september mogen wij weer zingen. Ik ga ze missen, die zingende zotten!

I cry a little…

Marij  www.marijsloothaak.nl