jump to navigation

Houd de dief! september 17, 2012

Posted by Marij Sloothaak in Uncategorized.
trackback

 

Ik ben aan het noodlot ontsnapt. Twee weken geleden kocht ik een nieuwe handtas. Super mooi. Camelkleurig. Met overal handige ritsjes. Het tasje ruikt heerlijk naar kwaliteitsleer. Wat was ik blij met mijn nieuwe tasje! Maar het aller-geweldigst aan mijn nieuwe tasje vond ik het aparte vakje voor mijn telefoon. Dat zat bovenop, aan de buitenkant. Puff… eindelijk was het gedaan met het hysterisch zoeken naar mijn telefoon, als hij ging. De hele inhoud van mijn tas op tafel, een rood hoofd, en dan toch weer nét te laat. De belangrijke klanten en spannende afspraken die ik daardoor gemist moet hebben! Nee, voortaan zou ik heel beheerst mijn telefoon uit het-handige-vakje-bovenop plukken. Zoals het een volwassen vrouw betaamt.

Met mijn verse tasje trots om mijn schouder nam ik een week geleden de sneltram naar Amstelveen. Mijn moeder moest beslist mijn nieuwe tasje ook zien! In de tram zat ik een beetje voor me uit te staren, met mijn gedachten in de wolken, en af en toe een beetje down-under ook. Plots werd ik wakker. De tram was half leeg. Waarom stond deze man dan zo dicht tegen mij aan? Toen zag ik het: deze man had het op mijn telefoon in het-handige-vakje-bovenop voorzien!

“Ik heb je in de gaten!”, siste ik. En wég was de griezel. Nog nahijgend bedacht ik dat het misschien tóch niet zo handig is; een handig-vakje-bovenop. Maar ik gaf het het voordeel van de twijfel, zózeer was ik gehecht aan mijn nieuwe tasje.

Maar nu ben ik gisteren opnieuw aan het noodlot ontsnapt. Toen ik de vieze harige hand van een enge man op weg naar mijn tasje-met-het-handige-vakje-betrapte. In een primaire reactie schreeuwde ik: “Sodemieter op, idioot!” Schielijk ging de man er vandoor in de drukke tram. Daarna zat ik nog een kwartier hyperventilerend te bedenken wat er allemaal had kunnen gebeuren. Messen? Wurging in een volle tram? Revolvers misschien? Wapenhandelaars en drugscriminelen die mij tot thuis zouden vervolgen?

Ik besloot: Dit was mijn tasje niet waard. Mijn leven voor een tasje? Nee.

Nu ligt mijn tasje bij het grof vuil. Maar ik overweeg naar beneden te gaan en het tasje voorgoed te vernietigen. Het ritueel te verbranden of zo. Voor het geval een Morgenster het tasje oppikt en het trots over zijn of haar schouder hangt. Want het is gewoon levensgevaarlijk, dit tasje. Zo zie je maar. Het noodlot kan in een klein tasje zitten.

www.marijsloothaak.nl

 

Advertenties

Reacties»

1. Arthur - september 17, 2012

Helaas schering en inslag tegenwoordig.
Ik fotografeer zelf graag, maar durf lang niet overal met mijn spullen rond te lopen.
Ook zomaar opendoen ’s avonds is niet meer aan te raden, in toenemende mate komen ze het wel binnen bij je halen.
Reuze jammer allemaal!

2. marjanne - september 17, 2012

Hallo Marrije,
Een herkenbaar verhaal wat betreft het zoeken naar de telefoon in de tas.Zou dit nu met name in de tram gebeuren? Op de fiets is het handige vakje moeilijker te bereiken. Toch is mijn buurvrouw beroofd van haar tas in de fietstas. Helaas was de fietstas niet dichtgemaakt. Het blijft opletten.Dan maar weer koortsachtig zoeken in de tas naar de mobiel. Ik neem me steeds voor mijn mobiel in het daarvoor bestemde vakje te stoppen maar helaas leidt mijn hand een ander leven. Tot snel. Groet Marjanne


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s