jump to navigation

M’n tassie mei 24, 2014

Posted by marijsloothaak in Uncategorized.
1 comment so far

Marij1Ik ben aan het noodlot ontsnapt. Twee weken geleden kocht ik een nieuwe handtas. Super mooi. Camelkleurig. Van zacht, mat glanzend leer. Met overal handige ritsjes. Het tasje ruikt heerlijk naar kwaliteitsleer. Wat was ik blij met mijn nieuwe tasje! Maar het aller-geweldigst aan mijn nieuwe tasje vond ik het aparte vakje voor mijn telefoon. Dat zat bovenop, aan de buitenkant. Puff… eindelijk was het gedaan met het hysterisch zoeken naar mijn telefoon. En dan natuurlijk altijd weer net te laat de telefoon vanonder mijn poederdoos, lippenstift en tissues vissen. De belangrijke klanten en spannende afspraken die ik daardoor gemist moet hebben! Nee, voortaan zou ik heel beheerst mijn telefoon uit het-handige-vakje-bovenop plukken. Zoals het een volwassen vrouw betaamt.

Met mijn verse tasje trots om mijn schouder nam ik een week geleden de sneltram naar Amstelveen. Mijn moeder moest beslist mijn nieuwe tasje ook zien! In de tram zat ik een beetje voor me uit te staren, met mijn gedachten in de wolken, en af en toe een beetje down-under ook. Plots werd ik wakker. De tram was half leeg. Waarom stond deze man dan zo dicht tegen mij aan? Toen zag ik het: deze man had het op mijn telefoon in het-handige-vakje voorzien!

“Ik heb je in de gaten!”, siste ik. En weg was de griezel. Nog nahijgend bedacht ik dat het misschien tóch niet zo handig is; een handig-vakje-bovenop. Maar ik gaf het het voordeel van de twijfel, zózeer was ik gehecht aan mijn nieuwe tasje.

Maar nu ben ik gisteren opnieuw aan het noodlot ontsnapt. Toen ik de vieze harige hand van een enge man op weg naar mijn tasje-met-het-handige-vakje-betrapte. In een primaire reactie schreeuwde ik: “Sodemieter op, idioot!” Schielijk ging de man er vandoor in de drukke tram. Daarna zat ik nog een kwartier met hartkloppingen en hyperventilerend te bedenken wat er allemaal had kunnen gebeuren. Messen? Wurging in een volle tram? Revolvers misschien? Wapenhandelaars en drugscriminelen die mij tot thuis zouden vervolgen?

Ik besloot: Dit was mijn tasje niet waard. Mijn leven voor een tasje? Nee.

Nu ligt het tasje bij het grof vuil. Maar ik overweeg nu naar beneden te gaan en het tasje voorgoed te vernietigen. Het ritueel te verbranden of zo. Voor het geval een Morgenster het tasje oppikt en het trots over zijn of haar schouder hangt. Want het is gewoon levensgevaarlijk, mijn nieuwe handtasje. Zo zie je maar. Het noodlot kan in een klein tasje zitten.

www.marijsloothaak.nl

 

 

 

Advertenties

De menselijke klok in het Rijksmuseum mei 19, 2014

Posted by marijsloothaak in Uncategorized.
add a comment

klok1[1]

‘In het kader van mijn project: ‘Toerist in eigen stad’ was ik laatst in het Rijksmuseum. Heerlijk om weer eens stil te staan bij onder andere het Melkmeisje van Vermeer, en ook het blauw van de omstreden restauratie van ‘De lezende vrouw’ van Vermeer eens te zien. En leuk, je mag er gewoon foto’s maken! Kom daar maar eens om in het Louvre!

Ik stond ook behoorlijk lang stil bij Grandfather Clock van kunstenaar Maarten Baas. Het is een meer dan twee meter hoge staande ‘grootvadersklok’ met een matglazen wijzerplaat. De wijzers worden steeds opnieuw met een viltstift op het glas getekend. Daarachter beweegt vaag het hoofd van de man die de vorige positie wegpoetst en aan de nieuwe wijzer begint. Ik heb er meer dan een kwartier gefascineerd naar staan kijken! Nee! Een man in een klok die de cijfers wegpoetst en bijtekent. Ik ging natuurlijk weer verder in mijn fantasie. Zo’n ‘Mannetje in de klok’, moet natuurlijk ook plassen, of lunchen. Zou de tijd dan even stilstaan? Of zou er een vervanger zijn, die dan even de plaat komt poetsen? En was het geen vreselijk saaie baan? Een beetje poetsen en bijtekenen, maar toch moet je ‘bij de tijd’ zijn; het vergt uiterste concentratie. Groot was de desillusie toen ik op Google las dat er een videofilmpje in de klok zit, en géén man! Maar nu ben ik wel fan van www.maartenbaas.nl Heb meteen zijn app met klokje voor de i-phone gedownload. Tijdloze kunst, zullen we maar zeggen.

Zie hier een filmpje van Grandfather Clock.

Op 5 mei denk ik aan mijn grootouders mei 3, 2014

Posted by marijsloothaak in Uncategorized.
add a comment

M_Sloothaak_16Mijn grootouders hadden een groothandeltje in koffie, cacao, suiker en thee in de Amsterdamse Schinkelbuurt. Híj was een rasechte Amsterdammer, zij kwam van Texel. Ze hebben de hongerwinter meegemaakt. Urenlang konden ze vertellen over de oorlog, mijn grootouders. Dan zaten wij, kleinkinderen, op de pakken koffie in het kleine pakhuis. Oh, wat rook het daar lekker. Dan vertelde mijn grootvader, hoe hij op een fiets met houten banden melk ging halen bij de boeren, in de polder. Hoe hij zich door de barricades van de Duitsers moest liegen. Hoe ze in de ijzig koude hongerwinter ’44 – ’45 houten blokjes onder de tramrails vandaan peuterden om op te stoken in de kachel. Dan vertelden ze over de onderduikers. Hoe het weinige eten over vele mensen moest worden verdeeld. Hoe honger, het overléven, soms oerangsten en oerdriften bij de mens naar boven brengt. Dan vertelden ze over de boot, bij het Centraal Station, die hen regelmatig een pakket schapenvlees, kaas en aardappels uit Texel bracht. Hoe ze deze kostbare lading dan door de stad naar huis moesten brengen. Met een snik vertelde mijn grootvader hoe ze de hongerige mensen letterlijk van zich af moesten slaan. “Blijf af! Dit eten is van ons…” Verbeten zwoegend zetten ze door, naar huis, met het kostbare voedsel. Want thuis, wachtten ook hongerige monden; familie, buren, vrienden, onderduikers… Ze vertelden over de moeders wiens zonen werden opgepakt. Over de Joodse buren die bij de laatste razzia tóch nog werden meegenomen. Over de pop, die mijn moeder meegaf aan het Joodse buurmeisje. Mijn grootouders hebben het overleefd. Maar de wonde bleef. Elk jaar, op 4 mei, herdachten zij degenen die het níet gehaald hebben. Op bevrijdingsdag denk ík aan mijn grootouders. Zij haalden het wél. Marij Sloothaak http://www.marijsloothaak.nl