jump to navigation

In de Baarsjes april 29, 2010

Posted by marijsloothaak in Eten en drinken, Fun, Gedichten, kinderen, Politiek, Reizen, Uncategorized.
Tags: , , , , ,
1 comment so far

Mijn gouden koets in goede handen…

Ik loop nu alweer een jaar te zaniken dat ik een nieuw huis wil. Meer naar het centrum graag. Jordaan of Pijp of Nieuwmarktbuurt. Grachtengordel vind ik ook niet erg. Een nieuw appartement graag, of flink gerenoveerd. Want de Amsterdamse romantiek van de tram die door mijn slaapkamer heen dendert heb ik nu wel gehad. En ook het lieflijk spelen van de wind met mijn gordijnen, dwars door de ramen heen, kan me gestolen worden. Voor een lekkere vette dubbele beglazing en nieuwe badkamer wil ik zelfs mijn pittoreske glas in lood opgeven. Én mijn ‘chambre en suite.’
Hoewel?
In mijn nieuwe huis wil ik dan ook een balkon op het zuiden zoals ik nu heb, of een dakterras. En ook minstens 80 M2 graag. En natuurlijk moet het betaalbaar zijn. Enne…

Ach… je kunt natuurlijk veel jeremiëren over wat je niet hebt, in plaats van te loven wat je wel hebt.
Goede buren bijvoorbeeld. Die heb ik. Dat is heel wat. Ik kan me de tijd nog heel goed heugen dat ik beeldschoon woonde in een twee-onder een kap in een straat vol groen aan de rand van het bos. Met buren die ons het leven volstrekt zuur maakten. Die zoveel lawaai produceerden dat we onze tuin ontvluchtten.

Nu heb ik hele lieve buren. We leggen de krant voor de ander op de mat. We geven de planten water bij afwezigheid.
En we houden een oogje in elkaars zeil.

Dan dit gekke buurtje hier. Dit deel van de Baarsjes is een dorp. In alles. Ik merkte het vanochtend nog. Toen ik op 30 meter afstand van mijn huis mijn boodschappen ging doen. Eerst een vriendelijk knikje naar de uitbater van de Pakistaanse toko. Nog even bedanken voor dat geweldige recept voor Tandoori. Dan even langs de Euro Garage. Want deze keer was het me dan eindelijk gelukt: ik heb in de wastunnel mijn antenne eraf gereden.
De eigenaar van de garage komt toegesneld als hij me ziet. De antenne is besteld, en hij zet hem er meteen op. Hoera! Mijn Gouden Koets heeft weer muziek aan boord.

Dan voor tandpasta naar de Etos. Terwijl ik daar heen loop zeg ik de eigenaar van de dierenwinkel gedag, die altijd buiten in het zonnetje op een konijnenkooi zit.
De franchiseneemster van de Etos is een jaar geleden bevallen van een tweeling. Ze komt even naar me toe, en vraagt hoe het met mijn globetrottende dochter Rosa is. Ik vraag belangstellend naar haar kids. Altijd even tijd voor een praatje. Dan loop ik naar de bloemenwinkel, heb een bos bloemen besteld. Ze staan al klaar.

Gezelligheid alom, hier, in de Baarsjes. In deze grote stad. In deze multiculturele wijk. Het zonnetje schijnt en ik voel me heel tevreden.
Het kan ook gewoon niet op: op de terugweg roept de eigenaar van de dierenwinkel: “De volgende keer dat je langs komt krijg je een bak koffie. Al moet ik hem speciaal voor je zetten!”

Nou, nou, nou… wat een verwennerij.

Kijk dat bedoel ik nou. Je moet blij zijn met wat je hebt…

Advertenties

IJsland: eerst bankroet nu roet april 21, 2010

Posted by marijsloothaak in Politiek, Reizen, Uncategorized.
Tags: , , , ,
2 comments

Big Bang.

We kunnen weer vliegen. We kunnen weer op en neer naar Berlijn, Londen of Parijs. Of we vliegen heel ver, naar Pakistan, Mexico of Brazilië. En dan vliegen we met gezellige tropische parasietjes in ons lijf weer naar huis. We vliegen zakelijk, of we vliegen héél ver omdat we onze grenzen willen verleggen.

Ik vloeg wel eens héél ver, ook. Naar Canada, Midden-Amerika of India. Vorig jaar vloog ik niet zo ver, en naar mijn zin ook een beetje te weinig. Ik vloog naar Napels en naar Berlijn. En een keer van Nice naar Amsterdam. Dit jaar vloog ik slechts naar Valencia en terug. Maar ik heb snode plannen… Mijn dochter Rosa vliegt ook wat af, tijdens haar reis. Ze zit nu in Peru, volgens de laatste berichten. Ze beklimt de Machu PIcchu op dit moment.
Enfin, we vliegen wat af.

Maar bijna was ons het vliegen vergaan. Het gesputter van een vulkaan wees ons op de nederigheid van ons bestaan… Even weer met beide benen aan de grond blijven staan. Wel leuk overigens: dat juist zo’n klein landje als IJsland de halve wereldeconomie meesleurt. Eerst de banken, nu de bergen. Eerst bankroet nu roet.

En wat staat ons allemaal nog te gebeuren. Misschien dat Katla, het broertje van Eyjafjallajökull op uitbarsten staat. Onheil en onweer! Regen, wind en storm. Rotzooi en rampen!

Onheilsprofeten voorspellen ons dat Het Einde nakende is. Dat de wereld ten onder gaat aan een wolk van stof. Dust to dust, ashes to ashes…

Ik, persoonlijk, geloof dat niet zo. Bovendien, mij was een nieuwe ‘Big Bang’ beloofd. Onlangs nog. En daar stá ik op! Hoppa! In één keer allemaal naar de maan. Ik hou wel van wat spektakel. Boem! Kledder! Klats! Dan maar liever de lucht in!

Misschien dat we weer als engelen nederdalen. Of als elfjes. Dan kunnen we tenminste weer vliegen. Want dat zijn we zo gewend.

Marij

Nou maar hopen dat ze nog heelhuids thuiskomt!

[

Op reis door Midden- en Zuid-Amerika april 18, 2010

Posted by marijsloothaak in Uncategorized.
5 comments


Bij de waterval. Een Hemelse ervaring zo te zien…
MIJN DOCHTER ROSA REIST MET HAAR VRIENDEN WALTER EN MARTEN DOOR MIDDEN- EN ZUID-AMERIKA. HIER, VOOR WIE HET LEUK VINDT, HAAR REISVERSLAG, VIA FACEBOOK TOT MIJ GEKOMEN. HOEZO, LEVENSGENIETSTER…

We zitten hier nu al een tijdje, dus het lijkt me tijd voor een leuk hoogtepunten mailtje! Het voelt alsof we al superlang weg zijn, dus alles vertellen is echt niet meer mogelijk. (En heb ik toch helemaal geen zin in. Ik heb wel wat beters te doen hier! :P) Gelukkig hebben we vanaf het begin een boekje bijgehouden, waar we elke dag alles in hebben opgeschreven. Nu is het misschien nog niet nodig, maar over een tijdje weet ik zeker dat we heel veel leuke dingen zullen vergeten
We kwamen aan in Buenos Aires, en waren helemaal kapot. Na LETTERLIJK 30 uur reizen. Omdat we het Hostel nog niet meteen in konden, zijn we eerst een biertje gaan drinken op een terrasje in de zon. Hoogtepunt #1.

Marten, Rosa, Walter

De derde dag daar zijn we samen met Katie, een Amerikaans meisje dat onze enige kamergenoot was (we slapen hier heel vaak in een dorm voor 4 personen, heel zielig voor de 4e, wij bezitten de gave om van elke kamer binnen twee minuten een teringzooi te maken) naar een GE-NI-AAL restaurant geweest. Het heet la cabrera, en we hebben daar de lekkerste steaks van ons leven gegeten. Ze waren zo groot dat je een gerecht met twee mensen moest delen. Walter had zoveel vlees gegeten dat hij “meatsweats” kreeg. (wie kent deze term? Wij iig niet) Ook hebben we vandaag het wijkje Boca gezien, superlief en alle huizen waren roze of geel of schattig. Pittoresk. (Zie foto´s op facebook) Hoogtepunt #2&3 \

De volgende dag zijn we lekker naar Julie (vriendinnetje van Marten uit NY) in Rosario gegaan. Omdat we nog uit waren gegaan hadden we ons een beetje verslapen, maar dat maakte uiteindelijk niet zo veel uit. Het hele weekend zo intens erg verwend door Julie!! Ze was zo lief! Ze heeft ons de hele stad laten zien, en betaalde alles voor ons! Elke keer dat wij probeerde te betalen werd ze zo boos dat we er bang van werden. Uiteindelijk nog stiekem wat geld in haar tas gestopt. Hoogtepunt #4: We zijn met Julie en Lu (andere liefste persoon op de wereld, en de beste vriendin van Julie) naar de grootste club van Zuid-Amerika gegaan. We stonden daar buiten (ja het is buiten) lekker te dansen op Spaanse muziek en wodkaspeed (speed is de Zuid-Amerikaanse red Bull) te drinken. Legendary.
De volgende dag hadden we een asado bij de familie van Julie. We werden dus wakker gemaakt en konden meteen aan tafel om van de geweldige asado (bbq) te genieten. Zoooo veel vlees gegeten. Niet normaal. We konden daarna ook bijna niet meer bewegen. Ik heb toen ook nog lekker met de moeder van Julie gepraat in het Spaans en dat ging tot mijn verbazing best wel goed!

Na een verdrietig afscheid, we missen Julie nog steeds, zijn we naar puerto iguazu gegaan. Dat is waar de Iguazu Falls liggen. De eerste paar dagen daar was het weer niet zo mooi, dus besloten we het bezoek aan de watervallen uit te stellen. Ook hebben we een Nederlands meisje (Ilja) ontmoet dat steeds met ons mee ging. In het begin leek ze erg aardig, maar achteraf bleek ze een KUTWIJF te zijn. Ik denk Marten en ik minsten 8 keer per dag de zin "kutwijf, ze verpest mijn leven" zeiden. Na twee nachtjes gingen we naar een ander, groter hotel, waar we veel goede verhalen over hadden gehoord. Gelukkig regelde Ilya lekker dat we met Zn vieren in een kamer zouden zitten. Gezellig. :S Het andere hostel van super, had een groot zwembad, en was heel luxe. En helemaal niet zo duur!

Hoogtepunt #5: Iguaza falls. Dit is letterlijk het mooiste wat we ooit hebben gezien. We hebben daar de hele dag rondgelopen, en het was zo mooi! Echt niet uit te leggen. Je moeten de foto´s maar bekijken, we waren allemaal heel erg onder de indruk. We hebben twee boottours gedaan. Eentje door de jungle naast de watervallen. We hebben daar twee krokodillen en een toecan gezien! Heel leuk. Maar het vetste was om met een speedboot letterlijk IN de waterval te gaan. Je werd zeiknat, gewoon alsof je een douche had genomen. En we gingen gewoon ONDER de waterval! Je voelde echt de kracht van het water, heel erg cool.

Hoogtepunt #6: De hele dag in het privézwembad liggen met supermooi uitzicht op een meertje en een flesje bier. En vergeet de zon niet. Dit was in San Bernardino, een dorpje in Paraguay, vlakbij de hoofdstad. Hoewel het heel erg moeilijk was om er te komen (we moesten 4 verschillende bussen nemen, zaten met onze backpacks tussen de locals en werden bij onze halte door de hele bus aangestaard omdat ze allemaal wisten dat de gringo´s er hier uit moesten, wij wisten dit helaas alleen niet) was die plek het wel echt waard. Heel rustig, en nauwelijks toeristen, maar wel heel erg mooi.

Hoogtepunt #7: Gisteren zijn we dus gaan paardrijden. Dat was zo verschrikkelijk intens leuk!! Marten zat al twee weken te zeiken dat hij zo graag wou paardrijden (het liefst met een sigaret en een biertje in zijn hand, en een babykatje op zijn hoofd) dus hebben we dat gedaan. En daar ben ik zo blij om! Ten eerste werden we opgehaald met een pick-up truck, en omdat we al heel lang heel graag achterin een pick-uptruck wilde zitten vonden we dat geniaal! We gingen lekker in de zon de berg op, het is een wonder dat we er niet uitgevallen zijn. Daarna kwamen we op een hele gezellige ranch, en werden we op onze paarden gezet. Ik had het allerliefste paard! Walters paard was echt een kutwijf, en haatte die van mij. Hij viel me steeds aan. Dat vonden wij niets leuk. Twee uur lang hebben we door de jungle gelopen, was heel erg vet. Het was daar alleen begaanbaar met paarden, helemaal dichtgegroeid. En paarden kunnen blijkbaar heel goed bergen beklimmen. Dat was al heel leuk, maar daarna mochten we galopperen!! Mijn paard was natuurlijk ook nog het snelste, en samen met een andere Amerikaanse jongen hadden we een soort race, en we gingen zo snel!! We waren letterlijk tien minuten voor de anderen er waren terug op de ranch. Daarna de beste bbq van ons leven, nog beter dan bij Julie thuis. Zo lekker, en zo veel vlees. EN we kregen er heel veel gratis wijn bij. Uiteindelijk hebben we daar nog iets van 3 of 4 uur gezeten, veel wijn gedronken, en hele filosofische gesprekken gehad met een Amerikaan en een Nederlandse man (een majoor in het leger). (Pap, ze waren ook bezig met bio-energetica, was heel interessant). Toen weer terug in de pick up truck. Op de terugweg ECHT er bijna uitgevallen.

Vandaag hebben we niet zo veel gedaan, gewoon de dingen die we moesten doen. Nog geen hoogtepunt dus, maar dat komt nog wel.

Het is hier dus heel erg leuk, en het gaat heel goed! Jullie hoeven je geen zorgen te maken! Hoe gaat het daar?

KUS!!!!!Rosa

Bommelding april 9, 2010

Posted by marijsloothaak in Uncategorized.
4 comments

Ik waarschuw u, dit wordt een beetje een hysterisch stukje. Het zit namelijk zo: in mijn vak ben ik natuurlijk veel met woorden bezig. En daar word je soms een beetje daas van. U kent dat wel: soms schrijf je een woord op, waarvan je denkt: wat schrijf ik hier nu? Is dit een Nederlands woord? Of ben ik een beetje gek? Je kijkt zenuwachtig om je heen om te zien of er niemand meekijkt op je scherm. Je bekijkt het woord van links en van rechts, je knippert eens met je ogen, maar het woord blijft terug kijken. Dan Google je het en: pfffff… Gelukkig. Je bent niet gek, het woord bestaat. Bommelding is zo’n woord. Zo’n woord dat op twee manieren gelezen kan worden. Of pijpetuitje. En beneveld. Borduurwerk en kassalade. Kastomaatje, rotstempel en valkuil. En zo zijn er meer. Betovergrootvader is mijn favoriet. Hoewel ik kast-omaatje ook leuk vind. Dit fenomeen heet, geloof ik, zelfs officieel: Bommelding. Soms heb ik het wel eens met een woord waar op het eerste gezicht niets mis mee is. Dat is dan zo’n woord dat steeds maar brutaal blijft terugkijken. Dat woord spoort gewoon niet. Zo heb ik het persoonlijk erg moeilijk met het woord jampot. Dat woord trek ik niet. Wat staat er nu eigenlijk: sjempot. En wat is in godsnaam sjem? Pindakaas, alla. Chocoladepasta: you see what you get. Sandwichspread: smeer voor op je sandwich. Klinkt niet echt fris, maar vooruit. Maar sjem? Sjem, sjem, sjem, sjem, sjem? Doe mij een lol. En dat moet je dan maar gewoon op je brood smeren, sjem. En je tanden erin zetten. Sjem. En opeten, met smaak. Sjem. Mwah, ik zei het al, dit wordt een beetje hysterisch stukje. Ik moet toch wat, zo voor het weekend. Hysterisch, ook al zo’n woord… Marij