jump to navigation

Duiken op Madeira december 29, 2009

Posted by marijsloothaak in Uncategorized.
3 comments

Ik duik er even tussenuit...


BLUP!

Vier jaar geleden toog ik met mijn kinderen naar Midden-Amerika.
Daar heb ik letterlijk -mijn grenzen verlegd-. Tijdens onze tussenstop in New York sliepen we in een mooi hotel nearby 5th Avenue. Om een paar weken later onder een plastic golfdak in een youthhostel wakker te worden van de leguanen die over het dak liepen. En me te wassen onder een pisstraaltje in een douche waarin het putje de haren van de Amerikaanse giechelpubers in de kamer naast ons nog zaten. Ach, een mens verlegd inderdaad zijn grenzen. Zo ben ik achterop een four-wheel drive motor door de rimboe van Nicaragua gecrossed. Om tot mijn knieen in het water in de plotseling opkomende vloed te stranden. Maar daarover, ooit, meer.
Eindpunt van de reis was een soort bounty-eiland in Honduras, alwaar de kinderen hun duikbrevet zouden halen. Moeder zou met een boek in de zon de kinderen rustig en bemoedigend toeknikken.

Halverwege besloot deze moeder anders. Was ik als kind al niet een echte waterrat geweest? Had ik niet ademloos alle uitzendingen van Jean-Jacques Cousteau bekeken? Was Flipper niet toentertijd mijn allergrootste held? Zo moeder besloot: ik ga OOK mijn duikbrevet halen.

Toen ik dit besluit aan mijn kinderen meededeelde zei mijn allerliefste dochter: “Jij duiken? Mam, je kunt nog niet eens zwemmen.”
Dit was natuurlijk olie op het vuur voor mij.

Standvastig ging ik aan de slag. Liep topzwaar met de zware bepakking van duikpak, gewichten en duikfles wankelend van de boot en liet me achterwaarts het water in tuimelen. Leerde hoe: ‘klaren’ moet. Ging als een pingpongbal door het water, van hoog naar laag en van laag naar hoog, omdat ik het ontluchten niet door had. Haalde mijn theorie door af te kijken bij mijn kinderen.

Beleefde mijn derde duik, en zag… en zag… En er kwam een intens vredig, bijna hemels gevoel over mij. Een diep innerlijk besef: ‘Dit heb ik mijn hele leven al willen doen.’

Sindsdien heeft het duiken mij dus niet meer losgelaten. Maar het kwam er niet meer van.

Nu dus wel..

Want ik ben op duikvakantie naar Madeira.

Ik duik dus even onder op Madeira zeg maar. Om op 31 december in Amsterdam weer op te duiken. Ik wens u alvast hele fijne feestdagen. En een verfrissend 2010. Mijn dochter is nu overigens hartstikke trots…

Marij http://www.marijsloothaak.nl

Komt allen tezamen… december 18, 2009

Posted by marijsloothaak in Uncategorized.
1 comment so far


Het is weer zover. We kunnen ons weer ergens op verheugen. Op het Winterconcert van het Kringkoor. Het door velen zo geliefde Kringkoor. Uhmmm… is dat zo?

Het is in ieder geval een spraakmakend koor. Zo wordt er gezongen door een stel vrolijke, ongevaarlijke zotten. Daar worden we op geselecteerd.
En het is een koor waar de meningen zéér over verdeeld zijn.
Ze variëren van: “Niet om áán te horen.”
“Uniek! Het enige koor in Nederland dat niet kan zingen!”
Tot: “Wat hebben we weer genóten en jullie worden steeds beter.” Echt waar!

Allez! Een nieuw Winterconcert, nieuwe noten op onze zang. Wij genieten in ieder geval elke repetitie weer volop. Van elkaar, het repertoire en van onze dirigent de wereldberoemde Pieter Nieuwint. En van, niet te vergeten, de après-zang in bar en restaurant; onder het genot van een drankje, nog een drankje en ook een hapje.

Ons optreden is, zoals altijd, een bont repertoire van afwisselend klassiek en swing. En natuurlijk kunnen onze gasten weer heerlijk meebrullen met klassiekers als ‘Stille nacht’ en ‘We wish you a Merry Christmans’, Jingle Bells… roept u maar!
Al met al een féést van vrolijkheid, zo rond deze donk’ren dagen…

Bij deze een statieportret als voorpret op het Winterconcert. Onze kledingkeuze houden we nog even geheim. Goud, zilver, toeters en bellen, met kerstpieken op het hoofd of gewoon statig zwart. Na het concert heffen we graag met u het glas op de komende feestdagen, het leven en de liefde. En… handtekeningen vragen mag. Dus… mocht u in de buurt zijn?

Marij Sloothaak

Tango! december 11, 2009

Posted by marijsloothaak in Uncategorized.
Tags:
1 comment so far

Zó had ik mezelf graag gezien. In het blond dan...

Ik vind mezelf een behoorlijke danseuse. Heb 10 jaar klassiek ballet gedaan. Daarna alle danslessen gevolgd die toentertijd in Amstelveen en omstreken te dansen waren. Jazzballet, Souldansen, de Foxtrot, Weense wals, Cha-Cha-Cha en weet ik veel-veel-veel.

Ik hou van dansen. Vooral tijdens een lekker potje rock en rollen
-oftewel ‘le swing’ op zijn Frans- met een goed leidende partner ben ik waarlijk in de zevende hemel.

Nu was er gisteren in de Kring een workshop Tango. En ik, met bovengenoemde achtergrond, dacht dit varkentje wel even te kunnen wassen. Ha! Ik zou ze eens wat laten zien. Ik zou Tango-en dat de vonken ervan af vlogen!

Te laat arriveerde ik ter plekke; de dansparen stonden al opgesteld.
In lichte paniek lokte ik een verbouwereerde heer de dansvloer op, en bombardeerde hem tot zijn verrassing die avond tot Tangodanser.

Daar gingen we: stapje vooruit, stapje opzij, en dan twee, of was het nu drie of misschien vier stappen achteruit? En moest ik nu mijn linkervoet of mijn rechtervoet voor- of achter zetten? En waar moest ik die arm laten?

U begrijpt het, daar begon het al. Wanorde. Gestruikel en gestumper.

Al vallend over mijn benen, én over de benen van mijn danspartner, daarna ook nog eens professioneel gecoached door twee ervaren tangodansers, zonder resutaat… besloot ik na anderhalf uur, GODZIJDANK!, dat dit mijn ding niet meer is; danspansjes leren.

Ondanks dat een van de profs liefjes zei: “Volgens mij heb je er wel aanleg voor”, was ik niet meer te vermurwen. Deze opmerking was slechts hoffelijkheid. Dat kan een ieder die mij zag stumperen beamen.

My dancing days are over. Tenminste… wat Tango betreft dan. Want vanavond weer gewoon, lekker:
Le Swing in Le Kring.
Met mijn eigen danspasjes.

Marij

Mijn eigen bonnetjesaffaire… december 5, 2009

Posted by marijsloothaak in Uncategorized.
Tags: , , , ,
3 comments

marijEls

Vanwege: druk, druk, druk… een goude oude van 5 deceember 2011. Woensdag waarschijnlijk weer een nieuwe. www.marijsloothaak.nl

Als beginnende kleine zelfstandige ging er zo’n 18 jaar geleden een nieuwe wereld voor mij open: de wereld van de bonnetjes. Aftrekbaarheid. Mijn toenmalige accountant legde mij haarfijn uit dat ik voortaan bepaalde bonnetjes moest bewaren. Die kon ik aftrekken. Van de BTW en van de inkomstenbelasting.
Boeken enzo. Etentjes. Gummetjes en stufjes en balpennen en papier bovendien. Zelfs een flesje wijn. Dat was dan een relatiegeschenk. Nou, dat was niet tegen dovemansoren gezegd. Toch bleef ik last hebben van een knagend schuldgevoel. Belazerde ik de belasting en de hele maatschappij hier niet mee?

Enfin, alles went.

En nu blijkt dat ze er in de gemeenteraad Amsterdam en in het Verenigd Koninkrijk wel raad mee wisten. Met die bonnetjes. En dat zelfs onze huidige ministers niet buiten schot blijven. Plasterk laat zich van onze belastingcenten in New York de schoenen poetsen voor 10 dollar. (Per schoen?)

Van Middelkoop declareert zich suf aan schrijfwaren, en aan een huurjacquet en een parka bovendien. Vooral dat laatste fascineert me. Zou hij na de huur-white-tie jacquet nog even een parka gekocht hebben, vóórdat de bui losbarstte? “En doet u maar een bonnetje?”Minister Verhagen heeft tientallen stoelmassages afgeschreven met zijn Haagse CreditCard. Is natuurlijk heel ontspannend, zo’n massage voor zo’n drukbezette minister.

Ik leid zelf best ook een stressvol bestaan.

Nu loop ik al drie weken met een brandend bonnetje in mijn broekzak. Ik heb onlangs een vissenkom met twee goudvissen gekocht. Voor op mijn bureau. Uit onderzoek blijkt namelijk dat het kijken naar die vissen in een kom heel ontspannend werkt. Maar zal de belastingdienst dat accepteren, denkt u? Een aftrekbare vissenkom? Of heb ik binnenkort ook een bonnetjesaffaire aan mijn kont? Marij http://www.marijsloothaak.nl

Abonneer je gratis op mijn blog! Zie hiernaast.

SAY CHEESE OF ‘PETITE POMME?’

Petite pomme...

Even een snelle blog tussendoor, voor ik zo aan de pepernoten ga, anders vergeet ik het. (Die met chocola er omheen, graag) Sinds ik mijn blog schrijf, heb ik altijd mijn fototoestel bij me. Had gisteren een gesprek met een Francaise en een Amerikaanse.

SAY CHEESE?

We kwamen op het fenomeen: ‘Say Cheese.’ Tanden bloot en lachen maar. Met een beeldschoon plaatje tot gevolg?

De Francaise zei dat ze van haar grootmoeder had geleerd dat vrouwen altijd ‘Petite pomme’, moeten zeggen alvorens ze op de foto gaan. Dat staat ‘sexy’, had de oude grand-maman gezegd. We spreken hier over de tijd, dat de fotograaf nog onder een zwarte doek verborgen stond, en er na het flitsen een grote wolk magnesium vrijkwam.

Die ondeugende grand-maman! Omdat ik toch mijn fototoestel bij me had, hebben we meteen maar de proef op de som genomen. Op de ene foto zeg ik ´cheese´en op de andere ´Petite pomme´.

Wat vindt u?

Eerlijk gezegd vind ik ze beiden niet zo´n succes. Heb dan ook besloten voortaan de lippen stijf op elkaar te houden tijdens het gefotografeer. Als voor de nieuwe paspoorten zeg maar. Wel zo veilig.

NB: Nu kreeg ik als reactie op deze blog dat ze in Zuid-Amerika ‘whiskey’ zeggen, alvorens op de foto te gaan. Ook wel een leuke…

Marij http://www.marijsloothaak.nl