jump to navigation

Say cheese, ‘petite pomme’ of… whiskey? januari 20, 2016

Posted by marijsloothaak in Uncategorized.
add a comment

 

Sinds ik een blog schrijf ben ik altijd aan het fotograferen met mijn mobieltje. Selfies natuurlijk, maar ook spreek ik regelmatig wildvreemden aan op straat; of ze even een foto willen maken. Zo kom je soms tot de leukste ontmoetingen. Ik had gisteren een gesprek met een Française en een Amerikaanse.

We kwamen op het fenomeen: ‘Say Cheese.’ Gewoon: de tanden bloot en lachen maar. Met een beeldschoon plaatje met veel gebit tot gevolg.

De Française zei dat ze van haar grootmoeder had geleerd dat vrouwen altijd ‘petite pomme’ moeten zeggen alvorens op de foto te gaan. Dat staat ‘sexy’, had de oude grand-maman gezegd. De lipjes  getuit… Die ondeugende grand-maman. We spreken hier over de tijd, dat de fotograaf nog onder een zwarte doek verborgen stond, en er na het flitsen een grote wolk magnesium vrijkwam!

We hebben meteen maar de proef op de som genomen. Op de linker foto zeg ik ´petite pomme´en op de andere ´cheese.´ Wat vindt u?

Eerlijk gezegd vind allebei de foto’s niet zo´n succes. Heb dan ook besloten voortaan de lippen stijf op elkaar te houden tijdens het gefotografeer. Wel zo veilig. Nu hoorde ik vandaag dat ze in Zuid-Amerika ‘whiskey’ zeggen, alvorens op de foto te gaan. Probeer het maar eens. Dan gaat je onderlip opeens ook naar benee. Ook wel een leuke!

XMarij

Advertenties

De zak januari 12, 2016

Posted by marijsloothaak in Cabaret/Kleinkunst, Fun.
7 comments

Op het gevaar af voor mannenhaatster te worden aangezien, loop ik al heel lang rond met het idee voor deze blog. Dat heb je soms. Dat loop je al giebelend van de voorpret van je eigen grap te genieten. Beschouw dit als niets anders dan satire. Mannenhaatster ben ik beslist niet. Mijn beste vrienden zijn mannen.

Het gaat hierom: het bestaan van een single heeft best wel voordelen. Vrijheid, blijheid, aandacht…

Nadelen ook, maar daar hebben we het nu even niet over.
Maar één ding vind ik werkelijk een grove horreur. De vuilniszak.

Elke donderdagavond voel ik het al aankomen. Natuurlijk heb ik hem weer veel te vol gepropt. Dus dat wordt weer kreunend sleuren aan die vuilniszak om hem uberhaupt uit de vuilnisbak te krijgen.

Dan breng ik hem zuchtend naar beneden. Ik weet dat het te kinderachtig is voor woorden en totaal niet feministisch, maar vrouwen en vuilniszakken, dat past gewoon niet bij elkaar. Dat hoort niet.

Nu overweeg ik toch maar een man te nemen. Voor de vuilniszak op donderdag. Maar ja, wat moet ik de rest van mijn leven met zo’n zak?

Marij 🙂