jump to navigation

De Rode Schoentjes… juli 25, 2014

Posted by marijsloothaak in Uncategorized.
Tags: , , , ,
3 comments

 

De rode schoentjes

De rode schoentjes

Stad en land heb ik ervoor afgezocht. Ongeveer al mijn hele leven. In verre landen en oorden zocht ik ze. Achter de heuvels en over de regenboog. Tevergeefs. En onlangs vond ik ze, in een winkel bij mij om de hoek. Ik wist meteen dat ze het waren. MIJN Rode Schoentjes. Soms ligt het geluk heel dichtbij, en niet eens ergens achter de regenboog.

Mijn queste naar de Rode Schoentjes kent een lange geschiedenis.
Er was namelijk eens een meisje dat op haar zesde voor het eerst naar de Efteling ging. Als een droom liep ze door het Sprookjesbos. Zag de kabouters, het spinnewiel van Doornroosje.Legde haar oor op een paddestoel waar muziek uit kwam. Ze zag de borst van Sneeuwwitje in haar glazen kistje op en neer gaan. Luisterde ademloos naar de herauten die hun hoorns lieten schallen. En bewonderde Langnek met zijn hoofd, ver, ver boven het lover. En ze zag: de Rode Schoentjes. Urenlang had ze daar willen blijven, bij die dansende schoentjes. Om te luisteren naar het verhaal, de muziek. De schoentjes… Die maar dansten en dansten en dansten… het leven door. Zo moest het zijn, vond ze: het leven. Een groot dansfeest.

Op Rode Schoentjes. Nu maar hopen dat dit sprookje uit kwam…

Inmiddels is dit meisje groot geworden. En heeft ze het geluk gehad heel veel sprookjes voor de Efteling te mogen (her-)schrijven. Ook de Rode Schoentjes van Hans Christian Andersen. En daarnaast heeft ze nog een heleboel andere sprookjes geschreven, zoals bijvoorbeeld het kook- en etiquettesprookje ‘Op kookavontuur!, met Jonnie en Therese Boer.’ Is het leven een sprookje? Soms. Het kan ook een nachtmerrie zijn, kijk maar naar vlucht MH17. In ieder geval is het nu zaak om een beetje dóór proberen te dansen. Want is het leven toch voor bedoeld. toch?

Marij      www.marijsloothaak.nl

Heeft u nog zin? Lees dan hieronder het sprookje: “De Rode Schoentjes’, dat ik ooit voor de Efteling scheef.

De Rode Schoentjes.

Er was eens een meisje dat Karen heette. Ze was arm. Zó arm dat ze moest bedelen om aan haar dagelijkse kostje te komen.

Nu had ze het geluk dat ze op een dag een oude dame tegenkwam, die haar in huis wilde nemen. O… wat was Karen gelukkig. Alleen één ding was vervelend. Karen was ijdel. Een echte ijdeltuit. Ze vond zichzelf het mooiste meisje van de hele wereld. Bah!

Op een dag zei de oude dame tegen haar: “Karen, je hebt nette zwarte schoenen nodig, om mee naar de kerk te gaan.” Blij ging Karen naar de schoenenwinkel. Toen ze binnenkwam zag ze direct de rode schoentjes. Mooie, glanzende rode dansschoentjes. “Díe koop ik”, zei Karen.

De oude dame reageerde teleurgesteld: “Met rode schoentjes kun je beslist niet naar de kerk! Dan moet je morgen je oude schoenen maar aan.”

Maar Karen ging tóch met haar rode schoentjes. Iedereen keek naar haar. Wat een ijdeltuit!

Vóór de kerk zat een oude soldaat. “Mooie schoentjes”, zei hij.

Het zijn dansschoentjes. Die moeten dansen, voor eeuwig en altijd.”

Karen knikte en ging snel naar huis. Toen de oude dame hoorde dat Karen toch met de rode schoentjes naar de kerk was gegaan, werd ze woedend. “Karen”, zei ze. “Jij verdient straf. Je gaat niet naar het bal, morgen.” Karen vond dit vreselijk. Het bal! Ze had zich er zo op verheugd! De volgende dag werd de oude dame heel ziek. Elke drie uur moest Karen haar een drankje geven, anders zou het slecht met haar aflopen! Het was de avond van het bal. Karen keek op de klok. Als ze nú de oude dame haar drankje gaf, dan kon ze stiekem drie uur dansen op het bal…

Op haar rode schoentjes trippelde Karen muisstil de trap af. In de balzaal begon ze meteen te dansen. Ze danste met Bart en met Peter en met Hans… ze kon niet stoppen! De schoentjes dansten en dansten maar door. Tot Karen dood en doodmoe was.

Help me, oh help me toch…” riep ze. Maar de mensen zeiden:

Daar heb je die ijdeltuit die wil laten zien hoe goed ze kan dansen. Puh!” En ze liepen hoofdschuddend verder.

De rode schoentjes dansten en dansten…Toen dacht Karen opeens aan de oude dame die nu helemaal alleen ziek thuis lag. En ze schaamde zich diep…Op datzelfde moment zag ze de oude soldaat.

“Kijk eens aan” sprak hij. “Ik zie mooie gedachten. Voor het éérst denk je ook eens aan een ánder en niet alleen aan jezelf. Hij tikte met zijn zwaard tegen de rode schoentjes. En kijk… de schoentjes glipten meteen van Karen’s voeten en dansten alleen verder.

Ze dansten, dartelden en dansten…

Over het marktplein, door de straat, trip, trip, trip…

Door stad en land… trip, trip naar de Efteling, en daar dansen ze nog steeds.

Karin strompelde met bebloede voeten naar huis. Gelukkig was de oude dame niet boos toen ze Karen zag. Ze voelde zich al weer een beetje beter. Ze leefden ze nog een lang en gelukkig samen. En die ijdele Karen? Tja, die keek stiekem nog wel eens in de spiegel. Maar ze zou nooit meer van die domme dingen doen.

 www.efteling.com

Advertenties

Bestemming juli 23, 2014

Posted by marijsloothaak in Uncategorized.
add a comment

Vliegtuig

Woorden juli 22, 2014

Posted by marijsloothaak in Uncategorized.
add a comment

Woensdag 23 juli, Dag van Nationale Rouw voor de slachtoffers van vlucht MH370

Marij M. Sloothaak

geraaktAls ik er woorden voor kon vinden zou ik ze opschrijven.

Maar hier stokt mijn pen.

Deze raket heeft de hele mensheid geraakt…

Marij

View original post

Verleidingslessen juli 21, 2014

Posted by marijsloothaak in Uncategorized.
Tags: , ,
add a comment

Niets  e-matching of Tinder! Verleidelijke waaierlessen uit Spanje

In waaiertaal betekent dit: Volg mij!

‘Ik ben jaloers’, betekent dit.

Ik vind je leuk.

‘Jij wint mijn hart’, in waaiertaal.

j

Dit gebaar zegt: Ik wil je zien.

Hier waaier ik: Laten we praten.

 

 

Een verleidelijk ‘zomers’ blogje:

Het schijnt dat jonge meisjes uit 19e en begin 20e eeuw die uit dansen gingen, altijd werden begeleid door hun moeder of chaperonne. Om ondanks hun afkeurende blikken tóch te kunnen flirten gebruikten ze bovenstaande ‘waaiertaal.’

In Valencia kocht ik ooit een paar Spaanse waaiers om cadeau te doen aan vriendinnen. Het oude Spaanse vrouwtje dat mij de waaiers verkocht leerde mij de ‘geheim-taal’ waarmee Spaanse dames al eeuwen heren verleiden.
Bij deze. Dus Hollandse dames, morgen naar de Chinese winkel voor een waaier.

Niets Parship, D-dating of E-matching. Laten wij een oude traditie weer in ere herstellen; waaiertaal!

Marij

www.marijsloothaak.nl

 

Woorden juli 20, 2014

Posted by marijsloothaak in Uncategorized.
1 comment so far

geraaktAls ik er woorden voor kon vinden zou ik ze opschrijven.

Maar hier stokt mijn pen.

Deze raket heeft de hele mensheid geraakt…

Marij

La dame au ‘poffer’… Nu ook op TV. juli 16, 2014

Posted by marijsloothaak in Uncategorized.
2 comments

Brabant

In een originele Daf in het Daf museum.

In een originele Daf in het Daf museum.

Vincent met twee gave oren...

Vincent met twee gave oren…

Om de crisis het hoofd te bieden beun ik af en toe iets bij als model. En soms zelfs als actrice; onlangs speelde ik in een trainingsfilm voor de zorg een chique privé verzorgster van een oudere meneer. Die stiekem zijn bankrekening leegplunderde! Tja, ik heb tenslotte niet voor niets een jaar oriëntatiecursus Kleinkunst Academie gedaan. En het is natuurlijk ook gewoon leuk; om even letterlijk in de schijnwerpers te staan; getuige onderstaande foto’s. Deze poster hing in heel Brabant als aankondiging van de opening van een nieuwe zaal in het Brabants museum. Ik heb een traditionele ‘poffer’ op mijn hoofd; het hoofddeksel waarmee rijke boerinnen op zondag naar de kerk gingen. Ik snap niet hoe, want het ding tuimelde steeds van mijn hoofd. En naast mij zit… Juist. Vincent mét oren. De shoot was in het Daf Museum, ook leuk om eens te zien. Ik vind het heel smaakvol vormgegeven. Om best een beetje trots op te zijn…

Nu ook op TV:

 

www.marijsloothaak.nl

Net als in de film, ik wil het...

Net als in de film, ik wil het…

Despoten! juli 14, 2014

Posted by marijsloothaak in Cabaret/Kleinkunst, Fun, Uncategorized.
add a comment

gewichtIk heb twee despoten in mijn kast. Dat zit zo: ik ben fanatiek aan het sporten. In plaats van rustig de krant te lezen fiets ik om kwart voor 9 als een bezetene naar de Jordaan, naar de leukste sportclub van Amsterdam: www.healthclubjordaan.nl

Hier onderwerp ik me geheel vrijwillig aan folteringen als Bodyshape, Bodypump en Basic. Samen met nog zo’n 25 zwoegende vrouwen in de leeftijd van 17 tot 77 jaar. Deze week drie keer, en ik vind het nog heerlijk ook! Tja.. Het is nu eenmaal zo; als je fifty something bent, dan dreigt voor een vrouw het algehele verval, de ineenstorting, en vooral: de ‘Juliaantjes’.

Weet u wat dat zijn, Juliaantjes?

De naam Juliaantjes heb ik voor het eerst gehoord van mijn vriendin Annemarie Oster. We hebben deze titulatuur te danken aan onze lieve koningin Juliana. Ook toen ze al héél lang fifty something was ging ze nog steeds met ontblote armen door het leven. Met van die lekkere oma-armen. Niemand die zo heerlijk kon wuiven naar het volk als koningin Juliana. Maar als ze rechts wuifde, zwabberde haar onderarm naar links. De schat. Vandaar de titulatuur voor die zwabberende ledematen: Juliaantjes.

Dat willen wij moderne vrouwen natuurlijk niet, Juliaantjes.

Daarom heb ik voor mezelf twee gewichten aangeschaft. Voor thuisgebruik. Om de Juliaantjes te beteugelen. Blauwe gewichten. Ze wegen 2 kilo ieder. Ik heb ze Rocky 1 en Rocky 2 genoemd.

Nu heb ik geen leven meer, sinds ik Rocky 1 en 2 in huis heb. Zit ik ’s avonds op de bank, hoor ik ze al morrelen in de kast. Vragend om aandacht. Af en toe hoor ik een dreun. Ze vechten. Met elkaar en om mijn aandacht. “Stil!”, zeg ik, “Ik zit een film te kijken!” Maar daar nemen ze geen genoegen mee. Ze blijven spoken totdat ik ze oppak en braaf mijn oefeningen doe.

Met een ondraaglijk branderig gevoel in armen en Juliaantjes mag ik ze uiteindelijk weer in de kast stoppen.

Dan val ik uitgeput op bed. Mis zelfs het laatste journaal. Tja, ook het kranten lezen schiet er bij in, nu ik sport. De vrees is dus niet ongegrond dat ik eindig als een dom blondje. Maar dan wel eentje zonder Juliaantjes.

Marij

Marij M. Sloothaak is auteur van het boek: ‘Op kookavontuur met Jonnie en Thérèse Boer.’ Een komisch, culinair kooksprookje waarmee kinderen spelenderwijs koken en de beginselen van etiquette leren. Bestel het boek hier: http://www.librijeswinkel.nl/dutch/producten/op-kookavontuur-772

Varkentje gezocht! juli 8, 2014

Posted by marijsloothaak in Uncategorized.
Tags:
add a comment

M_Sloothaak_16Gisteren sprak ik iemand die mij complimenteerde met mijn blogs. Altijd leuk natuurlijk. Bijkomend voordeel was, dat hij fotograaf is. Daar ik altijd kinderen, collega’s, vrienden of nietsvermoedende voorbijgangers van de straat sleur om een foto te maken voor op mijn blog, besloot ik dat dit een nuttig contact was. Ik heb namelijk ooit eens gehoord dat een blog vaker gelezen wordt als er een foto bij staat. Omdat men zich dan meer kan identificeren met de schrijver.

Vandaar die foto’s. Want een schrijver wil nu eenmaal gelezen worden. Dit vertelde ik hem. “Oh, ja”, zei hij. “Ja, afbeeldingen werken écht. Wist je dat flessen wijn waar een dier op staat ook beter verkopen dan flessen waar bijvoorbeeld een chateau op staat? Stieren, schapen… Dit verklaart ook het succes van relatief nieuwe wijnmerken als: ‘Wild Pig.’ Daar staat een leuk varkentje op.”

Nu brak mijn klomp. Varkentjes. De associatie met ‘Parels voor de zwijnen’ kwam bij mij op. Daarom is dit nu echt heus, serieus de laatste foto van mijzelf op deze blog! Ik ga me de moeite besparen. Voor mijn volgende blog ben ik op zoek naar een leuk varkentje. Kent u er een?
Marij

Voor een overzicht van al mijn blogs van de afgelopen vier jaar:  https://marijsloothaak.wordpress.com

Baby it’s cold outside? juli 3, 2014

Posted by marijsloothaak in Uncategorized.
add a comment

Deze vond ik weer. Ben best wel een beetje trots. Juist omdat het warm buiten is, binnen wat verkoeling. Ik zing: ‘Baby it’s cold outside’ met regisseur en chansonnier Nico Knapper.

 

Of kijk hier naar het filmpje:

https://marijsloothaak.wordpress.com