jump to navigation

Een dame in het verkeer april 28, 2015

Posted by marijsloothaak in Uncategorized.
add a comment

IMG_0965Ooit werd ik in een psychologische test o.a. getest op: ‘Bereidheid tot het volgen van regels.’ Hierop scoorde ik best hoog.

Een behoorlijk braaf meisje dus. Bah.

Maar het is wel een beetje waar: ik ben een schijterd. Als ik een politieauto zie, dan bekruipt mij direct een schuldgevoel. Want ze zullen míj wel moeten hebben. Naarstig kijk ik om me heen in de auto. Staat mijn deur open? Of mijn gulp? Ben ik wel APK-gekeurd? Doet mijn remlicht het soms wéér niet? Hebben ze genoteerd dat ik gisteren, even, héél even mobiel telefoneerde? Een zucht van verlichting ontsnapt mij als ze gewoon voorbij rijden.

Eén keer heb ik iets heel aparts meegemaakt. Ik was op zoek naar de Hammam hier in Amsterdam. Het regende en er was een weg afgesloten. Ik had al 8 keer rondjes gereden en met een gevoel van ‘God-Zegen-De-Greep’ reed ik een tunneltje door waarvan ik niet zeker was of ik er doorheen mocht. Plots zag ik de koplampen van een motoragent achter me.

Deze keer dacht ik: die is niet voor mij. Motoragenten doen ze niet bij vrouwen. Dat is meer voor mannen en zware criminelen. Dus ik reed door. Zag ik daar nou vaag met mijn nachtblinde ogen ‘STOP’ staan, voorop de motor? Beslist niet voor mij. Tot op een gegeven moment de motor een spurt maakte en met gierende remmen voor mij stil stond. Met kloppend hart draaide ik mijn raampje open. ‘Mevrouw!”, zei de agent terwijl hij zijn helm afdeed. ‘U heeft zojuist 4 verkeersovertredingen begaan. U reed te hard, u keerde ergens waar het niet mag, u reed door een tunnel die niet toegankelijk is voor wegverkeer, en, het ergste nog, u negeerde een stopsignaal van een politieagent!” In gedachten maakte ik een rekensommetje: bij elke overtreding die hij opnoemde. Overtreding 1: 50 euro, voor overtreding 2: 100 euro. Voor 3: minstens 200 Euro en voor overtreding 4 ging ik misschien wel naar het gevang!

Ik moet de motoragent hebben aangekeken zoals een konijn kijkt in de lichtbundels van een naderende vrachtauto. “Mevrouw!” riep de agent. ‘Wat is er aan de hand!’ ‘Ikke…’ stotterde ik. ‘Was de weg kwijt.’ De agent keek mij enkele tellen aan. En besloot dat ik een hopeloos geval was. Hij zette zijn helm op en zei: ‘Goedenavond mevrouw,’. Hij trapte zijn motor aan en vertrok, mij in verbijstering achterlatend.

Achteraf denk ik dat dit mijn welverdiende loon was. Deze agent wist het. Dat ik altijd een braaf meisje in het verkeer ben geweest.

http://www.marijsloothaak.nl

Advertenties

Ons dorp… april 19, 2015

Posted by marijsloothaak in Uncategorized.
1 comment so far
Rokjesdag

Rokjesdag

Amsterdam is een dorp… En dat is leuk. Gisteren fietste ik met een vriendin over het zonovergoten Spui. Terrasweer! In onze opwaaiende zomerjurken (rokjesdag!) en op hoge hakjes, zetten we onze fietsen op slot in het zicht van het terras. De witte wijn op de tafeltjes bij Café Zwart weerkaatste de zon in mijn zonnebril. Maar alle zonnige plaatsen waren bezet. En dan krijg ik iets drammerigs. Getver. We liepen twee keer heen en weer van Café De Zwart naar Luxembourg. We wilden toch echt buiten zitten. Terug naar Café De Zwart. Plots stond er een dame van een echtpaar van zo midden dertig, op van haar tafeltje. “You can sit overhere”, zei ze. Verbaasd keek ik naar hun glazen waar toch echt nog minstens twee slokken in zaten. En voelde me subiet schuldig. “Are you sure?”, vroeg ik. “We were just admiring you”, zei ze. “You are both so beautifull. And on bikes!” “Where are you from?”, vroeg ik.  “Australia”, zei de leuke vrouw. “And in Australia you don’t see that very often; beautifull women on bikes.” “You don’t see that many kangaroos in Amsterdam”, wilde ik bijna zeggen, maar die was echt té flauw. En wat een compliment! “Well thank you!”, zei ik daarom maar. Zeer verlegen en een beetje gegeneerd door zoveel aardigheid gingen we zitten. De man had nog niet eens afgerekend!

“How do you like Amsterdam?”, vroeg ik maar. “Great! It’s a big city, and yet zo small. You call it: ‘Gezellig.’ Well, it is!” “Amsterdam is a village”, zei ik. Na een enthousiast “Goodbye”, “Nice meeting you!”, -wat een heerlijke uitdrukking is dat toch-, en “Have a nice time!”, vertrokken ze. We strekten ons genoeglijk uit in de zon, op dit dorpsplein. Eerst liepen er een aantal gezamenlijke vrienden langs. Iemand uit mijn studietijd, van mijn koor en van haar werk. Vervolgens nam een BN-er waarvan ik de naam niet ken plaats op het terras, en fietsten Gonny van Oudenallen en Bejamin Herman voorbij. (Niet samen, anders krijgen we dat weer.)

“Amsterdam is een dorp”, zeiden we tegen elkaar. Nadat we het leven, het lachen, het lijden en de liefde hadden doorgenomen, stapten we weer op de fiets en fietsten met onze opwaaiende zomerjurken over de van zonlicht klaterende Prinsengracht. “Hey girls!”, hoorden we plots achter ons iemand roepen. We keken om. Het Australische stel! “You see, Amsterdam is a village sir!”, riep ik. Waarna we innig tevreden het beeld uit fietsten… www.Marijsloothaak.nl

Ga toch eens shoppen in je eigen kast! april 15, 2015

Posted by marijsloothaak in Uncategorized.
1 comment so far

Ik hou niet van shoppen. Bleuh. Alleen al dat overgrote aanbod in die winkels. Dat nodeloze gezweet in zo’n pashokje. De desinteresse van het winkelpersoneel. De angst wéér met een miskoop thuis te komen. Pffff… Ik háát shoppen. En dat is erfelijk, ben ik bang. Mijn dochter haat het ook. En afgelopen winter zou ik een winterjas met mijn zoon gaan kopen. Nou, na drie winkels hield hij het alweer voor gezien. Die jas van vorig jaar kon best nog wel een jaartje mee. Als u nu een kijkje in mijn kledingkast neemt denkt u beslist: “Dat mens liegt dat ze barst.” Want natuurlijk zit die kast propvol. Maar ik kan het uitleggen. Dat zijn oude kleren. Van jaren her. Die heb ik allemaal verzameld. Echt. Nu MOEST ik laatst iets nieuws voor een feest. Maar ik trok het niet om te gaan shoppen.Kauwgumkauwende verkoopsters trokken aan mijn geestesoog voorbij. Ik voelde al hoe mijn rug aan zou voelen na een half uur winkelen. NEE! Toen ben ik thuis gaan shoppen. In mijn eigen kast. Alle kleren heb ik op mijn bed gegooid. En alles wat maar enigszins bij elkaar kleurde bij elkaar gelegd. Geweldig! Onder een te korte zwarte jurk past prima die rode rok. Een rood hemdtruitje erbij en het leek wel Cardin. Dat H&M rode jasje met die zomerjurk; om door een ringetje te halen. Die oude grijze ballonrok met die suffe paarse trui: Dior kan er een puntje aan zuigen! Mijn ‘petite robe noir’ met die ketting erbij kan weer jaren mee. Nu ben ik helemaal gelukkig. Voortaan ga ik shoppen in mijn eigen kast. In kledingwinkels kom ik niet meer. Alleen als het echt MOET. www.marijsloothaak.nl

Seb april 9, 2015

Posted by marijsloothaak in Uncategorized.
4 comments

Seb4seb8

Seb0sebjeDit is een blog zonder woorden. Want er zijn geen woorden voor. Sprakeloos…

Seb Bartho Lohman. Geboren 20-3- 2015. Zoon van Karlijn Jansen en Joris Lohman. Mijn kleinzoon.

De blauwe ogen van Seb, 6 wekenSeb6sebnw

seb1seb2seb3

Mattheus Passion on ice? april 2, 2015

Posted by marijsloothaak in Uncategorized.
add a comment

Heel passend, een herblog uit 2012!

Marij M. Sloothaak

Joris en ik op weg naar het Concertgebouw

Bach is in. De Mattheus Passion is hot. De meezing-Mattheus. De Mattheus Passion voor popzangers op TV. What is next?
De Mattheus Passion on Ice? En: dancing with the apostles? Ik zie het al helemaal voor me: onder jurering van Ursul de Geer, Penny de Jager en Mari van de Ven dansen de sterren de sterren van de hemel op de klanken van: ‘Erbarme dich’. Of op, wat swingender: ‘Können Tränen meiner Wangen.’ Heerlijk. Brood en spelen…

Nu moet u beslist niet denken dat ik met dit stukje deze trend volg. Ik ben al jaaaaaaaaaaren idolaat van de Mattheus. De Mattheus kan voor mij overal en altijd. Ik choqueer vriend en vijand door met kerst tussen het Weinachtsoratorium door gerust een stukje Mattheus op te zetten. En ‘Wir setzen uns mit Tränen nieder’ tussen de oliebollen smaakt best. De Mattheus Passion hoogzomer…

View original post 511 woorden meer