jump to navigation

Reisverslagje India augustus 31, 2009

Posted by marijsloothaak in Uncategorized.
Tags: ,
add a comment

Met je blote voeten op het marmer van de Taj Mahal...

Met je blote voeten op het marmer van de Taj Mahal...

Daar mijn fototoestel nog steeds niet is gemaakt, geen nieuwe foto’s. En dus lekker ook geen nieuw blog. Komt goed uit, want ik ben een beetje lui dezer dagen. Gelukkig heb ik een archief van: ‘Heb ik jou daar.’ Dus maar weer een reisverslag uit India opgeduikeld.

17 Augustus 2007
Het is vandaag maandag, we zijn nu 4 dagen in India; het lijkt een maand. Zoals Joris al zei, die hier inmiddels alweer 3 1/2 week rondtrekt: ” Je maakt hier méér mee in één dag, dan in een week in Amsterdam.” Hij heeft gelijk. Het is soms alsof je in een toneelstuk meespeelt. Met vaak fantastische scene’s, van ongekende pracht, zoals vanochtend in Pushkar; opeens speelden we mee in een religieus Indiaas feest, werden we ‘gedoopt’ met bloemen en pigmentpoeders in een Heilig Meer, prevelden we Indiase religieuze woorden, en kregen we een stip op ons voorhoofd. Zo’n intense ervaring, door de geuren, de kleuren en de aanwezigheid van die mensen en dat land India, dat de tranen als vanzelf over mijn wangen biggelden.

Even later ben je hoofdpersoon in je eigen nachtmerrie. Zoals de eerste dag in Delhi. Komende in het donker uit een restaurantje, werden we opgewacht door een ernstig mismaakte bedelaar zonder benen in een soort krukkenstellage. Natuurlijk bedelde hij. En natuurlijk wilden wij iets geven. Maar de ellende is, dat je hier bij de pinautomaten coupures van 1000 roepies, (18 euro) of als je geluk hebt, 500 roepies krijgt. En het normale bedrag dat je aan een bedelaar geeft, is 10 of 20 roepies.

En je moet het niet wagen om in je onschuld te veel te geven, want dan staat het halve dorp om je heen. En ze laten niet meer los. Wat een pijn dat doet! Enfin, die bedelaar negeerden wij, althans dat probeerden we. Hoorden we in het donker het geluid van zijn krukken wanhopig achter ons aankomen! Klong, kloing, kloing… Pure horror.

Daarnaast is er zoveel prachtigs. De vrouwen, het straatbeeld, de prachtige kledij. De geuren. Het heerlijke eten! Het is hier een paradijs voor vegetariërs. We hebben besloten, ook vanwege het infectiegevaar, vegetarisch te eten, en het is heerlijk! En dan die vruchten; we drinken Lassi’s – gepureerde vruchten met yoghurt- en Chai, een soort thee met melk dat de hele dag staat te koken, en verse limoensap met sodawater. Geen alcohol. Wat zullen we gezond worden!

De eerste dag was echt een cultuurschok. Met een taxi in de nacht door het drukke verkeer -Joris haalde Rosa en mij op van het vliegveld in Delhi- door een heksenketel van verkeer.

Toeteren betekent hier: ik ga inhalen; een achteruitkijkspiegeltje of knipperlicht gebruiken ze niet. Gevolg: een hel aan geluiden.
Dan naar ons hotel in de main-bazar. Midden in het centrum van Delhi. Ik vraag, nog naief: “Joris, liggen daar nou echt mensen te slapen op die marktkramen?” “Ja, mam.”

Slapen in een eenvoudige aircokamer en dan de volgende dag uit het raam kijken naar een film. Vrouwen in kleurige sarongs, stalletjes met fruit. Heilige koeien in de stront. Straathonden en kinderen daar doorheen. De kastenloze die de lift staat te vegen. Middeleeuwse taferelen.

En dan even later: laveren door het verkeer. Een kruispunt met van alle kanten luid toeterend verkeer; auto’s, scooters -met vaak drie mannen of een heel gezin erop- fietsriksja’s en moterriksja’s.

Dat deden we zo: je kiest een Indier uit, blijft daaraan plakken als een schaduw, doet een schietgebedje, en je waagt de oversteek. Het is echt: is god met ons? Even in je arm knijpen daarna: Ja, we leven nog!

De volgende dag was de dag van de Taj. We hebben op aanraden van Joris een auto met chauffeur gehuurd voor 8 dagen. Voelt ontzettend decadent, zelfs als ik het nu zo opschrijf, maar we hebben dit geboekt voor een bedrag waar je in Nederland niet eens een kleine huurJapanner voor 3 dagen meekrijgt. En het is ontwikkelingshulp, zeg maar. Euh… En volgens Joris zijn de treinstations hier vreselijk, vol met bedelaars, en treinen die niet rijden. En we zijn hier maar tien dagen!

Na een rit van vijf uur in Agra. Om 6 uur des ochtends op. De eerste blik op de Taj Mahal.
Er gebeurt iets met je, als je het ziet. Onbeschrijflijk. De opkomende zon. Met je blote voeten op het marmer. De zindering… the love story. Kleine lichtgevende bloemetjes in het marmer, belicht door een gids.
Ik wil terug naar de Taj Mahal!

Daarna, alsof het niet opkon, een bezoek aan het FATEHPUR-SIKRI paleis. Hier hadden we ook nog eens voor de eerste keer de sensatie dat men met ons op de foto wilde. En vooral natuurlijk met name met Rosa. De welgestelde Indiers. Hordes jongens, maar ook hele families zetten ons op de foto. En we worden gevolgd alsof we popsterren zijn. De volgende keer vragen we 10 roepies voor een foto. 🙂

Enfin, vandaag dus Pushkar, morgen Udaipur.
Terwijl ik dit schrijf kijk ik uit op een stalletje met mango’s en bananen, er ligt een dikke koe voor. Daarnaast een winkel met kleurige sarongs. We gaan Rosa ophalen uit het hotel waar ze ligt te lezen.

India. There is nothing like it…

Marij

Advertenties

Laura en haar ‘solitude.’ augustus 28, 2009

Posted by marijsloothaak in Uncategorized.
Tags: , , , ,
1 comment so far
Laura wil de elementen trotseren...

Laura wil de elementen trotseren...

In de Volkskrant van donderdag 27 augustus 2009 stond een column van Max Pam over de 13-jarige Laura Dekker, die een solo zeiltocht om de wereld wil gaan maken. En over de vreemde, wereldwijde woede die over haar is neergedaald. Het stuk had als kop: ‘Laura heeft geen anderen nodig, dat is blijkbaar erg.’

Ik moet zeggen, ik had net daarvoor een stukje van haar gelezen in het blad ‘Zeilen.’ Daarin stond, ondermeer: ‘Ik meer af in mijn box, naast de boot van mijn vader en vier in mijn eentje een klein feestje.’

Dit had al enig beroep op mijn voorstellingsvermogen gevergd. Kijk, wij volwassenen trekken een fles mooie wijn open, en toosten onszelf toe, desnoods in de spiegel. Het kleine feestje begint dan vanzelf wel.

Maar hoe bouwt een 13-jarige in haar eentje een klein feestje?
Zet ze haar I-Pod op vol volume, trekt een zak mini-Marsjes open en roept: Yes! Yes! Yes?

Pam stelt dat men volgens hem ook heimelijk jaloers is op het feit dat ‘Laura in haar eentje de elementen wil trotseren. En Nederlanders zijn dat niet meer gewend.’ Beetje boude uitspraak. Je hoeft er maar een Ronald Naar naast te zetten en de stelling stort ineen.

Enfin, Laura heeft blijkbaar geen anderen nodig. Als ik haar één ding mag raden als ze straks misschien toch (stiekem) afvaart: hieronder, onder het kopje ‘Ma solitude’, vind je een prachtige opname van George Moustaki. Non, je ne suis jamais seule… avec ma solitude.

Met je eenzaamheid ben je nooit alleen.

Bon courage!

De zak augustus 23, 2009

Posted by marijsloothaak in Fun, Gedichten, Uncategorized.
Tags: , ,
5 comments

Op het gevaar af voor mannenhaatster te worden aangezien, loop ik al heel lang rond met het idee voor deze blog. Dat heb je soms. Dat loop je al giebelend van de voorpret te genieten. Beschouw dit als niets anders dan satire. Mannenhaatser ben ik dus beslist niet. Mijn beste vrienden zijn mannen.

Het gaat hierom: het bestaan van een single heeft best wel voordelen. Vrijheid, blijheid, aandacht…

Nadelen ook, maar daar hebben we het nu even niet over.
Maar één ding vind ik werkelijk een grove horreur. De vuilniszak.

Elke donderdagavond voel ik het al aankomen. Natuurlijk heb ik hem weer veel te vol gepropt. Dus dat wordt weer kreunend sleuren aan die vuilniszak om hem uberhaupt uit de vuilnisbak te krijgen.

Dan breng ik hem zuchtend naar beneden. Ik weet dat het te kinderachtig is voor woorden, en totaal niet feministisch, maar vrouwen en vuilniszakken, dat past gewoon niet bij elkaar. Dat hoort niet.

Nu overweeg ik toch maar een man te nemen. Voor de vuilniszak op donderdag. Maar ja, wat moet ik de rest van mijn leven met zo’n zak?
Marij 🙂

http://www.marijsloothaak.nl

Ik ben dr weer…. augustus 17, 2009

Posted by marijsloothaak in Uncategorized.
1 comment so far
Joris en ik in India

Joris en ik in India

Om het maar meteen te zeggen: deze foto slaat natuurlijk helemaal nergens op. Maar daar mijn fototoestel in Parijs defect is geraakt, en hopelijk morgen gerepareerd wordt. (grrrr) Ben ik gaan zoeken naar oude bestanden om deze sowieso saaie blog luister bij te zetten. Wie weet, als het fototoestel niet gerepareerd wordt, wat een vreselijke foto’s u in de komende tijd kunt aan treffen!

Deze foto was 2 jaar geleden in India, met Joris. Rosa heeft hem gemaakt, en hij is eigenlijk geweldig. We lijken wel een filmposter zo.

Enfin, ik ben er weer. Parijs, Menton, Amsterdam. Heel veel lekker gegeten. En dat is een doel in mijn leven. Alleen in Menton geen oesters. Maar die komen nog.

Heerlijk, dat de stad Amsterdam gewoon weer begint. Vrijdag met Rosa naar Toneelgroep Amsterdam. Daarna swingen in De Kring. Maandag uit eten. Dinsdag met Rosa naar Hauser Orkater. Woensdag weer een etentje bij mijn geliefde Kleine Keizer Koor. Het is misschien wel weer wat veel meteen. Maar ja…
Que la vie recommence…

Marij http://www.marijsloothaak.nl (Je kunt een bericht krijgen van mijn wekelijks nieuwe blog. Klik dan hiernaast()

Voorlopig even mijn laatste blog… augustus 10, 2009

Posted by marijsloothaak in Uncategorized.
1 comment so far

Parijsmam 021Parijsmam 004Heb het heerlijk hier. Gisteren op de fiets via Printemps, la Madeleine en ja, ja, killing Place Concorde naar de Pont des Arts, voor een van de mooiste uitzichten op de Seine.

Dan weer even terug, wat werken en met de Metro naar Invalides, wat lezen op een bankje. En voelde me prompt weer even fille au-pair van 21. Er komt een aantrekkelijke jongen van rond de dertig langsfietsen, die mij vriendelijk gedag zegt. Ik, ietwat verbaasd, knik terug. Komt ie me toch 5 minuten later terug en begint een ouderwets versierverhaal! Dat ik zo belle was en dat hij me graag wilde uitnodigen voor een drankje.
Ik heb vriendelijk doch beleefd bedankt. Uiteindelijk heeft hij me wel een half uur aan de praat gehouden. Over ondermeer zijn Opoefiets, die hij in Nederland had gekocht. Wel goed voor mijn Frans natuurlijk. En voor mijn ego. Toch ook wel. Een beetje. Ik geef het toe. Uiteindelijk liet hij zich afwimpelen.

Deze blog is overigens voorlopig mijn laatste blog, als ik weer thuis ben hoop ik de draad weer op te pakken.
Reden is gewoon pech met de techniek. Mijn eigen laptop krijgen Joris en ik niet werkend op internet, en sinds gisteren doet mijn fototoestel het niet meer. Bovendien komt er morgen even een einde aan mijn solitude, en ga ik waarschijnlijk naar een andere locatie hier in Parijs. En wellicht ook nog naar het zuiden. Maar daar hoort u volgende week alles over.

Mail pik ik op via internetcafe’s. Dus als u nog iets heel dringends aan mij kwijt moet, doe het dan op marij@xs4all.nl, voor morgenochtend 9 uur….

A la semaine prochaine, Marij

http://www.marijsloothaak.nl

Ma solitude… augustus 9, 2009

Posted by marijsloothaak in Uncategorized.
Tags: , , , ,
add a comment

Ma Solitude et moi...

Ma Solitude et moi...


ALLEEN IN PARIJS…
Alleen in een studentenkamertje in de Rue de Liege. Een code intoetsen die opent naar zo’n authentieke Franse cour. Alleen dat liftje in, met die echt Franse hekjes.
Een-twee-drie in godsnaam of ie op de zesde verdieping aankomt. Geklungel met sleutels. Een beetje werken achter de laptop.
Alleen in mijn bedje, waar ik door het open raam de treinen van gare Saint Lazare hoor. Ma solitude.
De eerste dag was het best wel raar. Met zo’n niets aan de hand gezicht in je eentje in een brasserie een glas wijn en salade bestellen. Wel altijd een boek erbij, natuurlijk. Want met een boek ben je nooit zielig. J’embrasse ma solitude…

George Moustaki heeft een prachtig lied geschreven, waarin hij de eenzaamheid vergelijkt met een vriendin. Met een courtisane zelfs.
‘ Non, je ne suis jamais seul, avec ma solitude.’ Nee, ik ben nooit alleen. Ik heb mijn eenzaamheid.

En ik moet ook zeggen, het begint te wennen. Ik vind het eigenlijk best wel stoer. Ik tart mijn eigen grenzen.
Zo ben ik bijvoorbeeld gisteren in mijn eentje een ‘ Bar a huitres’ binnengelopen. Mijn lust naar oesters kon ik niet meer bedwingen. Heb 6 creuses no 2. besteld, een glas wijn en heb ze opgeslubberd. Zelfs zonder boek erbij.
Trots was ik.

Vanaf nu kan ik alles. Het loutert ook wel, zo even alleen. Misschien dat ik hier mijn Magnum Opus ga schrijven. In Parijs, onder een kaal peertje licht… Non, je ne suis jamais seul. Avec ma solitude… Klik eens op het filmje hierboven, en luister naar deze laatste zin: ‘ Elle sera a mon dernier jour, ma derniere compagne. Non, je ne suis jamais seul… Ze zal er op mijn laatste dag zijn, ma solitude, als laatste gezelschap. Prachtig!

Je vous embrasse,
Marij.
http://www.marijsloothaak.nl

Wil je op de hoogte gesteld worden als er weer een nieuwe blog is? klik dan op de link hier rechts boven.

Plakken in Parijs, 33 graden augustus 7, 2009

Posted by marijsloothaak in Uncategorized.
2 comments
Joris et moi...

Joris et moi...

Me voila a Paris. Na een uiterst comfortabele reis met de TGV (Eerste klas, en dat voor hetzelfde geld, wat een verwennerij!) kwam ik om half vijf in een bloedheet, drukkend Parijs aan. Mon dieu! Wat kan zó’n stad dan kleven. Tuurlijk stond zoonlief Joris met vriendin Karlijn op Gare du Nord te wachten. Zeulend met mijn veel te zware koffer liep hij voor mij uit, de schat. Hij heeft het afgelopen half jaar zijn studie politicologie in Parijs voortgezet. Onderbroken door veel stakingen, vanwege de bezuinigings maatregelen van Sarkozy heeft hij toch een geweldige tijd gehad. En hij spreekt vloeiend Frans! Van welke Hollandse vent van bijna 24 kun je dat tegenwoordig nog zeggen! Eerst nog een klein intermezzo in het restaurant waar hij de laatste maanden heeft gewerkt. De baas aldaar speelt vreemde spelletjes met het salaris van zijn personeel. Maffioze praktijken in Parijs. Na veel gedoe kreeg hij een derde deel van wat hij nog tegoed heeft. Enfin, in ieder geval genoeg voor een paar maaltijden, wijntjes en ijsjes in Juan les Pins, waar ze vandaag naar toe gaan. En le dernier mot is hier nog niet over gesproken, natuurlijk.
Afijn, al plakkend en klevend kwamen wij in zijn eenvoudige Franse studentenkamertje. Mijn woon- en werkplek voor de komende 10 dagen. Gelukkig werd ik gisternacht verrast door een enorme stortbui. Scheelt wel 10 graden in plakkerigheid. Joris en Karlijn zijn nu weg. De stad ligt aan mijn voeten. Ik denk dat ik zo naar de Seine fiets. Bienvenue a Paris…

Marij. http://www.marijsloothaak.nl Wil je een abonnement op mijn blog? Klik dan rechts hiernaast.

Mijn dochter is Barista augustus 2, 2009

Posted by marijsloothaak in Uncategorized.
Tags: , , , ,
add a comment

barrista 009

Het is een hele kunst de juiste ´Latte´te maken...

Het is een hele kunst de juiste ´Latte´te maken...


Mijn dochter van bijna 20 is Barista bij de Coffee Company in de Kalvertoren te Amsterdam. Toen ze zo´n twee jaar geleden bij mij in Amsterdam kwam wonen blonk ze uit in veel uitgaan en lang uitslapen. Dit is normaal zeggen ze. Het blijkt dat het puberbrein, wel tot 23 jaar, anders is dan de volwassen hersenen. Veel slapen hoort daar bij. Haar studie Media en Cultuur aan de UVA ging goed, dus ik liet het maar even zo.

Mijn schone slaapster werd steeds mooier, maar ook steeds luier.
Dus besloot ze een einde aan dit ritueel te maken en op zoek te gaan naar een baantje. Als grote koffieliefhebster stond de Coffee Company hoog op haar verlanglijstje.
Maar daar kom je niet zomaar in! Nee, daar moest ze een echte opleiding voor doen en een heus examen. Intern werd ze getraind om de ideale koffie en het beste melkschuim te maken. Ze stoomde en schuimde, en moest zelfs een keer opnieuw op cursus.
En nu maakt ze de lekkerste Bambino´s, frozen cappuchino´s, Latte´s en weet ik wat al niet meer. Ik ben een grage gast.
Mijn dochter is Barista. Slaapt niet zo vaak meer uit. Maar mooi is ze nog steeds…

Marij http://www.marijsloothaak.nl

http://www.coffeecompany.nl