jump to navigation

Friends mei 23, 2013

Posted by marijsloothaak in Uncategorized.
1 comment so far

friendsZo… gisteren heb ik er weer een jaarring bij mogen kerven. Ik ga nu toch echt de verkeerde kant van de vijftig op. Maar… eerlijk gezegd kan ik er nog steeds niet mee zitten. Misschien als ik tegen de tachtig loop?

Harry Mulisch’s absolute leeftijd was 18, placht hij te zeggen. ‘Je  absolute leeftijd is je eeuwige leeftijd, die wordt bepaald door emotie en karakter.’ Ik ben bang dat ik wat dat betreft nog steeds de 15-en-een-half niet haal. Vooral als je nog immer dik bevriend bent met je jeugdvriendinnen, die je nog kent vanaf de vijfde klas lagere school.

Bij elke ontmoeting veranderen wij, respectabele dames met volwassen kinderen en carrières, binnen vijf minuten in een zooi giechelende bakvissen. Judith en Bonnie werden mijn vriendinnen op de lagere school. Op de middelbare school school sloot Juliëtte zich hierbij aan. Oh heerlijk. Verliefdheden en ‘spiektips’ delen. Eindeloos thee drinken bij één van de moeders thuis. De slappe lach in de klas, juist als het níet mocht. Elkaar overhoren en er doorheen sleuren. Op ziekenbezoek als één van ons weer eens schoolziek was. Roddelen over leraren en schoolgenoten. En vooral lachen, lachen en heel veel lachen.

We zijn uitgevlogen. De één naar Uden, de ander naar Loosdrecht en Abcoude, ik bleef in Amsterdam. Vorige week zagen we elkaar weer. Héérlijk. Ik ga er beslist met Judith, Juliëtte en Bonnie nog een heleboel jaarringen bij kerven! Voor Stanislavski

Advertenties

Mijn filmcarrière… mei 17, 2013

Posted by marijsloothaak in Uncategorized.
1 comment so far

make-upMet mijn filmcarrière gaat het nu werkelijk crescendo. Werd ik een paar weken geleden gevraagd door de VARA als look-a-like van Beatrix voor een webfilmpje, gisteren speelde ik een chique, doch criminele mantelzorgster voor een instructiefilm voor het Steunpunt Huiselijk Geweld. Op d’een of d’andere manier word ik steeds gevraagd als ‘Deftige Dame.’ Een soort Wieteke van Dort après la lettre, zeg maar.

Ik speelde een dame die schijnbaar belangeloos de zorg voor een dementerende oud-antiquair op zich neemt. Maar oh, wat heeft ze opeens veel nieuwe kleren. En waarom probeert ze het contact van de oude man met haar dochter te beletten? En neemt ze nu werkelijk het financieel beheer over? En… hé! Hing daar niet eerst een kostbaar schilderij? 

In beeld

In beeld

Dit alles om medewerkers van het Steunpunt Huiselijk Geweld te doen letten op dergelijke signalen van financieel misbruik.

We begonnen om 10 uur met de make-up, om half zeven was ik, zwaar leunend op mijn wenkbrauwen, thuis. Lellen tekst. Over en over en opnieuw. Shots van alle kanten. Nog even mijn schoenen opnemen. Voetstapjes voor het geluid. Nogmaals die ene zin. Schor was ik, aan het eind van de dag. Maar het was enig. Net als in de film, ik wil het!

Schijnbaar een troostende engel voor de oude man.

Schijnbaar een troostende engel voor de oude man.

Close-up

Close-up

http://omroep.vara.nl/media/230212 Webfilmpje Beatrix  Met de cameraman

Ons dorp mei 9, 2013

Posted by marijsloothaak in Uncategorized.
1 comment so far

zomerjurk2Amsterdam is een dorp… En dat is leuk. Vorige week fietste ik met een vriendin over het zonovergoten Spui. Koopavond. Boekhandel Atheneum open. En mijn lust naar boeken groot.

Gewapend met de nieuwe Margriet de Moor en een Karin Slaughter – leer ik misschien iets van, waarom is die vrouw verdomme zo populair- verliet ik de boekhandel.

In onze opwaaiende zomerjurken en op hoge hakjes, zetten we onze fietsen op slot in het zicht van het terras. De witte wijn op de tafeltjes bij Café Zwart weerkaatsten in mijn zonnebril. Lust! Maar alle zonnige plaatsen waren bezet.

En dan krijg ik iets drammerigs. Getver. We liepen twee keer heen en weer van De Zwart naar Luxembourg. We wilden toch echt buiten zitten. Terug naar Café Zwart. Plots stond er een dame van een echtpaar van zo midden dertig, op van haar tafeltje.

“You can sit overhere”, zei ze. Verbaasd keek ik naar hun glazen waar toch echt nog minstens twee slokken in zaten. En voelde me subiet schuldig. “Are you sure?”, vroeg ik.

“We were just admiring you”, zei ze. “You are both so beautifull. And on bikes!” “Where are you from?” “Australia”, zei de leuke vrouw. “And in Australia you don’t see that very often; beautifull women on bikes.” ‘You don’t see that many kangaroos in Amsterdam’, wilde ik bijna zeggen, maar die was echt té flauw.

En wat een compliment! “Well thank you!”, zei ik daarom maar. Verlegen gingen we zitten. De man had nog niet eens afgerekend. “How do you like Amsterdam?” “Great! It’s a big city, and yet zo small. You call it: ‘Gezellig.’ Well, it is!” “Amsterdam is a village”, zei ik.

Na een enthousiast “Goodbye”, “Nice meeting you!”, -wat een heerlijke uitdrukking is dat toch-, en “Have a nice time!”, vertrokken ze.

We strekten ons genoeglijk uit in de zon, op dit dorpsplein. Eerst liepen er een aantal gezamenlijke vrienden langs. Iemand uit mijn studietijd, van mijn koor en van haar werk. Vervolgens nam Johannes van Dam plaats op het terras, en fietsten Gonny van Oudenallen en Bejamin Herman voorbij. (Niet samen, anders krijgen we dat weer.)

“Amsterdam is een dorp”, zeiden we tegen elkaar.

Nadat we het leven, het lachen, het lijden en de liefde hadden doorgenomen, stapten we weer op de fiets en fietsten met onze opwaaiende zomerjurken over de van zonlicht klaterende Prinsengracht. “Hey girls!”, hoorden we plots achter ons iemand roepen. We keken om. Het Australische stel!

“Amsterdam is a village sir!”, riep ik. Waarna we innig tevreden het beeld uit fietsten…

Marij

(Zondag ‘Zondagdichtster 9.’ Daarna, hoop ik, verslag uit Valencia.)