jump to navigation

Dresscode #Rokjesdag voor mannen! april 11, 2016

Posted by Marij Sloothaak in Cabaret/Kleinkunst, Fun.
1 comment so far

Het is écht lente. Rokjesdag. Op Rokjesdag durven vrouwen voor het eerst hun rokjes weer aan. Columnist Martin Bril schreef een veel geciteerde column over dit fenomeen.

‘Voordat deze rokjes aan mogen gaat er een heel pijnlijk, soms bloederig tafereel van ontharen, harsen en smeren aan vooraf,’schreef  Martin Bril.

Tja. Je moet er wat voor over hebben. Voor degenen die het er niet voor over hebben: een variant is blousjesdag. Maar daarvoor moet je weer voor in het bezit zijn van een paar pronte borsten en een aardig decolleté. In ieder geval is het smúllen voor de heren! En is Rokjesdag een dag waar ze zich elk jaar weer op verheugen.

En wij dan, vrouwen! Waar mogen wij ons op zo’n zonnige dag op verheugen! Toch niet op het oer-Hollandse fenomeen van de korte mannenbroek? Met daaronder van die witte, harige benen? Of erger nog, u weet ik ga zeggen, sandalen met sokken?

Als ik het mag zeggen: dan hoop ik op Rokjesdag een aardige, gebruinde mannelijke torso tegen te komen. Wel in strak T-shirt graag, hier in de stad. Zo’n T-shirt met iets te korte mouwtjes. Met zo’n gespierde borstpartij. Wat mij betreft de dresscode voor heren op Rokjesdag voortaan!                                 knappe-man-in-korte-broek

Beetje ordinair ja. Beetje bouwvakkerig ook. Maar dat mag op Rokjesdag…  Toch, Martin? Daar in het hiernamaals?

 

 

http://www.marijsloothaak.nl

Advertenties

Arrogante rotteckel maart 12, 2016

Posted by Marij Sloothaak in Cabaret/Kleinkunst, Fun.
add a comment

humbertOoit had ik een teckel. Humbert. Het was een arrogante rotteckel. Hij kwam nóóit als je hem riep. Hij poepte altijd net óp de stoep. Kon je weer aan de gang met je stukje keukenrol. En dan al die blikken om je heen. Hé, zeg! Moet dat voor míjn deur?

Dan sleurde  ik de hond achter me aan en zette hem voor straf in zijn mand in de keuken. Deur dicht. Dat zou hem leren. Nu had Humbert een uitermate slecht korte-termijn-geheugen. Dus vooruitgang zat er niet in. Ik besloot dat het zó niet langer kon. Het was Opvoeden geblazen!  Eerst de site van Martin Gaus maar eens bezocht. Staan best wel handige tips. Maar Humbert kon niet internetten. Dus besloot ik op een echte hondentrainclub te gaan, van de kynologievereniging.

Het was in een hele strenge winter. Daar stond ik dan. Elke zondagochtend om negen uur ’s ochtends. Met mijn moonboots aan, blauwbekkend op een bevroren grasveldje. Samen met nog zo’n veertig gekken. Honden én bazen. Ik heb me nog nooit zo klein gevoeld. Want je bent geen mens meer, maar báásje. Baasje van een teckel, wel te verstaan. We moesten rondjes lopen.

“Wil die teckel even opletten? Ik zei línksom!” Oei! Rode wangen van kou en schaamte. Hij bedoelde niet die teckel. Hij bedoelde mij! En Humbert? Een ramp. Schuifelde als enige naar voren als de honden op het commando “BLIJF” moesten blijven zitten. Ik keek radeloos om me heen.

“Die teckel, blijven zitten!” Wat een nederlaag…

Afijn. Het heeft toch ergens toe geleid. Humbert kon op een gegeven moment zitten op het commando “lig!” En liggen op het commando “zit!” Dat was al heel wat. Maar hij kwam nooit als ik hem riep. Keek even over zijn schouder en dacht dan: ‘Oh zíj is het maar, die Marij.’

En ik kende mijn plaats.

Toch wel leuk, zo’n arrogante rotteckel.

De zak januari 12, 2016

Posted by Marij Sloothaak in Cabaret/Kleinkunst, Fun.
7 comments

Op het gevaar af voor mannenhaatster te worden aangezien, loop ik al heel lang rond met het idee voor deze blog. Dat heb je soms. Dat loop je al giebelend van de voorpret van je eigen grap te genieten. Beschouw dit als niets anders dan satire. Mannenhaatster ben ik beslist niet. Mijn beste vrienden zijn mannen.

Het gaat hierom: het bestaan van een single heeft best wel voordelen. Vrijheid, blijheid, aandacht…

Nadelen ook, maar daar hebben we het nu even niet over.
Maar één ding vind ik werkelijk een grove horreur. De vuilniszak.

Elke donderdagavond voel ik het al aankomen. Natuurlijk heb ik hem weer veel te vol gepropt. Dus dat wordt weer kreunend sleuren aan die vuilniszak om hem uberhaupt uit de vuilnisbak te krijgen.

Dan breng ik hem zuchtend naar beneden. Ik weet dat het te kinderachtig is voor woorden en totaal niet feministisch, maar vrouwen en vuilniszakken, dat past gewoon niet bij elkaar. Dat hoort niet.

Nu overweeg ik toch maar een man te nemen. Voor de vuilniszak op donderdag. Maar ja, wat moet ik de rest van mijn leven met zo’n zak?

Marij 🙂

Een muis in mijn huis! november 27, 2015

Posted by Marij Sloothaak in Cabaret/Kleinkunst, Fun.
12 comments
Aaarghhhh!

Aaarghhhh!

Ik hoor een gruwelijke gil. Een ware doodskreet. Echt zo van: ‘Aaaaaaagh!’ Ik kijk verschrikt om me heen. Wie was dat? Moord? Doodslag? Erger nog? Dan stokt me de adem in de keel. Dat was ík. Deze ijselijke kreet was van mij. De reden: een muis. Een muis in mijn huis!

Nu is de verhouding van vrouwen met muizen heel gecompliceerd. Dit ga ik niet uitleggen, dat moet u maar even lekker zelf gaan Googelen. Freud schijnt er ooit iets over gezegd te hebben. Een muis doet iets met vrouwen.

Voorbeelden genoeg. Zo hadden wij ooit een stoere buurvrouw die bomen hakte en vijvers spitte. Maar bij het zien van een muis op de hoogste kast klom. En er niet meer af kwam.

En ik dan! Zelfstandige vrouw, trekt met haar kinderen door India, Costa Rica en Honduras. Landen met rovers, bandieten en erger. Ik ben nergens bang voor. Maar een muís!

Jaren geleden, mijn zoon woonde net op kamers, had ik ook een muis. Ik zette de vuilniszak van het balkon in de gang en tjoeps! Daar was ie. Mijn slaapkamer in. Ik panisch, bel zijn 06. ‘Joris, kom thuis. Nu! Ik heb een muis.’

Op hetzelfde moment zag ik de muis weer rondtrippelen! “AAAAAGH!” , deed ik. “Mam,” zei mijn volwassen zoon. “Moet je jezelf nu eens even horen!” Jajajaja.

Vorig jaar had ik ook muizen. Na veel gedoe met diervriendelijke muizenvallen besloot ik toch muizenlokdozen te kopen.

Om de volgende dag een muis als een soort gekruisigde Christus in mijn hal terug te vinden. Met de armen en poten wijd, als een echte martelaar. Echt. En dan met stoffer en blik zo’n muis in de vuilniszak tillen. En die zak dan natuurlijk meteen naar buiten. Oh gruwel.

En nu heb ik dus weer 1 muis. Correctie: als je 1 muis ziet, dan heb je er 20, zegt men. Fijn idee.

Gisteren lag ik in bed naar Pauw te kijken. Ik zie iets uit mijn ooghoeken bewegen. “Nee…” zeg ik. Muis stopt. “NEEEEE!” roep ik weer. Muis rent de kamer uit.

Ik was trots op mezelf. Ik had niet gegild. Ik had de muis ernstig toegesproken. Als een kind. En hij ging weg. Nu die andere 19 nog…

Mijn website. Marij Sloothaak
 

Geef me mijn fiets terug! september 6, 2015

Posted by Marij Sloothaak in Cabaret/Kleinkunst.
Tags:
2 comments

Groene fietsDit is een verhaal over Amsterdams leed. Want het was weer zover. Vorige week wilde ik vrolijk op mijn fiets stappen toen de muur beneden me erg leeg aankeek. Weg! Hij was weg, mijn mooie groene fiets! De fiets ik die nota bene een jaar geleden pas heb gekocht! Lees maar: https://marijsloothaak.wordpress.com/2014/06/29/fietsliefde/

Trouwe volgers van mijn blog weten inmiddels dat de verhouding tussen mij en mijn fietsen nogal wankel is.

Zoals elke Amsterdammer tracht ik mijn fietsen te befietsen tot ongeveer de laatste velg. Maar deze keer kwam er weer een spaak tussen. Wéér. Mijn fietsen worden namelijk nogal vaak gestolen. Ik weet niet wat dat is. Karma of zo. In een recent vorig leven was ík misschien wel fietsendief. Of paardendief.

Er fietsen dus heel wat billen door Amsterdam op het zadel van een fiets die éérst van mij was. Míjn fiets. Ontvreemd. Gestolen. Losgezaagd of doodleuk in een vrachtwagen gekieperd.

Enfin, ik heb drie keer tegen die lege muur aan getrapt en maar weer een nieuwe fiets gekocht; ik heb inmiddels zo mijn adresjes.

Om redenen zet ik deze mooie nieuwe oranje fiets níet op de foto. Een vriendje van mij heeft namelijk een ingenieus apparaatje in de fiets en in de fietssleutelhanger gebouwd. Het chipje komt uit een oude Iphone. Het is een ‘Find my IPhone chipje’, omgebouwd tot ‘Find my Fiets chipje.’

Als mijn fiets nu wordt gestolen door een of ander onverlaat kan ik hem zó zien fietsen op de kaart van Amsterdam op internet. En dan ga ik met genoemde vriend op de scooter er achteraan. ‘Geef me mijn fiets terug!’ zal ik roepen. En reken maar dat de fietsendief daar niet van terug heeft!foto

En als ik dan weer met mijn billen op het zadel van mijn eigen fiets fiets, dan weet ik één ding zeker: deze fiets ga ik weer befietsen tot aan de laatste velg!

Marij

https://marijsloothaak.wordpress.com/

Mijn groene fiets was nogal jaloers. Lees het hier:

https://marijsloothaak.wordpress.com/2015/05/08/het-groene-monster-3/

Workshop ‘Op kookavontuur!’ Op een toplocatie: De Kookfabriek! mei 25, 2015

Posted by Marij Sloothaak in Cabaret/Kleinkunst, Culinair, kinderen.
add a comment

fotokookfabriekOp zondag 7 juni geeft Freule Marij van Kroontjespen tot Pannenlap een etiquette- en kookworkshop voor kinderen met hun (groot-) ouders in de Kookfabriek in Amsterdam.

De Kookfabriek is een prachtige locatie voor culinair amusement. Niet voor niets geven bekende topkoks als Alain Caron, Niven Kunz en Julius Jaspers hier gráág hun masterclasses! De kookstudio is van alle gemakken voorzien; met grote kookeilanden, projectieschermen en alles wat je je maar wensen kunt op culinair gebied. Na de amusante voorstelling van Freule Marij kunnen de kinderen met hun vader en/of moeder, opa en/of oma aan de slag, geholpen door Kookfabriekassistenten. En dan samen smullen van een drie-sterren kindermenu van De Librije!

Er zijn nog plaatsen! Geef je vóór 29 mei op! Op info@kookfabriek.nl

Hier wat impressies van vorige workshops van Freule Marij van Kroontjespen tot Pannenlap:

In de keuken van About Jackie

In de keuken van About Jackie

Zelf servetten vouwen...

Zelf servetten vouwen…

RTVAmstelveen

Marij

Voorlezen op Magneet festival

Voorlezen op Magneet festival

   

magneet2

   Jacky1

Voorlezen uit: 'Op kookavontuur' in De Nieuwe Boekhandel.

Voorlezen uit: ‘Op kookavontuur’ in De Nieuwe Boekhandel.

Koken in AboutJackie

Koken in AboutJackie

voorlezen!

Wauw! Wat een spannende cocktail uit het boek!

Wauw! Wat een spannende cocktail uit het boek!

Je favoriete eten tekenen

Je favoriete eten tekenen

Jackytekenen2

Hmmmmm!

Hmmmmm!

Aandachtig luisteren tijdens de kookworkshop

Aandachtig luisteren tijdens de kookworkshop

Nog even het recept checken in het boek

Nog even het recept checken in het boek

Mjammie

Mjammie

eten4

Wat eet jij?

Wat eet jij?

Gezellig aan tafel met z'n allen

Gezellig aan tafel met z’n allen

Allemaal smullen uit: 'Op kookavontuur.' Met dank aan alle medewerkers!

Allemaal smullen uit: ‘Op kookavontuur.’

Met dank aan alle medewerkers!

Niet voor de poes, zo'n workshop.

Niet voor de poes, zo’n workshop.

Het groene monster mei 8, 2015

Posted by Marij Sloothaak in Cabaret/Kleinkunst, Fun, Uncategorized.
Tags: ,
1 comment so far
Ik fietste laatst van A. naar B. Op mijn nieuwe groene fiets. Blij, maar ook een beetje angstig. Mijn fietsen worden nogal regelmatig gestolen namelijk. Bovengemiddeld. Het zal mijn karma zijn. Ik heb dus een soort bindingsangst met fietsen ontwikkeld. Begint die groene fiets opeens tegen mij te foeteren! ‘Ik weet het wel hoor, van al die anderen’, sneerde hij.

‘Van die oranje fiets en die andere groene en die twee blauwe. Die oranje was je snel kwijt, en die twee blauwe ook. Die groene heb je gewoon afgetrapt en na drie jaar afgedankt. Die staat gewoon ergens te verroesten. Áls hij er nog staat. Want de gemeente Amsterdam is zó overijverig dat ze hem na twee dagen waarschijnlijk al hebben gedeporteerd naar IJmuiden. Op transport. Ik weet wel, dat ik tweede keuze ben. Al die andere fietsen waren nieuwe fietsen, maar dat kon jouw bruin niet meer trekken. Ik ben maar een tweedehandsje!’, spuugde mijn groene fiets. En hij zweeg. Ik hoorde alleen het geluid van zijn dynamo. Ik was vertwijfeld. Want ik hield juist zo van deze groene fiets. Hij was klein, maar daarom juist heel fijn. De snelste en meest wendbare fiets die ik ooit had gehad. Dit vertelde ik mijn groene fiets. Mijn fiets zweeg. Wat had ik nu aan mijn fiets hangen: een jaloerse fiets?  Ik besloot een mannelijke tactiek toe te passen. ‘Dat van die anderen is waar’, zei ik. ‘Maar toen kende ik jou nog niet. Jij bent de beste, de mooiste en de liefste.’ Mijn groene fiets bleef zwijgen. De dynamo trapte zwaarder en zwaarder… Storm, wind en regen geselden mijn gezicht. Door mijn plakkerige uitgelopen wimpers heen keek ik naar de straatbordjes. Waar was ik? Hoe kwam ik nou in Amsterdam-Oost terecht? Dat was minstens nog een half uur fietsen, naar Oud-West. Ik kende hier de weg helemaal niet! Waar moest ik heen? Niemand op straat om de weg te vragen. Vertwijfeld trapte ik door. Blinde paniek stak de kop op. Proberen te negeren. De dynamo leek wel vast te zitten. En deed het licht het eigenlijk wel? He? Fietste ik nu langs de Amstel? Daar trapte ik door mijn ketting. En mijn gifgroene monster fiets gleed, van tussen mijn benen, de Amstel in. Borrelend zonk hij naar de diepte. Ik keek het brandende achterlicht nog lang na… Was het een wanhoopsdaad? Jaloezie. Het groene monster.

http://www.marijsloothaak.nl

Scharrel januari 29, 2015

Posted by Marij Sloothaak in Cabaret/Kleinkunst, Culinair, Eten en drinken, Fun.
add a comment

worst31Soms zijn er van die kleine dingen waar ik zó gelukkig van word. De tranen sprongen in mijn ogen toen ik ze zag bij Albert Heijn: scharrel cocktailworstjes. Ahhhhh! Wat lief! Scharrel cocktailworstjes! Bestaat er iets dat méér tot de verbeelding spreekt? Ik ging meteen fantaseren. Hoe zouden ze scharrelen, die cocktailworstjes? Lekker met hun neus in de modder? Of met hun kontjes in de wei? Wat voor geluid zouden ze maken, die scharrel cocktailworstjes? Een beetje knorren? Snuffelen? Misschien laten ze wel kleine boertjes. Of fluisteren ze stilletjes in de nacht…

Ik heb meteen tien blikjes geadopteerd. Zó schattig! Ik heb ze op mijn nachtkastje gezet. En als ik een beetje verdrietig ben, dan aai ik ze. Mijn scharrel cocktailworstjes.

www.marijsloothaak.nl

Wil je mijn blog automatisch in je mailbox? Leuk! Klik rechts op: subscribe.

La List et la Oster januari 9, 2015

Posted by Marij Sloothaak in Cabaret/Kleinkunst.
add a comment

Annemarie Laatste kans in Amsterdam! De heerlijke voorstelling Tandem: Lief, leed, vallen en opstaan, humor en hartstocht. Een theaterprogramma met Liesbeth List en Annemarie Oster. Liesbeth List zingt hoogtepunten uit haar uitgebreide repertoire, op de vleugel begeleid door Ton Snijders. Omlijst met korte tragi-komische verhalen van en door Annemarie Oster.  Ik was bij de try-out vorig jaar en heb genoten! Ik was sowieso altijd al een absolute fan van Ramses en Liesbeth, ken nog steeds alle liedjes uit mijn hoofd. Samen, waren wij niet altijd samen, voor eeuwig met elkaar verklonken namen, zó samen. tesamen door de jaren heeheeheen… Vrienden, waren wij niet altijd vrienden…

Eén keer heb ik Ramses bijna mogen aanraken; het was tijdens een hele intieme voorstelling in een klein zaaltje in de Melkweg; ik moet 21 jaar zijn geweest. Studerend aan de lerarenopleiding VL/VU met als studievriend Nico Dijkshoorn, als docent die fantastische Sipko Melissen en werkend in Café de Smoeshaan. Plots helemaal een vrouw van de wereld! Tot mijn grote schrik. Ik was met mijn goede vriend Ton al tot over mijn oren aan het genieten van de zang en cabaret in de intieme setting in de Melkweg…  en daar stond hij opeens! Onze grote held: Ramses! We mochten meezingen en hij keek me een keer aan! Ik heb helaas niet, zoals Annemarie, mijn eerste -nou ja eerste- zoen van hem mogen ontvangen, maar charisma kun je inderdaad aan den lijve voelen, mevrouw, meneer! Those were the days… Anno nu is Annemarie een vriendin en zing ik met haar en de regisseur van de voorstelling, Rob van de Meeberg, in een klein koortje, hoe heerlijk! Maar dat is niet de enige reden dat ik heb genoten van TANDEM. Het is de combinatie van nostalgie, zang, de brille van de columns van Annemarie Oster en het samenspel van de Grandes Dames die deze voorstelling maakt tot een heerlijkheid. Ik ga wéér, aanstaande woensdag 14 januari in het Betty Asfalt Complex in Amsterdam. Aanvang 20.30. Met mijn dochter Rosa, 25, op haar eigen verzoek. Er zijn nog kaartjes!

Annemarie en ik héél goud tijdens het boekenbal

Annemarie en ik héél goud tijdens het boekenbal

http://www.bettyasfalt.nl

Annemarie was zo lief mijn boek te presenteren.

Annemarie was zo lief mijn boek te presenteren.

De Amerikaanse Sint november 15, 2014

Posted by Marij Sloothaak in Cabaret/Kleinkunst, Fun, Gedichten.
3 comments

Ik zat in de trein met de krant
geloof plots mijn ogen niet want…

 

Gisteren zat ik in de trein van Den Haag naar Amsterdam rustig mijn krant te lezen. Toen ik opkeek dacht ik éven dat ik in een van mijn kinderboeken was beland. Vóór mij zag ik een Sinterklaasmijter. Echt! Ik wreef mijn ogen uit. De mijter was er nog steeds. Sinterklaas! Ik raapte al mijn moed bijeen. Zou ik het durven? Zou ik de Waarde Goedheiligman durven aanspreken? “Sint, Sint ú hier in de trein?” zei ik, ademloos.  “Ja”, zei de Sint met een licht Amerikaans accent, en hij krabde in zijn baard. “De trein is toch sneller dan mijn paard.”

Deze Sint bleek een hulpsinterklaas; een Amerikaan met een Nederlandse vader en op weg naar een bijeenkomst van expatriots. Het was voor hem de eerste keer dat hij hulpsinterklaas was. Hij vroeg mij of er nog ‘evergreens’ waren; uitspraken die een Sint altijd zegt. “Zijn hier nog stoute kindertjes”, zei ik. “Dat doet het altijd goed.”

Even later liep ik met hem door het overvolle Amsterdamse Centraal Station. Ik voelde me een soort groupie en was er trots op naast de Sint te mogen lopen. Want iedereen wees, lachte en zei aardige dingen. “Het enige dat je hoeft de doen om alle liefde en warmte van Nederlanders te ontvangen is een Sinterklaaspak aan trekken,” constateerde ik. Ik vond het eigenlijk wel iets voor een inburgeringscursus. De Sint bedankte mij op zijn Amerikaans voor mijn vriendelijkheid en verdween in de nacht. Dag Sinterklaasje, dahag dahag… lieve Sint.

Het enige waar ik nu een beetje spijt van heb is dat ik toch niet stiekem mijn verlanglijstje in zijn zak heb gestopt. Je weet maar nooit…’

“Sint, u hier zomaar in deze trein?
Vindt u reizen in de trein wel fijn?”
“Ja”, zei Sint en hij krabde in zijn baard.
“Het gaat toch veel sneller dan met mijn paard.”

Lachen en gieren, zal ik het durven? hoor, ik pak de Sint bij zijn lurven!

Kadeng, kadeng, dit zijn de leuke dingen,
en ik hoef niet eens een liedje te zingen!

Despoten! juli 14, 2014

Posted by Marij Sloothaak in Cabaret/Kleinkunst, Fun, Uncategorized.
add a comment

gewichtIk heb twee despoten in mijn kast. Dat zit zo: ik ben fanatiek aan het sporten. In plaats van rustig de krant te lezen fiets ik om kwart voor 9 als een bezetene naar de Jordaan, naar de leukste sportclub van Amsterdam: www.healthclubjordaan.nl

Hier onderwerp ik me geheel vrijwillig aan folteringen als Bodyshape, Bodypump en Basic. Samen met nog zo’n 25 zwoegende vrouwen in de leeftijd van 17 tot 77 jaar. Deze week drie keer, en ik vind het nog heerlijk ook! Tja.. Het is nu eenmaal zo; als je fifty something bent, dan dreigt voor een vrouw het algehele verval, de ineenstorting, en vooral: de ‘Juliaantjes’.

Weet u wat dat zijn, Juliaantjes?

De naam Juliaantjes heb ik voor het eerst gehoord van mijn vriendin Annemarie Oster. We hebben deze titulatuur te danken aan onze lieve koningin Juliana. Ook toen ze al héél lang fifty something was ging ze nog steeds met ontblote armen door het leven. Met van die lekkere oma-armen. Niemand die zo heerlijk kon wuiven naar het volk als koningin Juliana. Maar als ze rechts wuifde, zwabberde haar onderarm naar links. De schat. Vandaar de titulatuur voor die zwabberende ledematen: Juliaantjes.

Dat willen wij moderne vrouwen natuurlijk niet, Juliaantjes.

Daarom heb ik voor mezelf twee gewichten aangeschaft. Voor thuisgebruik. Om de Juliaantjes te beteugelen. Blauwe gewichten. Ze wegen 2 kilo ieder. Ik heb ze Rocky 1 en Rocky 2 genoemd.

Nu heb ik geen leven meer, sinds ik Rocky 1 en 2 in huis heb. Zit ik ’s avonds op de bank, hoor ik ze al morrelen in de kast. Vragend om aandacht. Af en toe hoor ik een dreun. Ze vechten. Met elkaar en om mijn aandacht. “Stil!”, zeg ik, “Ik zit een film te kijken!” Maar daar nemen ze geen genoegen mee. Ze blijven spoken totdat ik ze oppak en braaf mijn oefeningen doe.

Met een ondraaglijk branderig gevoel in armen en Juliaantjes mag ik ze uiteindelijk weer in de kast stoppen.

Dan val ik uitgeput op bed. Mis zelfs het laatste journaal. Tja, ook het kranten lezen schiet er bij in, nu ik sport. De vrees is dus niet ongegrond dat ik eindig als een dom blondje. Maar dan wel eentje zonder Juliaantjes.

Marij

Marij M. Sloothaak is auteur van het boek: ‘Op kookavontuur met Jonnie en Thérèse Boer.’ Een komisch, culinair kooksprookje waarmee kinderen spelenderwijs koken en de beginselen van etiquette leren. Bestel het boek hier: http://www.librijeswinkel.nl/dutch/producten/op-kookavontuur-772

Een dame in het verkeer… maart 27, 2013

Posted by Marij Sloothaak in Cabaret/Kleinkunst, Fun, Uncategorized.
Tags:
add a comment

Even een ‘Gouwe Ouwe Blog…verkeer

EEN DAME IN HET VERKEER

Ooit werd ik in een psychologische test o.a. getest op: ‘Bereidheid tot het volgen van regels.’ Hierop scoorde ik best hoog.

Een behoorlijk braaf meisje dus. Bah.

Maar het is wel een beetje waar: ik ben een schijterd. Als ik een politieauto zie, dan bekruipt mij direct een schuldgevoel. Want ze zullen míj wel moeten hebben. Naarstig kijk ik om me heen in de auto. Staat mijn deur open? Of mijn gulp? Ben ik wel APK-gekeurd? Doet mijn remlicht het soms wéér niet? Hebben ze genoteerd dat ik gisteren, even, héél even mobiel telefoneerde? Een zucht van verlichting ontsnapt me als ze gewoon voorbij rijden.

Eén keer heb ik iets heel aparts meegemaakt. Ik was met mijn TomTom op zoek naar de Hammam hier in Amsterdam. Het regende en er was een weg afgesloten. Ik had al 8 keer rondjes gereden en met een gevoel van ‘God-Zegen-De-Greep’ reed ik een tunneltje door waarvan ik niet zeker was of ik er doorheen mocht. Plots zag ik de koplampen van een motoragent achter me.

Deze keer dacht ik: die is niet voor mij. Ik heb namelijk nog nooit een motoragent achter me aan gehad. Dat doen ze niet bij vrouwen. Dat is meer voor mannen en zware criminelen. Dus ik reed door. Zag ik daar nou vaag met mijn nachtblinde ogen ‘STOP’ staan, voorop de motor? Beslist niet voor mij. Tot op een gegeven moment de motor een spurt maakte en met gierende remmen voor mij stil stond. Met kloppend hart draaide ik mijn raampje open. ‘Mevrouw!”, zei de agent terwijl hij zijn helm afdeed. ‘U heeft zojuist 4 verkeersovertredingen begaan. U reed te hard, u keerde ergens waar het niet mag, u reed door een tunnel die niet toegankelijk is voor wegverkeer, en, het ergste nog, u negeerde een stopsignaal van een politieagent!” In gedachten maakte ik een rekensommetje: bij elke overtreding die hij opnoemde. Overtreding 1: 50 euro, voor overtreding 2: 100 euro. Voor 3: minstens 200 Euro en voor overtreding 4 ging ik misschien wel naar het gevang!

Ik moet de motoragent hebben aangekeken zoals een konijn kijkt in de lichtbundels van een naderende vrachtauto. “Mevrouw!” baste de agent. ‘Wat is er aan de hand!’ ‘Ikke…’ stotterde ik. ‘Was de weg kwijt.’ De agent keek mij enkele tellen aan. En besloot dat ik een hopeloos geval was. Hij zette zijn helm op en zei: ‘Goedenavond mevrouw,’. Hij trapte zijn motor aan en vertrok, mij in verbijstering achterlatend.

Achteraf denk ik dat dit mijn verdiende loon was. Deze agent wist het. Dat ik altijd een braaf meisje in het verkeer ben geweest.

www.marijsloothaak.nl