jump to navigation

Op huizenjacht… mei 29, 2010

Posted by marijsloothaak in Uncategorized.
5 comments

Om het af te leren maar weer eens een foto van mijzelve in mijn huis. Want ik ben op huizenjacht. Tenminste ik overweeg… enfin, onlangs schreef ik in een blog dat ik de romantiek van de twee Amsterdamse trams die door mijn slaapkamer denderen nu inmiddels wel heb gehad. En ik daarom voorzichtig lonk naar een ander huis. Stilletjes. Want volgens mijn kinderen en anderen mag ik niet klagen over mijn huidige onderkomen.

Nu lag er afgelopen zaterdag een envelop op de mat van Stadsherstel; ik was uitgenodigd voor de bezichtiging van een huis in de Korstjespoortsteeg. Hoera! Nu is Stadsherstel een beetje een geheimzinnig fenomeen. Natuurlijk lofwaardig. Ze kopen oude Amsterdamse panden op, renoveren deze, en brengen deze voor een niet al te hoge prijs weer in de Amsterdamse huurmarkt. Om in aanmerking te komen voor zo’n huis zetten ze op geheimzinnige momenten, ééns in de zoveel jaar hun inschrijving open. Je weet nooit wanneer. Nu had ik het geluk dat ik een vriendin heb die me vorig jaar belde en zei: “Je moet NU jezelf en je kinderen inschrijven, want de inschrijving is nu een maand open. En daarna weer jaren niet.” Heb ik snel gedaan.

Op elke eerste woensdag van de maand, zetten ze voor zo’n 8 uur hun site open met nieuwe woningen. Ik schrijf trouw elke keer een brief. (Moet per brief, mag niet per mail) Tot mijn onsteltenis werd ik zowaar uitgenodigd voor een bezichtiging, woensdag van 5 tot 6 in de Korstjespoortsteeg. Natuurlijk kon ik mijn nieuwsgierigheid niet bedwingen, en ben zondag gaan kijken. Het ligt op een geweldige plek, de Korstjespoortsteeg; tussen het Singel en de Herengracht, op de hoogte van de Rode Hoed. Tegenover ‘mijn’ eventuele nieuwe huis, huist een hoer. Na, ja, this is Amsterdam, men.

Ik gluurde schielijk door de gesloten luxaflex. Het leek op een oud winkeltje of zo. Met veel trapjes. 65 meter2. Voor 250 euro meer dan ik nu betaal. Het leek me erg donker. Ach… ik gaf het het voordeel van de twijfel.

Ben woensdag gaan kijken, met mijn zoon Joris. Het was inderdaad voorheen een melkboer. Het huis was donker. Heel donker. Een woonkamer zonder ramen. Verder wel een leuke keuken, aardig badkamertje, mooie slaapkamer, geen tuin of balkon.

Piekeren, popelen en peinzen. Wel een prachtplek. Gezellig, met stoeltjes en plantjes buiten. Heel Amsterdams. Trapgeveltje. Begane grond. Maar donker, te donker. Ik wil licht in mijn leven!

Ik heb nee gezegd, tegen het huis. En vandaag, zo met dat kleine zonnetje zo af en toe, mijn balkondeuren opgezet. De krant gelezen in de zon. Ik wil een nieuw huis. Maar ik wacht nog maar even…

Hele leuke plek, maar…

Advertenties

Hieperde… mei 22, 2010

Posted by marijsloothaak in Uncategorized.
5 comments

...piep hoera!

Het is weer zover. En je hoeft er helemaal niets voor te doen. Weer een jaartje ouder. Nu heb ik het dit jaar goed uitgekiend. Ben lekker twee dagen jarig. Gisteren al taart gegeten met de lieve collega’s op de Keizersgracht. Ik kreeg een zeer prozaïsch cadeau. Een prullenbak. Daar had ik zelf om gevraagd. Al zo’n anderhalf jaar was ik een soort koekoek door mijn propjes dán weer in de ene prullenbak, en dán weer in de prullenbak van een andere collega te werpen. Gewoon, puur uit luiheid. Geen zin, en steeds maar vergeten een eigen prullenbak te kopen. Nu kreeg ik dus een hele mooie designprullenbak. Met een strik er omheen. Ik heb er gisteren de hele dag propjes in gegooid, heerlijk. In mijn eigen prullenbak. ’s Middags eerst naar de boekpresentatie van Annemarie Oster, maar daarover later meer, en ’s avonds vierde ik om 12 uur des nachts mijn verjaardag in de Kring. Lekker aan de prosecco met een paar intimi. En vandaag 22 mei, op mijn verjaardag zelf, ga ik optreden met mijn Kringkoor. En wie weet, misschien word ik wel toegezongen. Want dat kunnen ze goed, bij het Kringkoor. Daarna lekker eten met moeder, zoon en zijn vriendin. Want 50+ moet ook gevierd worden. Dus… PIEP HOERA!

Marij http://www.marijsloothaak.nl

Spaanse les mei 16, 2010

Posted by marijsloothaak in Eten en drinken, Fun, Gedichten, kinderen, Politiek, Reizen, Uncategorized.
Tags: , ,
4 comments

Hoera! Het is gelukt. Ik heb voor eind juli, begin augustus twee weken mijn zalige appartement in Valencia -spreek uit: Balenthia- kunnen boeken. Tot voor een half jaar had ik, als rechtgeaarde Francofiel, niets met Spanje, laat staan met Valencia. Associaties met Imca Marina, en Duitse zonnebrandolieglimmende bierbuiken kwamen op mijn netvlies. Niets is minder waar. Toen ik in maart mijn aldaar Spaans studerende dochter bezocht was ik op slag verliefd op het charmante stadje. De leuke pleintjes en straten. De enige restaurantjes. De aardige mensen. De geweldige overdekte markt waar de gamba's en exotische vissen mij lieten watertanden. En dan dit leuke apartement. Twee etages, voor vier personen, mét dakterras. Ik heb direct het emailadres van de eigenaresse genoteerd, en het appartement gehuurd voor een méér dan schappelijke prijs.
Natuurlijk komen de kinderen langs, ruimte zat. Vrienden van mij zitten in die tijd in de buurt van Barcelona, dus een paar dagen Barcelona zitten er ook in.

Ik zal er ook een aantal dagen alleen zitten, laptop en boeken mee, HEERLIJK. En nu zit ik dus op Spaanse les.

Bij Molinos De Viento hier in Amsterdam. Het waarom van deze naam -de windmolen- ontgaat mij, maar als Donna Quichotta ga ik de strijd met deze nieuwe taal nu graag aan.
De eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat ik zo'n vijf jaar geleden óók al een poging heb gedaan Spaans te leren. Het was vóór de reis met mijn kinderen door Costa Rica, Nicaragua en Honduras. Een mondje Spaans is op zo'n reis nooit weg.

Dus toog ik met mijn zoon Joris naar Spaanse les. Maar nu gebeurde er iets opmerkelijks. Je moest natuurlijk ook huiswerk doen. Ik moest weer woordjes leren. Vervoegingen van werkwoorden. En daar had ik geen zin meer in. Na alle woordenlijsten Frans, Duits en Engels zei een stemmetje in mij: nee! Nee, jij hoeft geen woordjes meer te leren. Dan hoef jij niet meer! Dus in mij kwam een diep geworteld verzet. Neeeeeee… geen woordjes meer!

Ik heb me door die Spaanse lessen heen geschmiechelt. Onder de tafel gedoken als ik een beurt kreeg. Afgekeken bij mijn zoon. Ik geef het met het schaamrood op de kaken eerlijk toe.

Maar nu zit ik dus weer op Spaanse les. Maar… het is een speciale cursus zónder huiswerk. Speciaal voor domoren zoals ik. Je leert alles ín de les en mag het boek erbij houden.

Onze lerares heet Lola. Een énig mens. Ze is zo verschrikkelijk leuk en enthousiast dat ik voor haar van mijn geloof ben gevallen. Ik doe nu stiekem wel huiswerk. Om een wit voetje te halen bij de juf. Dus vanmiddag ga ik weer aan de slag.
Hablo
Hablas
Habla
Hablamos…

Marij

Foto: Joram Blomkwist

Rosa in Guatamala

<a

Aubade mei 8, 2010

Posted by marijsloothaak in Eten en drinken, Fun, Gedichten, kinderen, Politiek, Reizen, Uncategorized.
Tags: , , , , ,
1 comment so far

twee koren voor de koningin

Misschien wat erg aprềs la lettre, dit Koninginnedagverslag. Maar ja, er gebeurt ook zoveel. De ene dag heb ik mijn eerste Spaanse les, de andere dag ben ik het stemmetje van een tekenfilmfiguurtje aan het inspreken, de volgende dag wordt mijn zoon bijna onder de voet gelopen op de Dam, dan zit ik weer bij vrienden in Brabant aan de dis, en vandaag raakte in verstrikt in de Giro d’Italia hier in de stad. Pfff…

Maar dit verslag van het optreden van het Kringkoor wilde ik mezelf niet onthouden. Want u weet het; ik schrijf deze blog louter voor mezelf; u mag meelezen, mocht u daar zin in hebben. Wat een kapsones, niet?
Al sinds jaren hebben wij als Kringkoor de traditie om samen met het Wellingtoonkoor de koningin een aubade te brengen bij Café Welling. Een en ander geëntameerd door dirigent Pieter Nieuwint die dirigent is van beide koren, en op deze dag vrolijk van twee walletjes eet. Hij is ons lief, dus dit vergeven wij hem.

Maar natuurlijk heerst er wel een gezonde rivaliteit tussen de twee koren. Zij zijn liefdevol welkom voor een repetitie in de Kring, en wij mogen zingen op het bordes van hun café Welling. Maar verder moet het niet gaan. Echt niet.

Traditiegetrouw begint het Wellingtoonkoor eerst met haar aubade, iets dat wij dapper verdragen. We drinken wat bier, en luisteren beleefd.
Maar…Wat schetste dit keer onze verbazing toen ONZE dirigent Pieter opeens la vergine degli angeli van Verdi inzette met het concurrerende koor. ONZE vergine!
Waarbij hij, tijdens zijn solo, onze concurrenten net zo hemels aankeek als hij bij ons pleegt te doen. Onthutst keken wij Kringkoorleden elkaar aan. Grrr… Dit voelde een beetje als vreemdgaan, Pieter! Dat is wel ONZE vergine, Pieter! Dat doet pijn, Pieter! Hier is het laatste woord nog niet over gezegd, Pieter! Hier gaan we nog een robbertje over… Pieter!

Verzachtende factor is dat Pieter binnenkort de respectabele leeftijd van 65 jaar bereikt. Waarbij wij als Kringkoor ons dus beslist het kaas niet van het brood zullen laten eten bij ons optreden tijdens de viering in Arti!
Enfin, veel kwam goed tijdens ons bijna laatste lied: ‘The lang day closes.’ Het lied waarvan Pieter ons heeft toevertrouwd het op zijn begrafenis te willen horen. Maar daar gaan we nog niet aan denken.

Toen de laatste noten wegwaaiden en wegstierven… daar waar ze thuishoren, achter het Concertgebouw, voelden we even iets van geluk.
En na onze aubade aan de koningin:
Iedereen zingt blij van zin
Hiep hiep hoera, hiep hiep hoera
Leve onze Koningin!
Hiep hiep hoera
0, dat wij hier mogen zijn
Hiep hiep hoera, hiep hiep hoera
Bij dit vorstelijk festijn!
Hiep hiep hoera
Dit is Beatrix d’r feest
Hiep hiep hoera, hiep hiep hoera
Dus we zingen blij van geest
Hiep hiep hoera
En we zwaaien vol ontzag
Met de Nederlandse vlag
Het is Koninginnedag!

… kon de dag voor niemand van de aanwezigen niet meer stuk.
Daarna barstte het feestgedruis los. De algehele uitgelatenheid en dronkenschap ben ik gelukkig ontsnapt. Ben heerlijk oesters gaan eten met een paar vrienden in de van Baerlestraat. Het was een heerlijke Koninginnedag en dat was het.

Op 5 mei denk ik aan mijn grootouders mei 4, 2010

Posted by marijsloothaak in Uncategorized.
4 comments
Herdenking...

Herdenking...

Op deze dag, 5 mei, een ‘gouden oude’ column voor wie mij al lang volgt. Voor anderen, en eigenlijk voor iedereen, een tijdloze…

Mijn grootouders hadden een groothandeltje in koffie, cacao, suiker en thee in de Amsterdamse Schinkelbuurt. Híj was een rasechte Amsterdammer, zij kwam van Texel. Ze hebben de hongerwinter meegemaakt. Urenlang konden ze vertellen over de oorlog, mijn grootouders. Dan zaten wij, kleinkinderen, op de pakken koffie in het kleine pakhuis. Oh, wat rook het daar lekker.

Dan vertelde mijn grootvader, hoe hij op een fiets met houten banden melk ging halen bij de boeren, in de polder. Hoe hij zich door de barricades van de Duitsers moest liegen. Hoe ze in de ijzig koude hongerwinter ’44 – ’45 houten blokjes onder de tramrails vandaan peuterden om op te stoken in de kachel. Dan vertelden ze over de onderduikers. Hoe het weinige eten over vele mensen moest worden verdeeld. Hoe honger, het overléven, soms oerangsten en oerdriften bij de mens naar boven brengt.

Dan vertelden ze over de boot, bij het Centraal Station, die hen regelmatig een pakket schapenvlees, kaas en aardappels uit Texel bracht. Hoe ze deze kostbare lading dan door de stad naar huis moesten brengen. Met een snik vertelde mijn grootvader hoe ze de hongerige mensen letterlijk van zich af moesten slaan. “Blijf af! Dit eten is van ons…” Verbeten zwoegend zetten ze door, naar huis, met het kostbare voedsel. Want thuis, wachtten ook hongerige monden; familie, buren, vrienden, onderduikers… Ze vertelden over de moeders wiens zonen werden opgepakt. Over de Joodse buren die bij de laatste razzia tóch nog werden meegenomen. Over de pop, die mijn moeder meegaf aan het Joodse buurmeisje.

Mijn grootouders hebben het overleefd. Maar de wonde bleef. Elk jaar, op 4 mei, herdachten zij degenen die het níet gehaald hebben. Op bevrijdingsdag denk ík aan mijn grootouders. Zij haalden het wél.

Marij

www.marijsloothaak.nl