jump to navigation

Fietsliefde juni 29, 2014

Posted by marijsloothaak in Uncategorized.
2 comments

fietsNee, dit stukje gaat niet over bejaarde echtparen die, ieder gekleed in een rood jack zich al fietsend over ’s Neerlands wegen bewegen. Niet op díe fiets. Zoals elke Amsterdammer befiets ik mijn fietsen tot ongeveer de laatste velg. Mijn huidige fiets is een wrak en zit op anderhalve velg.

Om deze twee wrakken nu niet tussen de andere wrakken in de Amsterdamse grachten te laten belanden, besloot ik dat het tijd werd voor een nieuwe fiets. Nu zit er bij mij om de hoek in de Jan van Galenstraat een fietshandel: A & D fietsen. Ik liep er naar toe. Van verre zag ik hem al staan: een mooi vormgegeven, strakke GROENE fiets.

Nu heb ik iets met groene fietsen, moet u weten: https://marijsloothaak.wordpress.com/2013/12/09/het-groene-monster-3/

Dus als op vleugels, zoals Julie Andrews in The sound of music, vloog ik naar mijn nieuwe groene fiets. Een stemmetje in mij zei: ‘Hij is tóch vast veel te duur!’ Met bonzend hart bekeek ik het prijskaartje: slechts 149,- euro!

Binnen in de zaak trof ik Dennys, de eigenaar. ‘Die, die, groene fiets’, stotterde ik, ‘Wil ik graag proberen.’ ‘Van deze fiets heb ik elk boutje, moertje en ringetje in mijn handen gehad’, zei Dennys. Ik kreeg een warm hart. Dit klonk naar vakmanschap. Nu wilde ik de groene fiets helemaal hebben, hebben, hebben! Een proefritje was zo gemaakt. ‘Verkocht!’, zei ik, terwijl ik de fiets weer naar binnen reed. Natuurlijk was mijn nieuwsgierigheid gewekt. ‘Elk, moertje, boutje en ringetje in je handen gehad?’, vroeg ik.

En Dennys vertelde. Hoe hij om de hoek eerst een naaimachinewinkel had gehad, die op een gegeven moment niet meer liep. Dat hij ergens had gelezen dat het vroeger gebruikelijk was om in één winkel een naaimachine- en een fietsenwinkel te herbergen. Dat hij zo op het idee was gekomen. En dat hij zichzelf toen had geleerd fietsen te bouwen. Een echte fietsodidact dus. Hoeveel plezier hij er in had om een fiets te bouwen; naven reviseren, wielen spaken… dat hij er soms wel twee hele dagen over deed. ‘Twee dagen?’, vroeg ik verbaasd. ‘Hoeveel moet zo’n fiets dan wel niet kosten?’ ‘Rond de driehonderd euro’, zei hij. ‘Het is tijdrovend, maar leuk werk. En het geeft veel voldoening als de fiets daarna mooi staat te glimmen in de etalage.’

Van zoveel fietsliefde had ik niet terug. Hoewel, ik hield nú al van mijn groene fiets. Leek het nou of mijn groene fiets naar mij knipoogde?

Ik weet het zeker, als we straks langs de fietswinkel van Dennys fietsen dan zwaai ik en rinkelt mijn groene fiets. Vanzelf. Dag baas!

Marij

Groene fiets

http://www.marijsloothaak.nl  https//marijsloothaak.wordpress.com

O ja: tip van Dennys: Zet je fiets áltijd op twee sloten, ook als je even naar de supermarkt gaat. Fietsendieven beschikken tegenwoordig over ; fietsslotlopertjes’, waarmee ze elk slot open krijgen!

 

 

 

Advertenties

Donderdaggedachte juni 12, 2014

Posted by marijsloothaak in Uncategorized.
add a comment

pc-010Onlangs was ik aan de Zuidas in zo’n glazen monster. Met van die kantoortuinen. En van die flexplekken. Het Nieuwe Werken. Níet de foto van je kinderen op je bureau, maar fijn met je kastje op wieltjes een plekje zoeken voor je kont en je laptop. Aan een lekker anoniem bureau. Er werkten zo’n veertig man. Het was er dóódstil.

Zou de mensheid daar ooit voor zijn bedoeld?

Turen in je eigen venster naar de wereld, terwijl de echte wereld aan je voorbij gaat?

https://marijsloothaak.wordpress.com

 

 

Lofzang: Ohooohhhh…. Ahalbert Cuyp… juni 10, 2014

Posted by marijsloothaak in Uncategorized.
add a comment

HaringAl zo’n dertig jaar ga ik naar de Albert Cuyp. In de jaren tachtig woonde ik in de Quellijnstraat, om de hoek van de Albert Cuyp, toen nog met het riante uitzicht op de blinde muren van de Heineken brouwerij. Twee-hoog vóór, in zo’n beroemde halve Amsterdamse woning. Met een douchebak, die je bovenop je WC zette; die WC diende dan tevens als afvoer. Je stond dus bovenop je WC te douchen. Allez, ik ga dit niet nader uitleggen. Ik heb daar mezelf leren koken. Ik toog naar de Albert Cuyp, kocht een lamsbout en ging vervolgens in kookboeken zitten uitprutsen hoe ik die moest klaarmaken. Of ik kocht een duif, of eendeborst…

Toen al stond de haringkraam er. Twee broers bemannen de kraam. Ze hebben de beste haring van Amsterdam. Vette, malse haring, aan de kar klaar gemaakt, precies op de goede temperatuur. En, geloof me, ik kan het weten. Ik ben absoluut haringliefhebber, ik heb alle kramen geprobeerd in Amsterdam. Die kraam op het Koningsplein. Bij het Hugo de Grootplein. Op de kop van de Singel. Bij het Stedelijk. De kraam op de Albert Cuyp wint. Ik kom wekelijks bij de broers op de Cuyp, om me te verlustigen aan hun haring.. “Zeg het maar vrouw.” “Eén haring opeten.” Uitjes, zuurtje erbij?” “Alleen zuur graag.”

Heerlijke Lamsbout, kalfsvlees, dadels…

Dan ga ik nu eigenlijk voornamelijk naar de Albert Cuyp voor lamsbout en kalfsvlees bij mijn geliefde Islamitische slagerij Bades. Vader en zoon, met een heerlijk assortiment aan kalfvlees, lamsvlees, en als u wilt, geitenvlees, noten en dadels. Dadels die zo groot en sappig zijn dat ze direct uit het paradijs lijken te komen

Ik kom al zo’n dertig jaar op de Albert Cuyp. Deo volente hoop er ik zeker nog zo’n dertig jaar te komen. Een lofzang: Oooo… Ahalbert Cuyp, tadatadata. Ooo… Ahalbert Cuyp, tadatadata… (op de wijs van: Oh… Waterloo plein/ Champs Elysees begrijpt u?)

Marij www.marijsloothaak.nl

https://marijsloothaak.wordpress.com/

 

 

 

 

Nieuwe blogs per e-mail? Klik hier!

Subscribe to Marij Sloothaak by Email

Gouwe ouwe: reisverslag Costa Rica juni 2, 2014

Posted by marijsloothaak in Uncategorized.
add a comment
Hierbij toch weer even een ‘gouwe ouwe.’ We spreken hier
over 2006. Ik trek met mijn puberkids,
al ‘rugzakkend’, door Midden-Amerika.
Ik hield een e-mail nieuwsbrief bij. Hierbij een eerste verslag.
Vanuit Costa Rica. En dan die stoere foto met mijn kinderen.
Daarop ben ik zó trots… Mag dat?

Moeder met pubers packpackend door Midden-Amerika.

Mogen we ons even voorstellen: Rosa, toen 16, Joris 20,

Marij 48. Wij zijn backpackers.

Vandaag zijn we in een land, zo mooi… van een haast té overweldigende schoonheid voor

de zintuigen van een mens. Rotspartijen, overdonderende dieptes, cactusvelden,

hier en daar achteloos,

als door een nochalante god gestrooide bananenplantage.

We zien een luiaard, (da’s een soort aap) hangend aan een telefoondraad

langs de weg.

We varen door een tropisch regenwoud en zien kaaimannen,

apen en een ottertje.

We drinken sterrevruchtsap en eten verse ananas.

Vandaag zijn we in Costa Rica.

En gisteren liepen we dankzij een tussenstop in New York.

En volgende week vertrekken we richting Nicaragua en

Honduras.

Hoe is dat zo gekomen?

Mijn kinderen wilden een grote reis maken.

En moeder mocht, na lang beraad, mee.

Maar dan zouden we wel met de rugzak gaan.

Daarom zijn we nu in Costa Rica. We logeren in een klein

paradijsje,

waar Javier, een lieve gepensioneerde Amerikaan,

de scepter zwaait.

Na een heerlijke nacht in een airconditioned kamer,

ontbijten we op een zonovergoten terras.

Een hele luxe, voor backpackers.

Maar morgen begint het echte werk.

De vakantie is voorbij, het REIZEN begint.

Morgen vertrekken we in een hete streekbus richting

Malpais.

Dan logeren we in zompige hotels waar we eerst

de kakkerlakken het bad uit moeten jagen.

Rennen we wellicht van WC naar poepgat.

Enfin, als u dit leest, hebben we waarschijnlijk net ons
duikbrevet gehaald in Honduras.
En zijn we alweer onze backpack aan het pakken.
Ik zou zeggen: Hasta Pronto!

Marij www.marijsloothaak.nl

Dat wist ik toen nog niet, maar de volgende reis werd: India!