jump to navigation

De geur van Frankrijk juni 28, 2016

Posted by marijsloothaak in Uncategorized.
1 comment so far

 

Ik ga naar Frankrijk! Vanavond vertrekken we met het vliegtuig naar Nice. Om vervolgens neer te strijken in een lieflijk dorpje in de buurt van Grasse. Het is daar nu 27 graden, onbewolkt. Sorry. Natuurlijk heb ik mijn laptop en al mijn spullen mee, want maandag 4 juli is de deadline voor mijn nieuwe boek: ‘De Bron van de Lach.’

En ik ga natuurlijk niet alleen voor het mooie weer naar Frankrijk. Ik ga naar Frankrijk vooral vanwege Frankrijk. Ik wil de geur van Frankrijk weer opsnuiven. Die geur, die heerlijke, zoete geur van Frankrijk…

Dat ik Francofiel ben, is vooral de schuld van mijn ouders. Zeven jaar was ik, toen we voor het eerst naar Zuid-Frankrijk gingen. In die tijd een unicum. Niemand deed dat. Men ging naar Zandvoort of Castricum. Misschien naar Texel of, doe eens gek, naar het Drielandenpunt. Maar ik denk dat mijn ouders na de zoveelste verregende vakantie in een donker huisje in Castricum besloten de zonnige weiden op te zoeken en naar Zuid-Frankrijk te gaan. Naar Lelavandou om precies te zijn. Met vouwcaravan en volgestouwde auto met, ja, ja, aardappels en erwtensoep mee, want je weet maar nooit wat je aantreft in den vreemde.

Voor dag en dauw stonden we op. Ik zeg dauw, omdat ik de dauw van die vroege, o zo spannende ochtenden nog haast voel en ruik. De bonne heure werd er op mijn deur geklopt. “Opstaan!”, zei mijn vader met ochtendschorre stem. Opstaan? En dan met blij bonzend hart bedenken: O ja, we gaan op vakantie! Naar Frankrijk!

Krentenbollen. Plastic bekers met schroefdop met appelsap. Appelsap die altijd een beetje naar de plastic beker smaakte. En dan rijden. Mijn moeder had altijd een grote doos met nieuwe Suske en Wiske’s,  ingebonden Donald Duck’s en kinderboeken mee. Boeken van de bibliotheek. Alleen op de wereld. Annie M.G., Cissy van Marxveldt. Om de paar uur kregen we een nieuw exemplaar. De doos met snoep. Idem. Om de zoveel kilometer kregen we een dropsleutel, snoepketting of spekkie. De vaste bakens. De camping onderweg. Nougat in Montélimar. De eerste palmbomen, en dan juichen! En dan de camping oprijden. De spanning. Welk plekje zouden we dit keer krijgen?

Dan braken er drie weken aan van heerlijk kinderavontuur. Zwemmen, zandkastelen bouwen, erwtensoep eten bij 30 graden, zwemmen, een crêpe met Nutella, zwemmen, Menthe á l’eau en Orangina. Zwemmen. Het geluid van de krekels. ‘s Ochtends ijsblokken halen, een ijskast had je niet. De zinderende hitte. Zwemmen, snorkelen. Chocoladekoeken van de supermarkt. Oh, heerlijke Franse supermarkt. Wat rook het daar heerlijk. Naar dille en thijm. Naar knoflook en spek. Naar… spannend en Frankrijk.

Als ik in Frankrijk in een supermarkt kom ruikt het nog precies hetzelfde. Dan trekt mijn hele jeugd aan mij voorbij.

Ik ga me lekker weer verlustigen aan Frankrijk. Koken met de heerlijke dingen die daar gewoon in de Franse supermarkt liggen. Eten in kleine restaurantjes. Crème Caramel en confit de canard. Stokbrood met brie, dat in Frankrijk veel lekkerder smaakt. Misschien ga ik me wel me wagen aan zoiets toeristisch als een Pernod. En natuurlijk: OESTERS, OESTERS en nog eens OESTERS! Maar vooral, vooral, vooral… ga ik me verlustigen aan de geur van Frankrijk

Laptop gaat mee. Ik houd u op de hoogte.

http://www.marijsloothaak.nl

 

 

Advertenties

De houdbare vrouw juni 22, 2016

Posted by marijsloothaak in Eten en drinken, Fun, Gedichten, Gezondheid, kinderen, Uncategorized.
Tags: , , , ,
4 comments

Natuurlijk leef ik super gezond. Ik pers elke dag mijn sinaasappeltjes, ga op tijd naar bed, en sport en dans.Bovendien ben ik 19 jaar geleden gestopt met roken -god, wat een verslaving, vreselijk!- en drink ik matig. Een á twee flessen rode wijn per dag schijnt goed te zijn voor de gezondheid, toch? (Geintje.)

Toch gaat de tand des tijds niet aan mij voorbij. 57 jaar. De algehele aftakeling is in zicht. Vanochtend zaten er weer 8 rimpels bij. Het is dan ook niet voor niets dat gisteren in de boekhandel mijn oog viel op het boek: ‘De houdbare vrouw.’

‘Voel je beter, lijk jonger en leef langer.’ Eureka! Dat wil ik natuurlijk wel. ‘Heb je heimwee naar je jeugdige energie en optimisme? ‘Verlies je de strijd tegen putjes, rimpels en vlekken?’ Ja, driewerf ja! ‘Dit boek bevat de nieuwste wetenschappelijke feiten die iedere vrouw moet kennen om zo goed als nieuw te blijven.’ Nou, dat boek was zó gekocht.

Ik las over buikvet -brrrrr-  hormonen en oxytocine. Over Alfaliponzuur en Ginko Bilboa. Over mythyleren en oxidatie. Oplossing voor al dit leed zijn supplementen. Mineralen en vitamines. Als ik zo tel, kom ik op vijftien stoffen die ik tekort kom. Vijftien! Sjees! Eigenlijk ben ik dus goed beschouwd al klinisch dood. Ben meteen naar de Etos gegaan en heb me volledig failliet gekocht. Nu staan er dus vijftien potjes te stralen in mijn toiletkastje. En ik zal u zeggen, het is een hele toer om die dingen ’s ochtends doorgeslikt te krijgen. Maar mij krijgen ze niet klein. Deze vrouw wordt helemaal goed geconserveerd minstens 102, mark my words.

Marij www.marijsloothaak.nl