jump to navigation

Nee, Ik ski niet februari 29, 2012

Posted by marijsloothaak in Uncategorized.
1 comment so far

In reprise…

De halve Randstad staat op dit moment met een licht schuldgevoel -makkelijk weg te zuipen met glühwein of Bordeaux- op de piste in Oostenrijk of Frankrijk. Het is recessie, ja! Wat denkt u wel!

Ik niet. Ik ga niet skiën. Ik wens geen snowboots of lange latten meer aan mijn lijf. Maar dat heeft niets met de economische neergang te maken.

Het is spijtig, maar ski’s en Marij kunnen nou eenmaal niet door één deur. Dat is al jaren zo.

Mijn eerste kennismaking met de lange latten dateert van zo’n dertig jaar geleden. Ik was au-pair in Frankrijk. Mijn Franse familie nam mij mee naar het chique Courchevel. Om op de kinderen te passen wel te verstaan. Na vijf dagen te hebben gezeuld met sleetjes met Julien, Gregoire of Amélie, en na zo’n 80 sneeuwpoppen, informeerde de lieve ‘bon-pappa’ of ik misschien ook eens wilde skiën.

Mais oui! Dat wilde ik wel. Dat leek me wel wat, zo bevallig zoef, zoef door de sneeuw suizen. En die gebruinde binken op die ski’s wilde ik wel eens nader beschouwen. Opgetogen betrad ik de piste op de twee meter lange ski’s van mijn ‘madame.’

Ik moet zeggen, ik heb veel geleerd. Zo weet ik bijvoorbeeld dat ik gewéldig goed kan vallen! Nee echt! Gewoonweg fenomenaal. Een ware stuntvrouw ben ik! Het halve klasje stond vaak met de handen voor de ogen als ik een afdaling moest nemen. Schietgebedjes prevelend aanschouwden ze mijn wendingen. Duikelde ik weer eens de helling af, dan kwamen ze met z’n allen over de rand kijken. Verrassing! Ze leeft nog.

Leuk was het natuurlijk niet meer, op een gegeven moment. De tranen verbijtend vocht ik mezelf die ski’s weer op. Mezelf moed toesprekend ging ik die skilift weer in. Tot ik op een gegeven moment gelukkig mijn enkel kneusde. Tant pis met die skies!

Het is een hele geruststelling. Ik ski niet. Maar voor wie het wel wil: veel plezier. Ik ben de kwaadste niet.

www.marijsloothaak.nl

Advertenties

Plat op de bek februari 27, 2012

Posted by marijsloothaak in Uncategorized.
4 comments
Ik ben gevallen. Wham. Plat op de bek. Het  feit dat ik hier nou zo olijk kond van doe heeft een reden. Daarover later. Nu zit ik dus met de blaren, of zeg maar schaven. Ik ga u even vervelen hoe en waarom ik op mijn bek ben gevallen. Ik fietste over de Keizersgracht, op weg naar kantoor. Voor mij stond een vrachtwagen iets uit te laden. Ik kankeren natuurlijk, zoals een rechtgeaarde Amsterdammer betaamt. God straft onmiddelijk. 
Ik ging languit, over een putdeksel. Kledder! Plat op de bek.
 
Wat mij nou zo vrolijk maakt, is dat er direct, van alle kanten, hulp kwam.
Drie mannen, twee vrouwen: “Mevrouw, gaat het?” “Ik woon hier aan de overkant, wilt u een glaasje water?”
“Ik buig uw stuur wel even recht.”
 
Kijk, de wereld is zo slecht nog niet, denk ik dan.                     ‘
 
 www.marijsloothaak.nl

Ja, ja… Carnaval februari 20, 2012

Posted by marijsloothaak in Uncategorized.
add a comment

Kijk mij eens. Ik vier zowaar carnaval.

 

Het zonnetje scheen, er waren vrolijke mensen en er was bier…

Nú al hoofdpijn

Zondagsdichtster 49 februari 19, 2012

Posted by marijsloothaak in Uncategorized.
add a comment

Zondagsdichtster is in den vreemde

Carnaval lal, lal, lal, lal…

Voor gek

Eén rode neus

maakt nog

geen

carnaval

Incognito

Ik herken

mezelf

niet meer.


www.marijsloothaak.nl

My funny Valentine februari 13, 2012

Posted by marijsloothaak in Uncategorized.
1 comment so far

In reprise… Valentijn.

Valentijnsdag

Be my Valentine… Marij M. Sloothaak

Ik heb nog nooit een Valentijnskaart gekregen. Nog nooit! Elke Valentijnsdag loop ik even nonchalant naar de brievenbus. Daar, die roze envelop. Zou het? Reclame. Een of andere misselijke bloemenwinkel maakt misbruik van de situatie.

Ik haal natuurlijk mijn schouders op. Puh! Ik hoef geen Valentijnskaart. Ik heb een hele leuke vriend. Maar toch… Stel je voor, er loopt iemand rond die mij uit de verte bewondert. Die mij zó teer bemint dat hij me een Valentijnskaart stuurt. Best wel vleiend voor een vrouw van mijn leeftijd. Hoe oud zou hij dan zijn? Zou, zou hij er leuk uitzien? Enne…waar zou hij me van kennen?

Stel… dat ik een Valentijnskaart zou krijgen. Ik zou opeens de buurman met andere ogen bekijken. Zou hij? Of de slager, die altijd zo verlegen lacht. Stel je voor, die kaart kan wel van iederéén zijn. Van de man van de boekenwinkel. Of die vader, van de vriend van mijn zoon. Misschien is het wel de muziekleraar van mijn dochter. Nee. Die niet. Die is té erg. Hmmm… Of die taxichauffeur. Van laatst. Die weet waar ik woon. Zou hij? Of…

Stel je voor dat mijn Valentijn het niet alléén bij die kaart laat. Dat hij ook bloemen gaat sturen. Rozen. Rode. Stel je voor dat hij gaat posten hier voor het huis, bij de boom. En dat ik dat weet. Dat ik, met bonzend hart, stiekem achter de gordijnen naar buiten kijk.

Stel je voor dat hij me aanspreekt. En dat ik, toch enigszins geflatteerd, ga blozen. Oh gut, oh gut! Hoe vertel ik het mijn vriend? Ruzie. Ellende. Uit elkaar! Mijn arme bloedjes van kinderen. Nu ik er goed over nadenk: IK WIL HELEMAAL GEEN VALENTIJNKAART! Daar komen alleen maar brokken van!

http://www.Marijsloothaak.nl

Zondagsdichtster krijgt schaatsles… februari 12, 2012

Posted by marijsloothaak in Uncategorized.
add a comment

Wak

Wat moet je

ook alweer doen?

Naar het licht

of

naar

het donker

zwemmen?

www.marijsloothaak.nl

Warm! februari 8, 2012

Posted by marijsloothaak in Uncategorized.
Tags: , , , ,
add a comment

In de Volkskrant van vandaag staat weer een leuke column van Aaf Brandt Corstius. Hierin vertelt zij over haar gesprek met mediafenomeen Britt. Britt gaat columns schrijven voor Hitkrant. En ze vroeg ABC om tips. Aaf had slechts één tip: schrijf niet over de kou.

Maar dat had Britt zelf al bedacht.

Ai! Dat is een behoorlijke streep door mijn rekening. Niet dat ik over de kou wilde schrijven, heus niet. Maar collega Els van de  Keizersgracht had wel al een foto van mij gemaakt, voor de bevroren Keizersgracht. In de kou.

Niet omdat ik over de kou wilde schrijven. Eigenlijk wilde ik schrijven over de warmte.

Het zit namelijk zo: ik schaats niet. Na jarenlang gestumper met stoeltjes op het ijs heb ik besloten dat schaatsen en ik niet bij elkaar passen. Ik heb andere talenten, zeg ik altijd maar. Ik schaats dus niet. Maar ik moet altijd heel erg huilen, als ik die winterse taferelen zie.

Geef mij een uitzending met Hollandse mensen op het ijs en de waterlanders komen. Al die krabbelende, schaatsende, lachende en vallende mensen op het ijs. Die dik ingepakte baby’s met rode snuiten op een slee. In de kou. Die gezinnen, die met hun zelfgebrouwen erwtensoep langs de kant staan. Oudjes die met de armen gekruist, nog even voorzichtig hun vroege ijstijd herbeleven. In de kou. Stoere gozers op het ijs, giechelende meisjes ernaast. Dat is nog eens iets anders dan Facebook. Lauwe chocolade en glühwein van dubieuze kwaliteit. En iedereen heeft pret. IJSpret! Een diep gevoel van Hollandse ontroering borrelt dan in mij los. Warme ijspret, in de kou. Ik weet het overigens helemaal zeker: deze ijspret is een cadeautje. Vanwege de crisis.

Ziet u nou? Dit is echt, heus geen column over de kou.

www.marijsloothaak.nl

           Jammerrrrrrrr… Dat De Tocht niet doorgaat.

Zondagsdichtster 48 februari 5, 2012

Posted by marijsloothaak in Gedichten.
1 comment so far

Uggs                                                                   

Stom.

Maar ik dacht,

dat: ‘Ugg’

een

indianenkreet

was.

 

Schaatsen

Acht jaar.

Terwijl mijn moeder

pirouettes draait.

Op haar witte

kunstschaatsen.

Stumper ik met

een stoel op het ijs.

 

NS

No

Snow (please)

Of:

NS

NO

Show

 

Remco C.

Na al

die jaren

‘Alle verhalen’

opnieuw

opgepakt.

En lees,

weer,

met

ontsteltenis

‘De verdwijning van Bertje S.’

www.marijsloothaak.nl

Het Scheepvaartmuseum februari 2, 2012

Posted by marijsloothaak in Fun, Reizen, Uncategorized.
Tags: , , , ,
5 comments

In het kader van mijn project: ‘Toerist in eigen stad’ nu maar eens het volledig gerenoveerde Scheepvaartmuseum aangedaan. Gewapend met de Museumjaarkaart het prachtige overdekte binnenplein op. Toch geweldig, die Museumjaarkaart. Normaal betaal je 15,– voor de toegang!

Het Scheepvaartmuseum lijkt in niets meer op wat je je voorstelt bij het woord ‘museum.’ En dat is niet alleen vanwege de multimediale ‘experiences’ die je krijgt aangeboden. Die waren leuk, maar ik had er meer van verwacht. De reis in de tijd was sfeervol, maar ik mis een duidelijke verhaallijn. Leuk, dat al de hoofdfiguren je aan het einde uitzwaaien, maar wat was hun rol in het verhaal? Mij bekroop het gevoel dat ik ‘niet goed had opgelet.’  Om jezelf aan het eind van de experience weer tegen te komen is natuurlijk een absoluut leuke vondst! Gaat dat zien, gaat dat zien!  De virtuele reis in de container vond ik zéér origineel en indrukwekkend. Ook de andere kunstobjecten waren bijzonder uitgestald; soms moest je zelfs kastjes open doen om ze te vinden.

Dan een bezoek aan de replica van het schip ‘De Amsterdam.’ Het ligt er al sinds 1990, maar ik was er, net als zoveel Amsterdammers, nog nooit geweest. Ik vond het eigenlijk maar een kitsch replica, met al die kermisachtige kleurtjes. Blijkt later, dat de originele ‘Amsterdam’ er écht zo uitzag! Ahem.

Leuk om eens door die scheepsruimen te wandelen… Die ontzettend kleine bedjes, en die lage plafonds! Wat moeten dat een kleine drukdoenerige mannetjes geweest zijn, die VOC-ers!  Allemaal met rode neuzen van de drank, stel ik me zo voor. Want, zoals we konden lezen: ‘ De taaie scheepsbeschuiten werden doorgespoeld met wijn en jenever.’ En met bier, twee liter bier per dag! Water was in die tijd niet aan te raden, dat bedierf snel. De maaltijden voor de bemanning bestonden voornamelijk uit gort, witte erwten en soep met schapenvlees. Geen wonder dat scheurbuik meer slachtoffers kostte dan alle zeeslagen bij elkaar!

Nee, dan aten de passagiers en kapiteins geheel andere koek. Soep van gekookte groene zalm. Ham, hoenderpastei, gebraden speenvarken, kruisbessen, spinazie…

Maar hoe hielden ze dat in des hemelsnaam vers? Veel werd gepekeld en gerookt natuurlijk. En er waren groentetuinen op het schip en levende have, die aan boord werd geslacht. Toch zijn de verhalen over scheepsbeschuiten met maden talloos. Brrrrr…

Kaap De Goede Hoop was de eerste mogelijkheid om weer ‘vers’ in te slaan.

De Amsterdam heeft de Oost niet mogen bereiken. Tijdens haar eerste reis, in 1749, strandde het schip op het strand in de baai van Penvensey, Engeland.

Nu vraag ik me af wie zich te buiten is gegaan aan de 55.000 pond brood, 22.000 pond vlees, 10.000 pond spek,  3700 pond boter en 700 kazen aan boord…

De Amsterdam

www.scheepvaartmuseum.nl

www.marijsloothaak.nl