jump to navigation

Ons dorp Amsterdam april 23, 2018

Posted by marijsloothaak in Uncategorized.
add a comment

Amsterdam is een dorp… En dat is leuk. Gisteren fietste ik met een vriendin over het zonovergoten Spui. Terrasweer! 

zomerjurk2In onze opwaaiende zomerjurken (rokjesdag!) en op hoge hakjes, zetten we onze fietsen op slot in het zicht van het terras. De witte wijn op de tafeltjes bij Café Zwart weerkaatste de zon in mijn zonnebril. Maar alle zonnige plaatsen waren bezet. En dan krijg ik iets drammerigs. Getver. We liepen twee keer heen en weer van Café De Zwart naar Luxembourg. We wilden toch echt buiten zitten. Terug naar Café De Zwart. Plots stond er een dame van een echtpaar van zo midden dertig, op van haar tafeltje. “You can sit overhere”, zei ze. Verbaasd keek ik naar hun glazen waar toch echt nog minstens twee slokken in zaten. En voelde me subiet schuldig. “Are you sure?”, vroeg ik. “We were just admiring you”, zei ze. “You are both so lovely. And on bikes!” “Where are you from?”, vroeg ik.  “Australia”, zei de leuke vrouw. “And in Australia you don’t see that very often; lovely women on bikes.” “You don’t see that many kangaroos in Amsterdam”, wilde ik bijna zeggen, maar die was echt té flauw. En wat een compliment! “Well thank you!”, zei ik daarom maar. Zeer verlegen en een beetje gegeneerd door zoveel aardigheid gingen we zitten. De man had nog niet eens afgerekend!

“How do you like Amsterdam?”, vroeg ik maar. “Great! It’s a big city, and yet zo small. You call it: ‘Gezellig.’ Well, it is!” “Amsterdam is a village”, zei ik. Na een enthousiast “Goodbye”, “Nice meeting you!”, -wat een heerlijke uitdrukking is dat toch-, en “Have a nice time!”, vertrokken ze. We strekten ons genoeglijk uit in de zon, op dit dorpsplein. Eerst liepen er een aantal gezamenlijke vrienden langs. Iemand uit mijn studietijd, van mijn koor en van haar werk. Vervolgens nam een BN-er waarvan ik de naam niet ken plaats op het terras, en fietsten Gonny van Oudenallen en Bejamin Herman voorbij. (Niet samen, anders krijgen we dat weer.)

“Amsterdam is een dorp”, zeiden we tegen elkaar. Nadat we het leven, het lachen, het lijden en de liefde hadden doorgenomen, stapten we weer op de fiets en fietsten met onze opwaaiende zomerjurken over de van zonlicht klaterende Prinsengracht. “Hey girls!”, hoorden we plots achter ons iemand roepen. We keken om. Het Australische stel! “You see, Amsterdam is a village sir!”, riep ik. Waarna we innig tevreden het beeld uit fietsten…

www.Marijsloothaak.nl

Advertenties