jump to navigation

Workshop ‘Op kookavontuur!’ Op een toplocatie: De Kookfabriek! mei 25, 2015

Posted by marijsloothaak in Cabaret/Kleinkunst, Culinair, kinderen.
add a comment

fotokookfabriekOp zondag 7 juni geeft Freule Marij van Kroontjespen tot Pannenlap een etiquette- en kookworkshop voor kinderen met hun (groot-) ouders in de Kookfabriek in Amsterdam.

De Kookfabriek is een prachtige locatie voor culinair amusement. Niet voor niets geven bekende topkoks als Alain Caron, Niven Kunz en Julius Jaspers hier gráág hun masterclasses! De kookstudio is van alle gemakken voorzien; met grote kookeilanden, projectieschermen en alles wat je je maar wensen kunt op culinair gebied. Na de amusante voorstelling van Freule Marij kunnen de kinderen met hun vader en/of moeder, opa en/of oma aan de slag, geholpen door Kookfabriekassistenten. En dan samen smullen van een drie-sterren kindermenu van De Librije!

Er zijn nog plaatsen! Geef je vóór 29 mei op! Op info@kookfabriek.nl

Hier wat impressies van vorige workshops van Freule Marij van Kroontjespen tot Pannenlap:

In de keuken van About Jackie

In de keuken van About Jackie

Zelf servetten vouwen...

Zelf servetten vouwen…

RTVAmstelveen

Marij

Voorlezen op Magneet festival

Voorlezen op Magneet festival

   

magneet2

   Jacky1

Voorlezen uit: 'Op kookavontuur' in De Nieuwe Boekhandel.

Voorlezen uit: ‘Op kookavontuur’ in De Nieuwe Boekhandel.

Koken in AboutJackie

Koken in AboutJackie

voorlezen!

Wauw! Wat een spannende cocktail uit het boek!

Wauw! Wat een spannende cocktail uit het boek!

Je favoriete eten tekenen

Je favoriete eten tekenen

Jackytekenen2

Hmmmmm!

Hmmmmm!

Aandachtig luisteren tijdens de kookworkshop

Aandachtig luisteren tijdens de kookworkshop

Nog even het recept checken in het boek

Nog even het recept checken in het boek

Mjammie

Mjammie

eten4

Wat eet jij?

Wat eet jij?

Gezellig aan tafel met z'n allen

Gezellig aan tafel met z’n allen

Allemaal smullen uit: 'Op kookavontuur.' Met dank aan alle medewerkers!

Allemaal smullen uit: ‘Op kookavontuur.’

Met dank aan alle medewerkers!

Niet voor de poes, zo'n workshop.

Niet voor de poes, zo’n workshop.

Advertenties

Mijn manuscript! mei 13, 2015

Posted by marijsloothaak in Uncategorized.
4 comments

Eindelijk! Het geredigeerde manuscript van mijn nieuwe boek in binnen! Na drie maanden schrijven,Manuscript ploeteren, mezelf verbazen, mezelf vrolijk maken, mezelf errug haten, dan wel weer heel tevreden zijn, wanhoop, toch weer even niet, ach… schrijven is nu eenmaal lijden. Tot het af is.

En dan 6 weken wachten op commentaar op je manuscript. Gelukkig bijt ik geen nagels, maar anders…

Daar kwam het gecorrigeerde manuscript. Gelezen door de bureau-redactrice van Karakter Uitgeverij en door een free-lance redacteur van onder meer dé kinder- en jeugdboeken uitgeverij: Leopold

Reactie: ‘We vonden het érg leuk en lekker gek!’

Een gat in de lucht! Vooral die ‘lekker gek’ houwen we d’r in!

Ik ga nu hun opmerkingen verwerken.

Medio september verschijnt het, mijn érg leuke lekker gekke boek…

Marij

 

 

 

Het groene monster mei 8, 2015

Posted by marijsloothaak in Cabaret/Kleinkunst, Fun, Uncategorized.
Tags: ,
1 comment so far
Ik fietste laatst van A. naar B. Op mijn nieuwe groene fiets. Blij, maar ook een beetje angstig. Mijn fietsen worden nogal regelmatig gestolen namelijk. Bovengemiddeld. Het zal mijn karma zijn. Ik heb dus een soort bindingsangst met fietsen ontwikkeld. Begint die groene fiets opeens tegen mij te foeteren! ‘Ik weet het wel hoor, van al die anderen’, sneerde hij.

‘Van die oranje fiets en die andere groene en die twee blauwe. Die oranje was je snel kwijt, en die twee blauwe ook. Die groene heb je gewoon afgetrapt en na drie jaar afgedankt. Die staat gewoon ergens te verroesten. Áls hij er nog staat. Want de gemeente Amsterdam is zó overijverig dat ze hem na twee dagen waarschijnlijk al hebben gedeporteerd naar IJmuiden. Op transport. Ik weet wel, dat ik tweede keuze ben. Al die andere fietsen waren nieuwe fietsen, maar dat kon jouw bruin niet meer trekken. Ik ben maar een tweedehandsje!’, spuugde mijn groene fiets. En hij zweeg. Ik hoorde alleen het geluid van zijn dynamo. Ik was vertwijfeld. Want ik hield juist zo van deze groene fiets. Hij was klein, maar daarom juist heel fijn. De snelste en meest wendbare fiets die ik ooit had gehad. Dit vertelde ik mijn groene fiets. Mijn fiets zweeg. Wat had ik nu aan mijn fiets hangen: een jaloerse fiets?  Ik besloot een mannelijke tactiek toe te passen. ‘Dat van die anderen is waar’, zei ik. ‘Maar toen kende ik jou nog niet. Jij bent de beste, de mooiste en de liefste.’ Mijn groene fiets bleef zwijgen. De dynamo trapte zwaarder en zwaarder… Storm, wind en regen geselden mijn gezicht. Door mijn plakkerige uitgelopen wimpers heen keek ik naar de straatbordjes. Waar was ik? Hoe kwam ik nou in Amsterdam-Oost terecht? Dat was minstens nog een half uur fietsen, naar Oud-West. Ik kende hier de weg helemaal niet! Waar moest ik heen? Niemand op straat om de weg te vragen. Vertwijfeld trapte ik door. Blinde paniek stak de kop op. Proberen te negeren. De dynamo leek wel vast te zitten. En deed het licht het eigenlijk wel? He? Fietste ik nu langs de Amstel? Daar trapte ik door mijn ketting. En mijn gifgroene monster fiets gleed, van tussen mijn benen, de Amstel in. Borrelend zonk hij naar de diepte. Ik keek het brandende achterlicht nog lang na… Was het een wanhoopsdaad? Jaloezie. Het groene monster.

http://www.marijsloothaak.nl

Kort of lang haar voor vrouwen? mei 8, 2015

Posted by marijsloothaak in Eten en drinken, Fun, Gedichten, kinderen, Uncategorized.
Tags: , , , , ,
12 comments

Zo lang dan maar?

ZO lang?

Ik was laatst in een vreemd soort discussie verwikkeld. Ik zat met drie vrouwen en twee mannen aan tafel. De twee mannen beweerden stellig, dat vrouwen lang haar moeten hebben. Quote’s: ‘ Een ding dat vrouwen van mannen onderscheidt, is het feit dat ze lang haar kunnen hebben.’ Ik kon nog andere dingen bedenken, maar daar ging het even niet over. Platitudes als ‘ Alle Hollandse vrouwen hebben kort haar.’  ‘Kort haar is niet sexy’, kwamen ter tafel.

Enfin. Ik liet ze maar even. Gelukkig hadden alle drie de vrouwen in het gezelschap lang haar, zij het dat ik het mijne bijna altijd opgestoken draag. Een van de mannen keek mij aan en zei: ‘Opstoken haar is ook mooi hoor.’ Pfff… gelukkig. Ik zou er wel eens een discussie aan willen wijden: ‘Moeten vrouwen lang haar hebben? Is een kort kapsel niet sexy?’ Wie durft?

Marij Sloothaak http://www.marijsloothaak.nl

Nieuwe blogs per e-mail? Klik hier!

Subscribe to Marij Sloothaak by Email

Op bevrijdingsdag denk ik aan mijn grootouders… mei 5, 2015

Posted by marijsloothaak in Uncategorized.
add a comment
Herdenking...

Herdenking…

Mijn grootouders hadden een groothandel in koffie, cacao, suiker en thee in de Amsterdamse Schinkelbuurt. Híj was een rasechte Amsterdammer, zij kwam van Texel. Ze hebben de hongerwinter meegemaakt. Urenlang konden ze vertellen over de oorlog, mijn grootouders. Dan zaten wij, kleinkinderen, op de pakken koffie in het kleine pakhuis. Oh, wat rook het daar lekker.

Dan vertelde mijn grootvader, hoe hij op een fiets met houten banden melk ging halen bij de boeren, in de polder. Hoe hij zich door de barricades van de Duitsers loog. Hoe ze in de ijzig koude hongerwinter ’44 – ’45 houten blokjes onder de tramrails vandaan peuterden om op te stoken in de kachel. Dan vertelden ze over de onderduikers. Hoe het weinige eten over vele mensen moest worden verdeeld. Hoe honger, het overléven, soms oerangsten en oerdriften bij de mens naar boven brengt.

Dan vertelden ze over de boot, bij het Centraal Station, die hen regelmatig een pakket schapenvlees, kaas en aardappels uit Texel bracht. Hoe ze deze kostbare lading dan door de stad naar huis moesten brengen. Met een snik vertelde mijn grootvader hoe ze de hongerige mensen letterlijk van zich af moesten slaan. “Blijf af! Dit eten is van ons…” Verbeten zwoegend zetten ze door, naar huis, met het kostbare voedsel. Want thuis, wachtten ook hongerige monden; familie, buren, vrienden, onderduikers… Ze vertelden over de moeders wiens zonen werden opgepakt. Over de Joodse buren die bij de laatste razzia tóch nog werden meegenomen. Over de pop, die mijn moeder meegaf aan het Joodse buurmeisje.

Mijn grootouders hebben het overleefd. Maar de wonde bleef. Elk jaar, op 4 mei, herdachten zij degenen die het níet gehaald hebben. Op bevrijdingsdag denk ík aan mijn grootouders. Zij haalden het wél.

Marij

www.marijsloothaak.nl

Sokkenmuseum mei 1, 2015

Posted by marijsloothaak in Uncategorized.
1 comment so far

De overeenkomst tussen paren sokken en paren handschoenen is dat je er uiteindelijk altijd maar één van overhoudt.   handschoen

Nu ga ik geen leuke column schrijven over wasmachine’s die sokken opvreten of een duistere wereld van solosokken ergens diep in de onderwereld. Een soort ‘zwarte gat’ voor sokken… Vele columnisten die dachten leuk te zijn, waren mij hierin voor. EN HET IS HELEMAAL NIET LEUK! Integendeel: het is diep, en diep triest.

In den beginne heb je nog een mandje met solosokken, in de hoop dat de andere ooit wederkeert. Vergeet het. Maar meestal duurt het toch nog een half jaar voordat je die sokken weg durft te gooien. Stél dat je morgen die éne sok toch nog terug vindt? Wat een spijt dan!

Tjonge. Laat ik me bijna toch verleiden tot een column over solosokken.

Ik kom erop omdat ik vanmiddag bij de Bijenkorf zuinig de goedkoopste handschoenen uit stond te zoeken. Met de trieste voorkennis dat ik binnenkort tóch weer een van de twee kwijt raak.

Enfin, ik pleit voor een landelijk handschoenenarchief. Of voor een solosokkenmuseum. Op vertoon van die éne sok of handschoen mag je dan de andere meenemen. Idee?

Marij Sloothaak

PS: Ik bedenk net, zo´n touwtje tussen mijn handschoenen, zoals je bij kleuters doet bij hun wantjes. Zou dat iets voor mij zijn?