jump to navigation

Op de Amsterdamse tram oktober 22, 2015

Posted by Marij Sloothaak in Uncategorized.
Tags:
trackback
Zo lekker: TING!, TING!, door de Leidsestraat...

Zo lekker: TING!, TING!, door de Leidsestraat…

Soms, in tijden dat het in de schrijverij wat minder ging, dacht ik:  ‘Ik kan altijd nog trambestuurder worden.’ Zo lekker, TING, TING, TING! door de  Leidsestraat. En dan al die toeristen die verschrikt opzij springen. Gierend door de bochten. Lekker nét voor je neus die deur dicht doen…

En als je dan toch zo’n keuze maakt: tramconductéur lijkt me nog wat relaxter. Hoef je alleen maar de zones uit je hoofd te leren en het juiste wisselgeld terug te geven. En op het goede moment: “Westermarkt, Anne Frank House, overstappen op lijn…”, te roepen. Als er iets echt Amsterdams is…

Tramconducteur. Je hebt ze in alle soorten. De klassieke chagrijnige Amsterdammer. “Doorlopen!” Ik zie hem vaak op lijn 12. Hij maakt me een beetje bang. Alsof hij de wereld op zijn schouders draagt en het mijn schuld is. Haast schichtig doe ik ‘Biep!’ met mijn kaartje. Heeft hij het wel gezien? Ben ik gerechtigd mee te rijden in zíjn tram? Maar dan die vrolijke tramconducteur, die de gave heeft van zijn werk een feest te maken…

Ik herinner mij een voorval uit de tijd van de strippenkaart. Ik ging naar Amstelveen en vroeg om drie zones. “DRIE zones?”, sprak deze conducteur. “Drie héle zones? Mevrouw, wat verwent u me weer! Dames en heren, deze mevrouw neemt wel DRIE zones van mij af!” Blozend van genoegen ging ik zitten.

Mijmerend over trams herinner ik me een voorval van heel lang geleden. Ik stapte met mijn zoontje van vier en mijn dochtertje van drie maanden in draagzak in een overvolle Amsterdamse tram. Ik woonde toen even voor 12 jaar in Eindhoven. Een provinciaaltje, voelde ik me weer, in Amsterdam. Kwetsbaar, ook. Had ik mijn tas wel goed dicht? En stond Joris niet te dicht bij de tramdeur? En die junk, daar, die moest ik in de gaten houden! Er moet lichte paniek in mijn ogen te lezen zijn geweest.thusi

Terwijl ik al slingerend met die twee kinderen mijn evenwicht probeerde te houden stond er plots een enorme donkere man op. In mijn herinnering was hij 2 bij 2 meter. Hij keek mij doordringend aan. Mijn adem stokte. Toen zei hij met een zwaar Surinaams accent: “Ach vrouwtje, ga toch lekker hier zitten met je kinderen.” Waarop hij met een breed gebaar zijn zitplaats aanbood.

Als er iets Amsterdams is… dan is het wel de tram.

Marij www.marijsloothaak.nl

 

Advertenties

Reacties»

1. Bonnie - mei 28, 2009

Hahahahaha, ik dacht dat hij ging zeggen; “zie je deze handen en weet je wat ik daar mee kan” ………. Bij gelegenheid zal ik hem je voordoen.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s