jump to navigation

Een mevrouw met een pratende jaszak april 4, 2013

Posted by Marij Sloothaak in Uncategorized.
trackback

TomtomIk ben regelmatig de weg kwijt. Letterlijk dan. Ik schreef eerder al eens een blogje over mijn auto met twee TomTommen waarmee ik mij over ’s herens wegen bewoog. https://marijsloothaak.wordpress.com/2012/06/21/twee-vlaamse-mannen-in-mijn-auto-2/

Maar ook te voet, ter fiets of ter tram of metro, kan ik er wat van. Of liever gezegd: níets van! Enig oriëntatievermogen is mij totaal vreemd. ‘Ik ben elke dag weer blij dat ik de weg naar huis kan vinden’, zeg ik vaak gekscherend. Tussen u en mij: wás het maar gekscherend. Want het is mij bittere ernst.

Een paar winters geleden. Ik moest ergens in Amsterdam Zuid-Oost zijn. Ik ging met de metro. Het sneeuwde een beetje, oostenwind, kou en andere ellende. Ik had van tevoren de weg opgezocht met Google en had mijn Iphone bij me. Toch was ik binnen vijf minuten de weg kwijt. En natuurlijk was het een héél belangrijke afspraak. En leer mij Amsterdam Zuid-Oost kennen. Zelfs mensen met een goed innerlijk kompas raken daar de weg kwijt, volgens mij.

Nu had ik nog overwogen mijn TomTom mee te nemen. Maar dat staat zo raar, een mevrouw met een pratende jaszak. ‘Bij de volgende kruising: linksaf!’ Had ik het maar wel gedaan. Want op een gegeven moment vond ik mezelf terug op de snelweg omdat mijn Iphone me wees dat ik toch echt die kant op moest. De klok tikte door en de paniek sloeg toe. Geen sterveling te bekennen om de weg aan te vragen. Men keek wel beter uit om zich in deze koude buiten te wagen. Want koud dat het was, KOUD!

En toen gloorde er een oase  in de vorm van een autowasserij: ‘Carwash Zuid-Oost.’ Vanuit de verte zag ik donkere schimmen met water en borstels in de weer. Op mijn, natuurlijk, veel te hoge hakken voor deze omstandigheden strompelde ik er naartoe. Acht reebruine ogen, van, ik meen, Ghanezen staarden mij aan. Ik moet gekeken hebben als een konijntje dat in de koplampen van een aanstormende vrachtwagen kijkt. ‘Weet u alstublieft waar dit is?’, stamelde ik, en ik liet het verfrommelde papiertje zien.

Druk overleg in een exotische taal. Toen liep één van hen naar een auto en deed de deur voor mij open. ‘I’ll bring you.’

Nu heeft mijn moeder mij vanzelfsprekend geleerd nóóit bij vreemde mannen in de auto te stappen. Maar een leven vol reizen door verre exotische oorden heeft mij geleerd dat in dit soort situaties mijn beschermengel onverwachts wakker wordt uit zijn slaap. Bovendien was ik de wanhoop nabij. Dus ik stapte in. Vijf minuten later waren we op de bestemming. Nee, de aardige jongen hoefde niets te hebben. Nee, echt niet. ‘Have a nice day’, zei hij en reed weg, mij in verbijstering achter latend. Het adres was bereikt en mijn vertrouwen in de mensheid hersteld.  Toen ik eenmaal binnen was keek ik uit het raam óp het metrostation waar ik was uitgestapt. Had ik de andere uitgang genomen, dan was ik er binnen twee minuten geweest. Na ja, geen gepruil, ik wás er nu. En ik had weer stof om een blogje over te schrijven.

http://www.marijsloothaak.nl

Reacties»

1. Rien - april 4, 2013

Wat een lenige tekst!!!

2. marijsloothaak - augustus 13, 2014

Dit is op Marij Sloothaak herblogden reageerde:

Blog uit 2013. Ach… er is niets veranderd.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s