jump to navigation

Korte cursus bitterballen eten augustus 29, 2013

Posted by marijsloothaak in Uncategorized.
1 comment so far

U heeft vast wel eens uw bek, pardon, uw mond verbrand aan een bitterbal. Als u tenminste net zo hardleers bent als ik. Wedden? Het water loopt u in de mond, bij het zien van die goudbruine Hollandse parel. Maar hij is zo hehehéét. Toch, zoals vaak… de wellust overwint het van het gezond verstand. Tuurlijk denkt je te snel: ‘Nú kan het’. En je neemt een hap. Om even later als een paljas grimassend de locatie te moeten verlaten.  Tja. Het is hard nodig, deze korte cursus bitterballen eten.

Beheers u!

Locatie De perfecte gelegenheid om uw bek te branden is niet zelden een (zakelijke) receptie. Hoe doorvoed en verwend wij Hollanders ook zijn, de bitterballenbrenger wordt welhaast aangerand. Ik heb relaties zien stranden in de pogingen een bitterbal te bemachtigen. Zowel liefdes- als zakelijke relaties. Zie hier de potentie van zoiets simpels als een bitterbal.

Als na veel geduw en schaamteverwekkend voordringen de felbegeerde bitterbal eindelijk is bemachtigd, dan dient het volgende dilemma zich aan. HOE het zo heerlijke, krokante en hete kleinood te nuttigen? Het is een receptie, dus u staat altijd met een glas in de hand.

Regel 1: beheers u! Wie te snel wil happen, zal zijn bek branden. Ik wil niet te wijsneuzerig doen, maar dat geldt overigens voor het hele leven.

Er zijn nu twee scenario’s mogelijk.

  1. Scenario 1: u heeft in de ene hand een glas, en in de andere hand een wiebelende bitterbal op een stokje. Doe als volgt: knabbel voorzichtig een korstje van de bitterbal af. Dit geeft uw bal de tijd om af te koelen. Beheers u! U bent slechts twee minuten van uw heerlijkheid verwijderd. Beheers uw driften en u bespaart zich een kleinegraads verbranding, maar een gróte publieke vernedering! Want iedereen zal medelijdend knikken als u straks als een paljas grimassen trekt en vervolgens met een brandblaar op uw tong de receptie moet verlaten. Begrijpende blikken, maar men grinnikt besmuikt: “Wat een sukkel!”
  2. Scenario 2: u bent in de zeldzame gelegenheid een tafeltje of iets dergelijks op deze receptie te bemachtigen. U vervoegt zich schielijk naar dit tafeltje, gewapend met een servetje. Ook een snij-apparaat behoort tot uw gereedschap, zoals uw cocktailprikker of een koffielepeltje. Snij de bitterbal in twee helften. Beheers u! Geef de bitterbal, net als een mooie biefstuk, een paar minuten de tijd om te rusten. Dan is ergste hitte eraf, en is de bitterbal klaar om te consumeren. Geniet! U bleef een grote publieke vernedering bespaard. En gedenk nogmaals: wie te snel wil happen, zal zijn bek verbranden. Amen.

www.marijsloothaak.nl

Snij de felbegeerde bitterbal doormidden

Advertenties

Scharrel augustus 19, 2013

Posted by marijsloothaak in Uncategorized.
add a comment

worst3Soms zijn er van die kleine dingen waar ik zó gelukkig van word. De tranen sprongen in mijn ogen toen ik ze zag bij Albert Heijn: scharrel cocktailworstjes. Ahhhhh! Wat lief! Scharrel cocktailworstjes! Bestaat er iets dat méér tot de verbeelding spreekt? Ik ging meteen fantaseren. Hoe zouden ze scharrelen, die cocktailworstjes? Lekker met hun neus in de modder? Of met hun kontjes in de wei? Wat voor geluid zouden ze maken, die scharrel cocktailworstjes? Een beetje knorren? Snuffelen? Misschien laten ze wel kleine boertjes. Of fluisteren ze stilletjes in de nacht…

Ik heb meteen tien blikjes geadopteerd. Zó schattig! Ik heb ze op mijn nachtkastje gezet. En als ik een beetje verdrietig ben, dan aai ik ze. Mijn scharrel cocktailworstjes.

www.marijsloothaak.nl

Wil je mijn blog automatisch in je mailbox? Leuk! Klik rechts op: subscribe.

Chocolaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa! augustus 14, 2013

Posted by marijsloothaak in Uncategorized.
1 comment so far

choco21Voor één ding kunt u me ’s nachts wakker maken. Nou ja, voor twee. Maar ik wilde het nu even over dat éne ding hebben. U kunt mij ’s nachts altijd wakker maken voor chocolade. Pure chocola, wel te verstaan.

Jawel, dit stukje gaat over vrouwen en chocola. Het is een heel zielig stukje. Want het is een verslaving en we kunnen er niets aan doen. Wij hebben chocola nodig. Want chocolade zorgt voor de aanvoer van serotonine in de hersenen. En dat is goed voor ons humeur. Wij arme vrouwen hebben nu eenmaal iets méér last van stemmingswisselingen. humeur. Kunnen we óók al niets aan doen. Dat is de schuld van de hormonen.

Pure chocolade is gezond; het zit boordevol anti-oxidanten. En daar blijf je jong bij. Anti-oxidanten zitten ook in kikkererwten en groene thee overigens. Dan eet ik toch liever chocola. Nu heb ik onlangs nieuwe chocola ontdekt bij de Aldi. Het is Duitse chocola en er stond bij: ‘Als beste getest door de Consumentenbond.’ En het kostte ook nog eens niets. Nou, dan weet je het wel.

Thuis heb ik de tabletten geparkeerd in mijn ijskast. ’s Avonds laat mag ik één stukje, heb ik met mezelf afgesproken.

Dan neem ik een hapje van de chocolade en trek even een zuur gezicht. Want 72% cacao kan ook wel eens héél erg bitter smaken. En stroef. Net alsof je het cupje van de Nespresso leeg likt. Eén stukje mag ik. Maar tijdens het laatste kruimeltje chocola smelt mijn standvastigheid. Hoezo? Waarom mag ik maar één stukje? Wie zegt dat? Maar ik verman mezelf. En dat is al heel wat voor een vrouw. Ik doe de ijskast ferm dicht, en zet de TV aan.

En dan beginnen ze te zeuren, die chocoladetabletjes. “Twasssss lekker, he?”, slist er eentje. “Smelt zo heerlijk in je mond”, zeikt een ander tabletje. “Romig, bitter, zoet, vet, anti-oxidantjes…”  slijmt het derde stukje.

De smerige, zoete verleiders. Ik voel me een beetje als Eva, met die slang en appel. Of als Alice in Wonderland met die cake waarop stond: ‘Eet mij!’

Getergd probeer ik de discussie bij Pauw en Witteman te volgen. Dan houd ik het niet meer. Ik ruk de ijskast open. Scheur het papier los. En vreet alle tabletjes achter elkaar op. Vervolgens ben ik kotsmisselijk. En slaap de hele nacht niet, want in chocolade zit óók nog eens caffeïne.

U kunt mij dus niet wakker maken voor die pure chocolade. Ik slaap namelijk sowieso al niet.

Ja, ja, ja… ik weet het: zo komen snoeperds dus te pas.

Marij

P.S. Enne… voor dat ándere ding kunt U me ook niet wakker maken. Ik ben nogal eenkennig… 🙂

http://www.marijsloothaak.nl

   Wil je voortaan mijn nieuwe blogs meteen per e-mail? Schrijf je hieronder in!

                          Subscribe to Marij Sloothaak by Email

Houd de dief! augustus 12, 2013

Posted by marijsloothaak in Uncategorized.
add a comment

Mijn tasje

Posted by marijsloothaak in Eten en drinkenFunUncategorized.
Tags: 
trackback

Ik ben aan het noodlot ontsnapt. Twee weken geleden kocht ik een nieuwe handtas. Super mooi. Camelkleurig. Van zacht, mat glanzend leer. Met overal handige ritsjes. Het tasje ruikt heerlijk naar kwaliteitsleer. Wat was ik blij met mijn nieuwe tasje! Maar het aller-geweldigst aan mijn nieuwe tasje vond ik het aparte vakje voor mijn telefoon. Dat zat bovenop, aan de buitenkant. Puff… eindelijk was het gedaan met het hysterisch zoeken naar mijn telefoon. En dan natuurlijk altijd weer net te laat de telefoon vanonder mijn poederdoos, lippenstift en tissues vissen. De belangrijke klanten en spannende afspraken die ik daardoor gemist moet hebben! Nee, voortaan zou ik heel beheerst mijn telefoon uit het-handige-vakje-bovenop plukken. Zoals het een volwassen vrouw betaamt.

Met mijn verse tasje trots om mijn schouder nam ik een week geleden de sneltram naar Amstelveen. Mijn moeder moest beslist mijn nieuwe tasje ook zien! In de tram zat ik een beetje voor me uit te staren, met mijn gedachten in de wolken, en af en toe een beetje down-under ook. Plots werd ik wakker. De tram was half leeg. Waarom stond deze man dan zo dicht tegen mij aan? Toen zag ik het: deze man had het op mijn telefoon in het-handige-vakje voorzien!

“Ik heb je in de gaten!”, siste ik. En weg was de griezel. Nog nahijgend bedacht ik dat het misschien tóch niet zo handig is; een handig-vakje-bovenop. Maar ik gaf het het voordeel van de twijfel, zózeer was ik gehecht aan mijn nieuwe tasje.

Maar nu ben ik gisteren opnieuw aan het noodlot ontsnapt. Toen ik de vieze harige hand van een enge man op weg naar mijn tasje-met-het-handige-vakje-betrapte. In een primaire reactie schreeuwde ik: “Sodemieter op, idioot!” Schielijk ging de man er vandoor in de drukke tram. Daarna zat ik nog een kwartier met hartkloppingen en hyperventilerend te bedenken wat er allemaal had kunnen gebeuren. Messen? Wurging in een volle tram? Revolvers misschien? Wapenhandelaars en drugscriminelen die mij tot thuis zouden vervolgen?

Ik besloot: Dit was mijn tasje niet waard. Mijn leven voor een tasje? Nee.

Nu ligt het tasje bij het grof vuil. Maar ik overweeg nu naar beneden te gaan en het tasje voorgoed te vernietigen. Het ritueel te verbranden of zo. Voor het geval een Morgenster het tasje oppikt en het trots over zijn of haar schouder hangt. Want het is gewoon levensgevaarlijk, mijn nieuwe handtasje. Zo zie je maar. Het noodlot kan in een klein tasje zitten.

www.marijsloothaak.nl

Six Word Story augustus 4, 2013

Posted by marijsloothaak in Uncategorized.
add a comment

Er bestaat een fenomeen in dichtersland: de Six Word Story. Een heel verhaal in zes woorden. Het idee stamt af van Ernest Hemingway. Hij noemde dit zijn beste verhaal ooit: For sale. Baby shoes. Never worn. Schrijvers als Kluun, Herman Koch en Saskia Noort wagen zich geregeld aan een Six Word Story . Dat laat ik niet op me zitten. Ik probeer mijn pen… (Suggesties welkom). (Note: Deze blog is van 2011. Eigenlijk voldoen ze niet allemaal aan de criteria. Het moet een echt verhaal zijn in zes woorden. Ik kom erop terug!)

Wollen trui.
Resultaat
van
uitgepeld
schaap

Dronkenschap
overtreffende trap:
lam,
lammer,
schaap.

Ook kappersbranche
heeft last van
vergrijzing

Parelhoen.
Kapsoneskip

Geitjes
sprongen in de wei.
Q-koorts

Rode rozen.
En hij
smeerde hem

Filmster.
Vergane glorie
gevangen in
facelift

Volle boekenkast.
Louter
voor de
sier

Te koop.
Babyschoenen.
Kind
voetbalt
al.

Zes woorden.
Valt
nog niet mee

Kijk ook op www.nightwriters.nl

www.marijsloothaak.nl

<

Wéér een muis in mijn huis! augustus 1, 2013

Posted by marijsloothaak in Uncategorized.
add a comment
Aaarghhhh!

Aaarghhhh!

Kijk. Dat ze nu ’s winters je huis bewroeten dat heeft nog iets zieligs. Woelie, woelie, woelie. En kir, kir, kir…. Het is koud buiten, overal sneeuw, geen kruimeltje  te eten, bibber, bibber…

Zo’n soort ‘Het meisje met de zwavelstokjes’ gevoel. Overal zit men bij de open haard aan de kalkoen, en jij als muis staat daar in de vrieskoude met je dunne vachtje en je blote staart. Maar dat ze god beter het, nu het zomer is, mijn leven komen verzieken terwijl je als muis nu wáádt door een paradijselijke overvloed, dat gaat echt te ver! Gisteren zag ik wéér een muis in mijn huis. Mijn gil moet op het pontje op het IJ te horen zijn geweest. Kill, kill! GIF! MUIZENVALLEN! Dood! Verderf! Maar dat durf ik niet. Ik moet al spugen bij de gedachte aan een dode muis in een muizenval. Dan moet je dat oppakken en weggooien. Brrrrrr. Wat nu? Mannen in witte pakken die mijn muis komen doden? Verhuizen? Uit het raam springen? Of zal ik toch maar eens zo’n apparaatje in het stopcontact proberen dat mijn buurmeisje Vanessa mij aanraadt? Iemand ervaring mee? Uit wraaaaaaaaaak naar alle muizen op de wereld onderstaand oud blogje weer in de herhaling. 

EEN MUIS IN MIJN HUIS

Ik hoor een gruwelijke gil. Een ware doodskreet. Echt zo van: ‘Aaagh!’ Ik kijk verschrikt om me heen. Wie was dat? Moord? Doodslag? Erger nog? Dan stokt mijn adem in mijn keel. Dat was ik. Deze ijselijke kreet was van mij. De reden: een muis. Een muis in mijn huis!

Nu is de verhouding van vrouwen met muizen heel gecompliceerd. Dit ga ik niet uitleggen, dat moet u maar even lekker zelf gaan Googelen. Freud schijnt er ooit iets over gezegd te hebben. Een muis doet iets met vrouwen.

Voorbeelden genoeg. Zo hadden wij ooit een stoere buurvrouw die bomen hakte en vijvers spitte. Maar bij het zien van een muis op de hoogste kast klom. En er niet meer af kwam.

En ik dan! Zelfstandige vrouw, trekt met haar kinderen door landen met rovers en bandieten en bedelaars, nergens bang voor. Maar een muis!

Een aantal jaar geleden, mijn zoon woonde net op kamers, had ik ook een muis. Ik zette de vuilniszak van het balkon in de gang en tjoeps! Daar was ie. Mijn slaapkamer in. Ik panisch, bel zijn 06. ” Joris, kom thuis, ik heb een muis.”

Op hetzelfde moment zag ik de muis weer rondtrippelen! “AAAAAGH!” , deed ik. “Mam,” zei mijn volwassen zoon. “Moet je jezelf nu eens even horen!” Jajajaja.

Vorig jaar had ik ook muizen. Na veel gedoe met diervriendelijke muizenvallen besloot ik toch muizenlokdozen te kopen. Om de volgende dag een muis als een soort gekruisigde Christus in mijn hal terug te vinden. Met de armen en poten wijd, als een echte martelaar. En dan met stoffer en blik zo’n muis in de vuilniszak tillen. En die vuilniszak natuurlijk meteen naar buiten. Oh gruwel.

En nu heb ik dus weer 1 muis. Correctie: als je 1 muis ziet, dan heb je er 20, zegt men. Fijn idee.

Gisteren lag ik in bed naar NOVA te kijken. Ik zie iets uit mijn ooghoeken bewegen. “Nee…” zeg ik. Muis stopt. “NEEEEE!” roep ik. Muis rent de kamer uit.

Ik was trots op mezelf. Ik had niet gegild. Ik had de muis ernstig toegesproken. Als een kind. En hij ging weg. Nu die andere 19 nog…

Mijn website. Marij Sloothaak