jump to navigation

Sopraantje in het koor… september 29, 2017

Posted by marijsloothaak in Uncategorized.
Tags: , , , , , ,
trackback

Er was eens … een meisje dat worstelde met haar afstudeerscriptie. Lang, lang, geleden. Ze had zichzelf dan ook voor een schier onmogelijke taak gesteld: een tekstanalyse van het gehele oeuvre van Dirk Witte. Dirk Witte was de vaste tekstschrijver van een van onze eerste echte Nederlandse cabaretiers: Jean Louis Pisuisse. Liedjes als: ‘Mensch durf te leven’, ‘Het wijnglas’, en vooral: ‘Mijn eerste’, waren van Witte’s hand. Dirk Witte

Toch denk ik altijd nog met liefde aan m’n eerste
M’n eerste meisje van de zangvereniging
M’n allerliefste klein sopraantje
Waar ‘k mee wandelde in ’t laantje
Maar die niet meer aan me denkt nu ‘k niet meer
zing.

Ik was dat meisje. Voor mijn research toog ik naar het Theaterinstituut aan de Herengracht.Hier trof ik een wirwar van her en der verstopte en verstofte, soms orginele, handgeschreven partituren aan. Gelukkig werd ik in mijn verwarring ondersteund door cabaretkenner Jacques Klöters, aldaar werkzaam destijds.

Soms was ik de wanhoop nabij. Dacht ik dat ik klaar was, vond Jacques ergens onderaan een stapel nóg een liedtekst. Enfin. Het kwam af. En ik kreeg een negen.Tot mijn grote trots staat er nu in het het archief van het Theaterinstituut een kopie van mijn scriptie. En zo’n 25 jaar later hoorde ik, dat ik de eerste ben geweest die het gehele oeuvre van Dirk Witte bijeen heeft gebracht. Da’s toch leuk voor een mensch.

Enfin, deze hele lange inleiding vertel ik u omdat het er toch van gekomen is. Ook ik ben nu ‘sopraantje in het koor.’ In het Kleine Keizer Koor onder de bezielende leiding van Jeroen Koolbergen. En in het Amsterdams Volks- Salon- en Amusementorkest als soliste.

Maar nu heb ik een probleem. Nu ben ik een heus sopraantje. Maar wie o wie wil met mij wandelen in het laantje? Want daar doe ik het natuurlijk eigenlijk voor…

Marij http://www.marijsloothaak.nl

Advertenties

Reacties»

1. erna marcus - oktober 22, 2009

mijn goortouders zongen die liedjes wel eens en ook mijn oudste ooms. indrukwekkend was het mijn opa, die nooit zong, ineens ‘mensch durf te leven’ te horen galmen in de badkamer toen ik ooit eens als piepjong meisje daar mocht logeren – (hij overleed in vroeg 1953 dus ik was 5 of zo.

2. CHRISTINE LOHMAN> - november 14, 2015

Goed van je, die scriptie. En mooi ook dat ie daar maar mooi in de boekenkast staat. Ik was ook eens met een vriendin daar in het theaterinstituut aan de Herengracht, dat is toch daar in de bocht bij de Rozengracht? De vriendin in kwestie studeerde theaterwetenschappen en toen we daar zo door die gang liepen kwamen we een oude bekende tegen uit Hoorn. De vader van Loe en Pieter en de vader heet Harry, maar je spreekt uit Herry. Hij was heel enthousiast, dat is ie altijd omdat ie heel erg veel van Bram en Freek hield en ze naar Wadway had gehaald in de jaren “60, ’70. Mijn ouders gingen daar dan ook graag kijken naar voorstellingen in het mooie middeleeuwse kerkje, beroemd, te Wadway. Ben je er ook wel eens geweest? Ik mocht een keer mee doen op een zondagmiddag en dat vond ik heel erg leuk. Toneelspelen vond ik toen nog wel leuk. Later niet meer. Later vond ik het aanstellerig. Maar daar ben ik ook weer van terug gekomen. De docent was Jan Joris Lamers. Op een zondag middag gingen mijn moeder en ik daarna samen weer eens naar een voorstelling, maar na afloop, het was in de herfst, wilden we snel weer naar ons fijne Victorshof, om daar de borrel te nuttigen. Er liepen veel mensen voor ons op het smalle steentjespad en dus dacht mijn moeder kom we nemen de shortway. En ze trok mij aan haar arm met zich mee, maar ze had het ijzeren draadje niet gezien wat daar rondom het grasveldje gespannen was. En zo struikelde ze over dat venijnige draadje. En viel pal op haar neus, en dat was sneu. We zijn snel naar huis gereden toch nog, denk ik en papa heeft haar toen behandeld. Als Arts als je me snapt. Maar die neus is altijd beschadigd gebleven, en nooit meer zo mooi geworden als ie was. Dat is dus de reden dat mijn moeder zo een gebroken neus botje heeft gekregen. En de reden van die bobbel op haar neusje. Dan weet je het verhaal daar achter ook eens. Je roept herinneringen bij me op, Marij.
Ga zo door, ik volg je graag.
Grt,. KIKI.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s