jump to navigation

Toprecensie ‘Op kookavontuur’ in culinair magazine ‘bouillon!’ september 6, 2017

Posted by marijsloothaak in Eten en drinken, Fun, kinderen, Uncategorized.
Tags:
1 comment so far

Culinair tijdschrift ‘bouillon!’ vindt mijn kook- en leesboek ‘Op kookavontuur met Jonnie en Thérèse Boer’ een: ‘Pareltje!’

Trots! Deze recensie mag nog wel eens herhaald worden!
Recensie:  

Een echt kinderkookboek heeft Marij Sloothaak ervan gemaakt, met montere illustraties van Robert-Jaap Jansen en natuurlijk met Jonnie, Thérèse, Jimmy en Isabelle Boer in de hoofdrol. Of toch het eten en het bereiden ervan? Gelukkig is het een echt kookverhaal geworden en niet een boek vol volwassen aanwijzingen in zogenaamde kindertaal. Onderweg krijgen die typische toprestaurantdingen zoals mise-en-place, Michelinsterren, sommelier, tafelschikking en keukenbrigade de nodige aandacht. Leuk ook is de wetenschap dat Jonnie zijn recepten droomt. Ook leuk zijn de aanwijzingen voor het tafeldekken en servetjes vouwen. Een paar jaar geleden struikelde je over de kinderkookboeken, dit pareltje doet het bijna alleen en valt dus extra op. (WJ) Uitgeverij: KarakterISBN: 9789045204239Prijs: € 14,95

Oordeel: BB

(Een B = goed. BB= Top!, BBB = Super)

bouillon! is een cultureel gastronomisch magazine in boekvorm, dat 4x per jaar verschijnt. Deze recensie staat in de online versie van het blad onder de rubriek: ‘Boeken’.

Hieronder nog wat foto’s van mijn werkbezoek aan de Librije.

Met de chef

 

Met Jonnie Boer

Boekpresentatie door Annemarie Oster.

 

 

Advertenties

Juliaantjes juli 26, 2017

Posted by marijsloothaak in Fun, Gezondheid, Uncategorized.
Tags: ,
3 comments

Ik ben fanatiek aan het sporten. In plaats van rustig de krant te lezen fiets ik nu om kwart voor 9 als een bezetene naar de Jordaan, naar www.healthclubjordaan.nl

Hier onderwerp ik me geheel vrijwillig aan folteringen als Pilates, Bodyshape, Bodypump en Essentrics. Samen met nog zo’n 25 zwoegende vrouwen in de leeftijd van 17 tot 77 jaar. Deze week drie keer! Ik lijk wel gek. Tja.. Als je fifty something bent, dan dreigt voor een vrouw het algehele verval, de ineenstorting, en vooral: de ‘Juliaantjes’.

Weet u wat dat zijn, Juliaantjes?

De naam Juliaantjes heb ik voor het eerst gehoord van mijn vriendin Annemarie Oster. We hebben deze titulatuur te danken aan onze lieve koningin Juliana. Ook toen ze al héél lang fifty something was ging ze nog steeds met ontblote armen door het leven. Met van die lekkere oma-armen. Niemand die zo heerlijk kon wuiven naar het volk als koningin Juliana. Maar als ze rechts wuifde, zwabberde haar onderarm naar links. De schat. Vandaar de titulatuur voor die zwabberende ledematen: Juliaantjes.

Dat willen wij moderne vrouwen natuurlijk niet, Juliaantjes.

Daarom heb ik voor mezelf twee gewichten aangeschaft. Voor thuisgebruik. Om de Juliaantjes te beteugelen. Blauwe gewichten. Ze wegen 2 kilo ieder. Ik heb ze Rocky 1 en Rocky 2 genoemd.

Nu heb ik geen leven meer, sinds ik Rocky 1 en 2 in huis heb. Zit ik ’s avonds op de bank, hoor ik ze al morrelen in de kast. Vragend om aandacht. Af en toe hoor ik een dreun. Ze vechten. Met elkaar en om mijn aandacht. “Stil!”, zeg ik, “Ik zit een film te kijken!” Maar daar nemen ze geen genoegen mee. Ze blijven spoken totdat ik ze oppak en braaf mijn oefeningen doe.

Met een ondraaglijk branderig gevoel in armen en Juliaantjes mag ik ze uiteindelijk weer in de kast stoppen.

Dan val ik uitgeput op bed. Mis zelfs het laatste journaal. Tja, ook het kranten lezen schiet er dus bij in, nu ik sport. De vrees is dus niet ongegrond dat ik eindig als een dom blondje. Maar dan wel eentje zonder Juliaantjes.

Jordaan

Bommelding en dikke jus januari 18, 2017

Posted by marijsloothaak in Fun, Gedichten, Uncategorized.
Tags: , ,
2 comments

Spellingsprogramma’s van I-Phones. Ze kunnen je tot razernij brengen. Zo krijg ik regelmatig: een hartelijk: ‘dikke jus’ toegewenst. Ik hoop dat ze dikke kus bedoelen. Ook kreeg ik laatst een SMS-je van een vriend: ‘Heb ik gasaanvoer.’  Navraag leerde mij dat hier bedoeld werd: ‘Heb ik gedaan.’  Zelf doe ik ook vaak ‘de groenten’ in plaats van de groeten. Zucht… Moderne ongemakken. Of moderne pret?

Bommelding
In mijn vak ben ik natuurlijk veel met woorden bezig. En daar word je soms een beetje daas van. U kent dat wel: soms schrijf je een woord op, waarvan je denkt: wat schrijf ik hier nu? Is dit een Nederlands woord? Of ben ik een beetje gek? Je kijkt zenuwachtig om je heen om te zien of er niemand meekijkt op je scherm. Je bekijkt het woord van links en van rechts, je knippert eens met je ogen, maar het woord blijft terug kijken. Dan Google je het en: pfffff… Gelukkig. Je bent niet gek, het woord bestaat.

Bommelding is zo’n woord. Of pijpetuitje. En beneveld. Borduurwerk en kassalade. Kastomaatje, rotstempel en valkuil. En zo zijn er meer. Betover-grootvader is mijn favoriet. En douchegel. Hoewel ik kast-omaatje ook leuk vind. Dit fenomeen heet zelfs officieel: Bommelding. Heeft u ook een Bommelding of een woord dat niet spoort? Ik hoor het graag!

Marij

Korte cursus bitterballen eten januari 16, 2017

Posted by marijsloothaak in Eten en drinken, Fun.
Tags: , , , ,
2 comments

Meer dan 500 blogs heb ik geschreven. Toch zonde, om ze zomaar op mijn WordPress site te laten bungelen. Daarom de komende tijd hier een aantal Gouwe Ouwe!

U heeft vast wel eens uw bek, pardon, uw mond verbrand aan een bitterbal. Als u tenminste net zo hardleers bent als ik. Wedden? Het water loopt u in de mond, bij het zien van die goudbruine Hollandse parel. Maar hij is zo hehehéét. Toch, zoals vaak… de wellust overwint het van het gezond verstand. Tuurlijk denkt je te snel: ‘Nú kan het’. En je neemt een hap. Om even later als een paljas grimassend de locatie te moeten verlaten.  Tja. Het is hard nodig, deze korte cursus bitterballen eten.

Beheers u!

Locatie De perfecte gelegenheid om uw bek te branden is niet zelden een (zakelijke) receptie. Hoe doorvoed en verwend wij Hollanders ook zijn, de bitterballenbrenger wordt welhaast aangerand. Ik heb relaties zien stranden in de pogingen een bitterbal te bemachtigen. Zowel liefdes- als zakelijke relaties. Zie hier de potentie van zoiets simpels als een bitterbal.

Als na veel geduw en schaamteverwekkend voordringen de felbegeerde bitterbal eindelijk is bemachtigd, dan dient het volgende dilemma zich aan. HOE het zo heerlijke, krokante en hete kleinood te nuttigen? Het is een receptie, dus u staat altijd met een glas in de hand.

Regel 1: beheers u! Wie te snel wil happen, zal zijn bek branden. Ik wil niet te wijsneuzerig doen, maar dat geldt overigens voor het hele leven.

Er zijn nu twee scenario’s mogelijk.

  1. Scenario 1: u heeft in de ene hand een glas, en in de andere hand een wiebelende bitterbal op een stokje. Doe als volgt: knabbel voorzichtig een korstje van de bitterbal af. Dit geeft uw bal de tijd om af te koelen. Beheers u! U bent slechts twee minuten van uw heerlijkheid verwijderd. Beheers uw driften en u bespaart zich een kleinegraads verbranding, maar een gróte publieke vernedering! Want iedereen zal medelijdend knikken als u straks als een paljas grimassen trekt en vervolgens met een brandblaar op uw tong de receptie moet verlaten. Begrijpende blikken, maar men grinnikt besmuikt: “Wat een sukkel!”
  2. Scenario 2: u bent in de zeldzame gelegenheid een tafeltje of iets dergelijks op deze receptie te bemachtigen. U vervoegt zich schielijk naar dit tafeltje, gewapend met een servetje. Ook een snij-apparaat behoort tot uw gereedschap, zoals uw cocktailprikker of een koffielepeltje. Snij de bitterbal in twee helften. Beheers u! Geef de bitterbal, net als een mooie biefstuk, een paar minuten de tijd om te rusten. Dan is ergste hitte eraf, en is de bitterbal klaar om te consumeren. Geniet! U bleef een grote publieke vernedering bespaard. En gedenk nogmaals: wie te snel wil happen, zal zijn bek verbranden. Amen.

www.marijsloothaak.nl

Snij de felbegeerde bitterbal doormidden…

Preview: ‘De Bron van de Lach!’ oktober 7, 2016

Posted by marijsloothaak in Fun, Humor, kinderen, Literatuur.
add a comment

Dames en heren, jongens en meisjes:

Dit is: André van Duin!

Dit is: André van Duin!

Dit is: André van Duin!

André van Duin is wel zo’n beetje de beste komiek van Nederland. Al méér dan 50 jaar laat hij mensen van hun stoel vallen, in hun broek plassen of luidkeels schateren van de lach. Soms komt hij alleen maar het toneel even op en daar gá je al. Of hij trekt één wenkbrauw op en je piest in je broek. Dat noemen ze nou: André heeft de lach aan zijn kont hangen. Maar daarover later meer…
Je leest het in het kinderboek: De bron van de lach – op komisch avontuur met André van Duin.
Vanaf 1 november te koop bij Bol.com of bij de betere boekhandel. EEN COLLECTORS ITEM VOOR IEDEREEN DIE VAN LACHEN HOUDT!
INCLUSIEF HET RECEPT VAN ANDRÉ'S LIEVELINGSTAART!

INCLUSIEF HET RECEPT VAN ANDRÉ’S LIEVELINGSTAART!

De houdbare vrouw juni 22, 2016

Posted by marijsloothaak in Eten en drinken, Fun, Gedichten, Gezondheid, kinderen, Uncategorized.
Tags: , , , ,
4 comments

Natuurlijk leef ik super gezond. Ik pers elke dag mijn sinaasappeltjes, ga op tijd naar bed, en sport en dans.Bovendien ben ik 19 jaar geleden gestopt met roken -god, wat een verslaving, vreselijk!- en drink ik matig. Een á twee flessen rode wijn per dag schijnt goed te zijn voor de gezondheid, toch? (Geintje.)

Toch gaat de tand des tijds niet aan mij voorbij. 57 jaar. De algehele aftakeling is in zicht. Vanochtend zaten er weer 8 rimpels bij. Het is dan ook niet voor niets dat gisteren in de boekhandel mijn oog viel op het boek: ‘De houdbare vrouw.’

‘Voel je beter, lijk jonger en leef langer.’ Eureka! Dat wil ik natuurlijk wel. ‘Heb je heimwee naar je jeugdige energie en optimisme? ‘Verlies je de strijd tegen putjes, rimpels en vlekken?’ Ja, driewerf ja! ‘Dit boek bevat de nieuwste wetenschappelijke feiten die iedere vrouw moet kennen om zo goed als nieuw te blijven.’ Nou, dat boek was zó gekocht.

Ik las over buikvet -brrrrr-  hormonen en oxytocine. Over Alfaliponzuur en Ginko Bilboa. Over mythyleren en oxidatie. Oplossing voor al dit leed zijn supplementen. Mineralen en vitamines. Als ik zo tel, kom ik op vijftien stoffen die ik tekort kom. Vijftien! Sjees! Eigenlijk ben ik dus goed beschouwd al klinisch dood. Ben meteen naar de Etos gegaan en heb me volledig failliet gekocht. Nu staan er dus vijftien potjes te stralen in mijn toiletkastje. En ik zal u zeggen, het is een hele toer om die dingen ’s ochtends doorgeslikt te krijgen. Maar mij krijgen ze niet klein. Deze vrouw wordt helemaal goed geconserveerd minstens 102, mark my words.

Marij www.marijsloothaak.nl

Dresscode #Rokjesdag voor mannen! april 11, 2016

Posted by marijsloothaak in Cabaret/Kleinkunst, Fun.
1 comment so far

Het is écht lente. Rokjesdag. Op Rokjesdag durven vrouwen voor het eerst hun rokjes weer aan. Columnist Martin Bril schreef een veel geciteerde column over dit fenomeen.

‘Voordat deze rokjes aan mogen gaat er een heel pijnlijk, soms bloederig tafereel van ontharen, harsen en smeren aan vooraf,’schreef  Martin Bril.

Tja. Je moet er wat voor over hebben. Voor degenen die het er niet voor over hebben: een variant is blousjesdag. Maar daarvoor moet je weer voor in het bezit zijn van een paar pronte borsten en een aardig decolleté. In ieder geval is het smúllen voor de heren! En is Rokjesdag een dag waar ze zich elk jaar weer op verheugen.

En wij dan, vrouwen! Waar mogen wij ons op zo’n zonnige dag op verheugen! Toch niet op het oer-Hollandse fenomeen van de korte mannenbroek? Met daaronder van die witte, harige benen? Of erger nog, u weet ik ga zeggen, sandalen met sokken?

Als ik het mag zeggen: dan hoop ik op Rokjesdag een aardige, gebruinde mannelijke torso tegen te komen. Wel in strak T-shirt graag, hier in de stad. Zo’n T-shirt met iets te korte mouwtjes. Met zo’n gespierde borstpartij. Wat mij betreft de dresscode voor heren op Rokjesdag voortaan!                                 knappe-man-in-korte-broek

Beetje ordinair ja. Beetje bouwvakkerig ook. Maar dat mag op Rokjesdag…  Toch, Martin? Daar in het hiernamaals?

 

 

http://www.marijsloothaak.nl

Arrogante rotteckel maart 12, 2016

Posted by marijsloothaak in Cabaret/Kleinkunst, Fun.
add a comment

humbertOoit had ik een teckel. Humbert. Het was een arrogante rotteckel. Hij kwam nóóit als je hem riep. Hij poepte altijd net óp de stoep. Kon je weer aan de gang met je stukje keukenrol. En dan al die blikken om je heen. Hé, zeg! Moet dat voor míjn deur?

Dan sleurde  ik de hond achter me aan en zette hem voor straf in zijn mand in de keuken. Deur dicht. Dat zou hem leren. Nu had Humbert een uitermate slecht korte-termijn-geheugen. Dus vooruitgang zat er niet in. Ik besloot dat het zó niet langer kon. Het was Opvoeden geblazen!  Eerst de site van Martin Gaus maar eens bezocht. Staan best wel handige tips. Maar Humbert kon niet internetten. Dus besloot ik op een echte hondentrainclub te gaan, van de kynologievereniging.

Het was in een hele strenge winter. Daar stond ik dan. Elke zondagochtend om negen uur ’s ochtends. Met mijn moonboots aan, blauwbekkend op een bevroren grasveldje. Samen met nog zo’n veertig gekken. Honden én bazen. Ik heb me nog nooit zo klein gevoeld. Want je bent geen mens meer, maar báásje. Baasje van een teckel, wel te verstaan. We moesten rondjes lopen.

“Wil die teckel even opletten? Ik zei línksom!” Oei! Rode wangen van kou en schaamte. Hij bedoelde niet die teckel. Hij bedoelde mij! En Humbert? Een ramp. Schuifelde als enige naar voren als de honden op het commando “BLIJF” moesten blijven zitten. Ik keek radeloos om me heen.

“Die teckel, blijven zitten!” Wat een nederlaag…

Afijn. Het heeft toch ergens toe geleid. Humbert kon op een gegeven moment zitten op het commando “lig!” En liggen op het commando “zit!” Dat was al heel wat. Maar hij kwam nooit als ik hem riep. Keek even over zijn schouder en dacht dan: ‘Oh zíj is het maar, die Marij.’

En ik kende mijn plaats.

Toch wel leuk, zo’n arrogante rotteckel.

Ballroomdansen.nl (Met filmpje) maart 7, 2016

Posted by marijsloothaak in Dansen, Fun.
add a comment

ballrmElke woensdagavond stap ik op de fiets naar mijn dansschool  www.ballroomdansen.nl. Daar dans ik met furore de Engelse Wals, de Quickstep, de Tango en de Cha-Cha-Cha met mijn vaste danspartner Elmer. En alsof het allemaal maar niet op kan, óók nog de Rumba, de Samba en de Jive. Mijn bronzen medaille heb ik al op zak. En nu ga ik voor zilver!

Dat komt zo. Toen ik een jaar of 18 was deed ik fantiek aan ‘stijldansen’ zoals dat toen nog heette. Ik deed het stiekem, want stijldansen; dat was alleen voor trutten. En dáár wilde ik natuurlijk niet onder gerekend worden. Dus elke donderdagavond toog ik met een paar andere trutten naar dansschool Mittelmeijer in Buitenveldert. En dan op zondagmiddag vrijdansen. Met een flesje 7-up en een rietje hopen dat die éne goede danser je zou vragen. Van je Cha-Cha-Cha en je één-twee-drie, een-twee drie…

Een aantal jaar geleden kreeg ik weer zin om te gaan dansen. Ik probeerde een proefles Argentijnse Tango. Wel leuk. En nam ook een proefles Ballroomdansen. Na de eerste aarzelende quick-quick-slows gebeurde het. De dansen zaten gewoon nog in mijn benen! Dertig jaar na dato danste ik zó weer een Foxtrot en een Engelse wals.

Dus nu zit ik weer op ballroomdansen. En ik vind het zálig. images

Ik mag me zéér gelukkig prijzen met mijn vaste danspartner Elmer. Want Elmer is de echtgenoot van mijn dansjuf Daphne. Samen geven zij danslessen en demonstraties. Maar op woensdagavond danst Elmer lekker met mij. Een reuze voorrecht, want Elmer kan mij ook de dámespassen tot op de laatste draai uitleggen. Eigenlijk is dus elke dansles een masterclass voor mij!

Ik kan u www.ballroomdansen.nl zéér aanraden mocht u de eerste danspassen willen zetten. Het is een gezellige, écht Amsterdamse, no nonsense professionele dansschool voor jong en oud. Op 22 maart begint een nieuwe cursus ballroomdansen voor beginners!

https://www.facebook.com/events/1703043739983227/

Maarre… let op! Op de woensdagavond van 19.15 tot 20.15 uur dans ík met Elmer!

Mijn lievelingsdans is de nostalgische Engelse wals. Dan waan ik mij, héél even, Sissi aan het Weense hof. Hierboven ziet u Elmer en mij in de Engelse wals. Denkt u de ballroomjurk er maar even bij…

 

 

 

 

Mannetje februari 24, 2016

Posted by marijsloothaak in Fun, Uncategorized.
Tags:
2 comments

Hcj 5Op weg naar mijn sportschool gisteren liep er een mannetje voor me.
Ik zeg: ‘mannetje’ heus niet als waardeoordeel, maar hij kwam ongeveer tot aan mijn schouder. En ik had niet eens hakken aan.
Het mannetje praatte in zichzelf: “Daar heb ik nu even hélemaal geen zin in”, zei hij. Even later: “Echt niet!”
Ik bekeek het mannetje eens goed. Hij had zo’n kort grijs stekeltjeskapsel. Hij droeg een anorak, een spijkerbroek en van die stevige stappers. Maar ja, welke Nederlandse man van boven de 65 heeft dat niet?  Wat vooral aan hem opviel was zijn rugzak. Dat was geen reisrugzak, maar zo’n rugzak die zindert van de ‘belangrijke dingen.’ Normaal gesproken zou er een laptop in kunnen zitten. Maar daar was dit het mannetje niet voor…
Het mannetje fascineerde me. Waar zou hij nou ‘écht helemaal geen zin in hebben?’ Het leek me niet zo’n man van: druk, druk, druk. Niet zo’n man die gestalked wordt, zeg maar. Fascinerend.
Wáár had het mannetje helemaal geen zin in?
En wat, oh wat, zat er in die rugzak? Belangrijke boeken misschien. Met wiskundige formules. Of een schetsblok.
Maar misschien liet ik me wel beïnvloeden door mijn eerste indruk en zat die rugzak helemaal vol met lieve dingen voor zijn minnares. Parfum, of eerder, Eau de Cologne. Lieve briefjes. Bonbons en een fles ouderwetse likeur, zoals Bruidstranen of Blue Curacao. Of euh…
Mijn nieuwsgierigheid werd mij bijna teveel. Zou, zou, ik vragen wat er in die rugzak zat? Een tweede blik deed mij zwijgen. En ik besloot het mannetje maar met rust te laten. Hij had toch even helemaal nergens zin in.

www.marijsloothaak.nl

Uitnodiging boekpresentatie Kabeljauw en Nut van de Wereld! februari 2, 2016

Posted by marijsloothaak in Fun, kinderen, Literatuur, Onderwijs.
1 comment so far

UITNODIGING BOEKPRESENTATIE                   levendiglogo

Kabeljauw en het Nut van de Wereld

Een geestig filosofisch sprookje

Cover_kabeljauwOp een dag besluit Kabeljauw dat hij op zoek gaat naar het Nut van de Wereld. Hij trekt de wijde wereld in, samen met zijn vriendinnetje Kristal, zijn goudvis Wolf in een plastic zakje binnewerk_04en een rugzak vol gedroogde appeltjes. Onderweg komt hij allerlei dwaze figuren en dieren tegen die hem helpen óf juist tegenwerken op zijn zoektocht. Door schade en (grappige) schande komt Kabeljauw erachter wat het Nut van de Wereld is.

 

 

Kabeljauw en het Nut van de Wereld is een geestig filosofisch sprookje dat op jong en oud indruk maakt.

 

Auteur: Marij M. Sloothaak

'Waarom', waaróm ben je me op mijn kop aan het kakken?' 'Gewoon, vind ik lekker!' en de albatros maakt zich klaar voor de volgende voltreffer. 'FLATS!'

‘Waarom’, waaróm ben je me op mijn kop aan het kakken?’ ‘Gewoon, vind ik lekker!’ en de albatros maakt zich klaar voor de volgende voltreffer. ‘FLATS!’

Illustraties: Lucy Keijser

Hard cover, 32 pagina’s

ISBN 978 94 91740 41 1

NUR 282

Levendig Uitgever 2016

Prijs € 10,-

 

Een klein wonder, want het manuscript lag al zo’n 20 jaar in mijn bureaula voordat Levendig Uitgever het eruit viste.” aldus Marij M. Sloothaak in januari 2016

Presentatie bij Boekhandel Scheltema Amsterdam Op zaterdagmiddag 13 februari wordt het kinderboek Kabeljauw en het Nut van de Wereld gepresenteerd in Boekhandel Scheltema. Aanmelden bij Roos@scheltema.nl !

Het verhaal is even wonderlijk als de titel doet vermoeden!

Zaterdag 13 februari

In de deuropening staat een forse boerin haar handen af te drogen aan een rood geblokt schort. 'Ha Kabeljauw! Het eten staat klaar!'

In de deuropening staat een forse boerin haar handen af te drogen aan een rood geblokt schort. ‘Ha Kabeljauw! Het eten staat klaar!’

Boekhandel Scheltema

Rokin 9

Amsterdam

 

binnewerk_13

_____________________________________________________________________________Noot voor de redactie:

Voor een interview met auteur en/of illustrator, voor recensie-exemplaren of beeldmateriaal neem contact op met Jeroen Hoogerwerf, Levendig Uitgever, e-mail: jeroen@levendiguitgever.nl. Of bel 06-22613701.

De zak januari 12, 2016

Posted by marijsloothaak in Cabaret/Kleinkunst, Fun.
7 comments

Op het gevaar af voor mannenhaatster te worden aangezien, loop ik al heel lang rond met het idee voor deze blog. Dat heb je soms. Dat loop je al giebelend van de voorpret van je eigen grap te genieten. Beschouw dit als niets anders dan satire. Mannenhaatster ben ik beslist niet. Mijn beste vrienden zijn mannen.

Het gaat hierom: het bestaan van een single heeft best wel voordelen. Vrijheid, blijheid, aandacht…

Nadelen ook, maar daar hebben we het nu even niet over.
Maar één ding vind ik werkelijk een grove horreur. De vuilniszak.

Elke donderdagavond voel ik het al aankomen. Natuurlijk heb ik hem weer veel te vol gepropt. Dus dat wordt weer kreunend sleuren aan die vuilniszak om hem uberhaupt uit de vuilnisbak te krijgen.

Dan breng ik hem zuchtend naar beneden. Ik weet dat het te kinderachtig is voor woorden en totaal niet feministisch, maar vrouwen en vuilniszakken, dat past gewoon niet bij elkaar. Dat hoort niet.

Nu overweeg ik toch maar een man te nemen. Voor de vuilniszak op donderdag. Maar ja, wat moet ik de rest van mijn leven met zo’n zak?

Marij 🙂

Een muis in mijn huis! november 27, 2015

Posted by marijsloothaak in Cabaret/Kleinkunst, Fun.
12 comments
Aaarghhhh!

Aaarghhhh!

Ik hoor een gruwelijke gil. Een ware doodskreet. Echt zo van: ‘Aaaaaaagh!’ Ik kijk verschrikt om me heen. Wie was dat? Moord? Doodslag? Erger nog? Dan stokt me de adem in de keel. Dat was ík. Deze ijselijke kreet was van mij. De reden: een muis. Een muis in mijn huis!

Nu is de verhouding van vrouwen met muizen heel gecompliceerd. Dit ga ik niet uitleggen, dat moet u maar even lekker zelf gaan Googelen. Freud schijnt er ooit iets over gezegd te hebben. Een muis doet iets met vrouwen.

Voorbeelden genoeg. Zo hadden wij ooit een stoere buurvrouw die bomen hakte en vijvers spitte. Maar bij het zien van een muis op de hoogste kast klom. En er niet meer af kwam.

En ik dan! Zelfstandige vrouw, trekt met haar kinderen door India, Costa Rica en Honduras. Landen met rovers, bandieten en erger. Ik ben nergens bang voor. Maar een muís!

Jaren geleden, mijn zoon woonde net op kamers, had ik ook een muis. Ik zette de vuilniszak van het balkon in de gang en tjoeps! Daar was ie. Mijn slaapkamer in. Ik panisch, bel zijn 06. ‘Joris, kom thuis. Nu! Ik heb een muis.’

Op hetzelfde moment zag ik de muis weer rondtrippelen! “AAAAAGH!” , deed ik. “Mam,” zei mijn volwassen zoon. “Moet je jezelf nu eens even horen!” Jajajaja.

Vorig jaar had ik ook muizen. Na veel gedoe met diervriendelijke muizenvallen besloot ik toch muizenlokdozen te kopen.

Om de volgende dag een muis als een soort gekruisigde Christus in mijn hal terug te vinden. Met de armen en poten wijd, als een echte martelaar. Echt. En dan met stoffer en blik zo’n muis in de vuilniszak tillen. En die zak dan natuurlijk meteen naar buiten. Oh gruwel.

En nu heb ik dus weer 1 muis. Correctie: als je 1 muis ziet, dan heb je er 20, zegt men. Fijn idee.

Gisteren lag ik in bed naar Pauw te kijken. Ik zie iets uit mijn ooghoeken bewegen. “Nee…” zeg ik. Muis stopt. “NEEEEE!” roep ik weer. Muis rent de kamer uit.

Ik was trots op mezelf. Ik had niet gegild. Ik had de muis ernstig toegesproken. Als een kind. En hij ging weg. Nu die andere 19 nog…

Mijn website. Marij Sloothaak
 

Het groene monster mei 8, 2015

Posted by marijsloothaak in Cabaret/Kleinkunst, Fun, Uncategorized.
Tags: ,
1 comment so far
Ik fietste laatst van A. naar B. Op mijn nieuwe groene fiets. Blij, maar ook een beetje angstig. Mijn fietsen worden nogal regelmatig gestolen namelijk. Bovengemiddeld. Het zal mijn karma zijn. Ik heb dus een soort bindingsangst met fietsen ontwikkeld. Begint die groene fiets opeens tegen mij te foeteren! ‘Ik weet het wel hoor, van al die anderen’, sneerde hij.

‘Van die oranje fiets en die andere groene en die twee blauwe. Die oranje was je snel kwijt, en die twee blauwe ook. Die groene heb je gewoon afgetrapt en na drie jaar afgedankt. Die staat gewoon ergens te verroesten. Áls hij er nog staat. Want de gemeente Amsterdam is zó overijverig dat ze hem na twee dagen waarschijnlijk al hebben gedeporteerd naar IJmuiden. Op transport. Ik weet wel, dat ik tweede keuze ben. Al die andere fietsen waren nieuwe fietsen, maar dat kon jouw bruin niet meer trekken. Ik ben maar een tweedehandsje!’, spuugde mijn groene fiets. En hij zweeg. Ik hoorde alleen het geluid van zijn dynamo. Ik was vertwijfeld. Want ik hield juist zo van deze groene fiets. Hij was klein, maar daarom juist heel fijn. De snelste en meest wendbare fiets die ik ooit had gehad. Dit vertelde ik mijn groene fiets. Mijn fiets zweeg. Wat had ik nu aan mijn fiets hangen: een jaloerse fiets?  Ik besloot een mannelijke tactiek toe te passen. ‘Dat van die anderen is waar’, zei ik. ‘Maar toen kende ik jou nog niet. Jij bent de beste, de mooiste en de liefste.’ Mijn groene fiets bleef zwijgen. De dynamo trapte zwaarder en zwaarder… Storm, wind en regen geselden mijn gezicht. Door mijn plakkerige uitgelopen wimpers heen keek ik naar de straatbordjes. Waar was ik? Hoe kwam ik nou in Amsterdam-Oost terecht? Dat was minstens nog een half uur fietsen, naar Oud-West. Ik kende hier de weg helemaal niet! Waar moest ik heen? Niemand op straat om de weg te vragen. Vertwijfeld trapte ik door. Blinde paniek stak de kop op. Proberen te negeren. De dynamo leek wel vast te zitten. En deed het licht het eigenlijk wel? He? Fietste ik nu langs de Amstel? Daar trapte ik door mijn ketting. En mijn gifgroene monster fiets gleed, van tussen mijn benen, de Amstel in. Borrelend zonk hij naar de diepte. Ik keek het brandende achterlicht nog lang na… Was het een wanhoopsdaad? Jaloezie. Het groene monster.

http://www.marijsloothaak.nl

Kort of lang haar voor vrouwen? mei 8, 2015

Posted by marijsloothaak in Eten en drinken, Fun, Gedichten, kinderen, Uncategorized.
Tags: , , , , ,
12 comments

Zo lang dan maar?

ZO lang?

Ik was laatst in een vreemd soort discussie verwikkeld. Ik zat met drie vrouwen en twee mannen aan tafel. De twee mannen beweerden stellig, dat vrouwen lang haar moeten hebben. Quote’s: ‘ Een ding dat vrouwen van mannen onderscheidt, is het feit dat ze lang haar kunnen hebben.’ Ik kon nog andere dingen bedenken, maar daar ging het even niet over. Platitudes als ‘ Alle Hollandse vrouwen hebben kort haar.’  ‘Kort haar is niet sexy’, kwamen ter tafel.

Enfin. Ik liet ze maar even. Gelukkig hadden alle drie de vrouwen in het gezelschap lang haar, zij het dat ik het mijne bijna altijd opgestoken draag. Een van de mannen keek mij aan en zei: ‘Opstoken haar is ook mooi hoor.’ Pfff… gelukkig. Ik zou er wel eens een discussie aan willen wijden: ‘Moeten vrouwen lang haar hebben? Is een kort kapsel niet sexy?’ Wie durft?

Marij Sloothaak http://www.marijsloothaak.nl

Nieuwe blogs per e-mail? Klik hier!

Subscribe to Marij Sloothaak by Email