jump to navigation

Als ons haar maar goed zit… november 30, 2014

Posted by marijsloothaak in Uncategorized.
Tags: ,
1 comment so far

knipToen ik 14 jaar geleden kwam wonen in de Baarsjes, was dit echt een allochtonen gebied. Niets mis mee, maar multi-culti is leuker. Nu is dit stadsdeel ‘überhip’; er wordt zelfs gesproken over: Goud-West. Een béétje benedenwoning kost hier nu ook 5 ton. De trendy restaurants en café’s poppen up als paddenstoelen, er wonen nu veel jonge gezinnen; ’s ochtends word ik wakker van de kinderstemmen van kindertjes die spelen in de prachtige binnentuinen bij mij achter. Men groet hier elkaar op straat; het is een dorp in de grote stad. En met om de hoek De Hallen met restaurants, Foodmarket, bibliotheek, studio en bioscoop met 8 zalen is oud-west echt een leuke plek geworden om te wonen.

Toen ik hier 14 jaar geleden kwam wonen was het dus anders. Zeer gestressed probeerde ik mijn weg te vinden in mijn nieuwe leven in een voor mij nog vreemde leefomgeving. En dat haar, dat haar! Waar vond ik nu een nieuwe kapper!  Op goed geluk besloot ik de eerste de beste kapper binnen te gaan op de De Clerqstraat; Kapsalon MarNick. Om voor de rest van mijn leven verslaafd te zijn aan hun manier van knippen. Plus aan de gezelligheid!

Eigenaren Marcella en Nick (vandaar MarNick) knippen virtuoos. Niet voor niets weet ook de grachtengordel ze te vinden! Het grappig is, dat Nick en ik bijna het zelfde soort haar hebben. Dezelfde kleur, donkerblond, dezelfde krul en ons haar wordt niet grijs. We hebben het ook soms over ‘ons haar.’ Ons haar krult niet meer als je het te veel kamt, en je moet het ook niet teveel wassen, dan wordt het futloos.

Marcella en Nick

Marcella en Nick

Gelouterd en monter en verlaat ik altijd hun kapsalon. Niet in het minst door de vele kopjes koffie en hun en mijn verhalen. Want zo als een echte kapper betaamt hebben Nick en Marcella een gezellige babbel en een luisterend oor. Als ik dit zo schrijf krijg ik weer zin. Want ‘ons haar’ heeft echte weer een knipbeurt nodig!

http://www.marnickkappers.nl

Advertenties

De Amerikaanse Sint november 15, 2014

Posted by marijsloothaak in Cabaret/Kleinkunst, Fun, Gedichten.
3 comments

Ik zat in de trein met de krant
geloof plots mijn ogen niet want…

 

Gisteren zat ik in de trein van Den Haag naar Amsterdam rustig mijn krant te lezen. Toen ik opkeek dacht ik éven dat ik in een van mijn kinderboeken was beland. Vóór mij zag ik een Sinterklaasmijter. Echt! Ik wreef mijn ogen uit. De mijter was er nog steeds. Sinterklaas! Ik raapte al mijn moed bijeen. Zou ik het durven? Zou ik de Waarde Goedheiligman durven aanspreken? “Sint, Sint ú hier in de trein?” zei ik, ademloos.  “Ja”, zei de Sint met een licht Amerikaans accent, en hij krabde in zijn baard. “De trein is toch sneller dan mijn paard.”

Deze Sint bleek een hulpsinterklaas; een Amerikaan met een Nederlandse vader en op weg naar een bijeenkomst van expatriots. Het was voor hem de eerste keer dat hij hulpsinterklaas was. Hij vroeg mij of er nog ‘evergreens’ waren; uitspraken die een Sint altijd zegt. “Zijn hier nog stoute kindertjes”, zei ik. “Dat doet het altijd goed.”

Even later liep ik met hem door het overvolle Amsterdamse Centraal Station. Ik voelde me een soort groupie en was er trots op naast de Sint te mogen lopen. Want iedereen wees, lachte en zei aardige dingen. “Het enige dat je hoeft de doen om alle liefde en warmte van Nederlanders te ontvangen is een Sinterklaaspak aan trekken,” constateerde ik. Ik vond het eigenlijk wel iets voor een inburgeringscursus. De Sint bedankte mij op zijn Amerikaans voor mijn vriendelijkheid en verdween in de nacht. Dag Sinterklaasje, dahag dahag… lieve Sint.

Het enige waar ik nu een beetje spijt van heb is dat ik toch niet stiekem mijn verlanglijstje in zijn zak heb gestopt. Je weet maar nooit…’

“Sint, u hier zomaar in deze trein?
Vindt u reizen in de trein wel fijn?”
“Ja”, zei Sint en hij krabde in zijn baard.
“Het gaat toch veel sneller dan met mijn paard.”

Lachen en gieren, zal ik het durven? hoor, ik pak de Sint bij zijn lurven!

Kadeng, kadeng, dit zijn de leuke dingen,
en ik hoef niet eens een liedje te zingen!

Dom blondje november 5, 2014

Posted by marijsloothaak in Uncategorized.
add a comment

Oude blog opnieuw…

Marij M. Sloothaak

Ik ben fanatiek aan het sporten. In plaats van rustig de krant te lezen fiets ik nu om kwart voor 9 als een bezetene naar de Jordaan, naar www.healthclubjordaan.nl

Hier onderwerp ik me geheel vrijwillig aan folteringen als Pilates, Bodyshape, Bodypump en Essentrics. Samen met nog zo’n 25 zwoegende vrouwen in de leeftijd van 17 tot 77 jaar. Deze week drie keer! Ik lijk wel gek. Tja.. Als je fifty something bent, dan dreigt voor een vrouw het algehele verval, de ineenstorting, en vooral: de ‘Juliaantjes’.

Weet u wat dat zijn, Juliaantjes?

De naam Juliaantjes heb ik voor het eerst gehoord van mijn vriendin Annemarie Oster. We hebben deze titulatuur te danken aan onze lieve koningin Juliana. Ook toen ze al héél lang fifty something was ging ze nog steeds met ontblote armen door het leven. Met van die lekkere oma-armen. Niemand die zo heerlijk kon wuiven naar het volk als koningin…

View original post 197 woorden meer