jump to navigation

Het groene monster mei 8, 2015

Posted by Marij Sloothaak in Cabaret/Kleinkunst, Fun, Uncategorized.
Tags: ,
trackback
Ik fietste laatst van A. naar B. Op mijn nieuwe groene fiets. Blij, maar ook een beetje angstig. Mijn fietsen worden nogal regelmatig gestolen namelijk. Bovengemiddeld. Het zal mijn karma zijn. Ik heb dus een soort bindingsangst met fietsen ontwikkeld. Begint die groene fiets opeens tegen mij te foeteren! ‘Ik weet het wel hoor, van al die anderen’, sneerde hij.

‘Van die oranje fiets en die andere groene en die twee blauwe. Die oranje was je snel kwijt, en die twee blauwe ook. Die groene heb je gewoon afgetrapt en na drie jaar afgedankt. Die staat gewoon ergens te verroesten. Áls hij er nog staat. Want de gemeente Amsterdam is zó overijverig dat ze hem na twee dagen waarschijnlijk al hebben gedeporteerd naar IJmuiden. Op transport. Ik weet wel, dat ik tweede keuze ben. Al die andere fietsen waren nieuwe fietsen, maar dat kon jouw bruin niet meer trekken. Ik ben maar een tweedehandsje!’, spuugde mijn groene fiets. En hij zweeg. Ik hoorde alleen het geluid van zijn dynamo. Ik was vertwijfeld. Want ik hield juist zo van deze groene fiets. Hij was klein, maar daarom juist heel fijn. De snelste en meest wendbare fiets die ik ooit had gehad. Dit vertelde ik mijn groene fiets. Mijn fiets zweeg. Wat had ik nu aan mijn fiets hangen: een jaloerse fiets?  Ik besloot een mannelijke tactiek toe te passen. ‘Dat van die anderen is waar’, zei ik. ‘Maar toen kende ik jou nog niet. Jij bent de beste, de mooiste en de liefste.’ Mijn groene fiets bleef zwijgen. De dynamo trapte zwaarder en zwaarder… Storm, wind en regen geselden mijn gezicht. Door mijn plakkerige uitgelopen wimpers heen keek ik naar de straatbordjes. Waar was ik? Hoe kwam ik nou in Amsterdam-Oost terecht? Dat was minstens nog een half uur fietsen, naar Oud-West. Ik kende hier de weg helemaal niet! Waar moest ik heen? Niemand op straat om de weg te vragen. Vertwijfeld trapte ik door. Blinde paniek stak de kop op. Proberen te negeren. De dynamo leek wel vast te zitten. En deed het licht het eigenlijk wel? He? Fietste ik nu langs de Amstel? Daar trapte ik door mijn ketting. En mijn gifgroene monster fiets gleed, van tussen mijn benen, de Amstel in. Borrelend zonk hij naar de diepte. Ik keek het brandende achterlicht nog lang na… Was het een wanhoopsdaad? Jaloezie. Het groene monster.

http://www.marijsloothaak.nl

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s