jump to navigation

Food Film Festival maart 21, 2012

Posted by marijsloothaak in Eten en drinken, kinderen.
Tags: , , , ,
add a comment

 Food Film Festival 2012Guerilla lunch van de Youth Food Movement op het Spui. Joris spreekt.

Mijn zoon Joris Lohman is voorzitter van Youth Food Movement, en directeur van het Het Food Film Festival: ‘Het Food Film Festival is een driedaags festival over alles wat met eten te maken heeft: eten in de breedste zin van het woord. Er is ontzettend veel over voedsel te vertellen. Tegelijkertijd vertelt hoe en wat we eten ontzettend veel over ons. Eten is cultuur, eten is identiteit.’ Afgelopen weekend was het zover. Het Food Film Festival 2012 (FFF) in Studio-K in Amsterdam was een smaakvol festijn; een melting pot van films, debatten en workshops over voeding  en natuurlijk: zalig eten en feest! Mijn dochter Rosa Lohman was de vrijwilligerscoördinator. En natuurlijk was deze trotse moeder erbij! En niet alléén vanwege mijn kinderen.

 
 
In zijn functie voor de Youth Food Movement komt Joris overalIn zijn functie van voorzitter van de Youth Food Movement komt Joris overal 
Zo hebben ze op Valentijnsdag een guerillalunch georganiseerd op het Spui om de filosofie van de Youth Food Movement te promoten. Verspreiding van zo’n event gaat via SMS, Twitter en Facebook. Op het Spui stonden grote tafels met stoelen er omheen. Er werden zalige broodjes geserveerd met bijzondere tapenades, verukkelijke pompoensoep en er werd biologische appelsap geschonken. En natuurlijk was mams erbij. En niet alleen vanwege de kinderen…
 
Super, om dat mee te maken, zo’n Youth Food Movement. Al die slimme, mooie, jongeren die zo enthousiast en bewust bezig zijn met eten. Heerlijk om te zien hoe ze recepten met elkaar uitwisselen, elkaar tips geven over marktjes, groenten, kaas en een biologische slager. Want de meesten zijn niet vegetarisch, oh nee. Tijdens het FFF was er zelfs een cursus worstmaken van Brandt en Levie. Vlees, maar dan wel biologisch vlees, en dan met mate. Flexitariërs, zoals dat tegenwoordig zo trendy heet.
 
HET FOOD FILM FESTIVAL
Een groots opgezet film-, debat-, workshop- en culinairfestijn dus. Twee jaar geleden opgezet door zoon Joris. Ik ben er twee dagen geweest, bij de opening als trotse moeder, en op een workshop Indiaas eten van Jean Beddington als culinair geïnteresseerde. Wederom was ik beide dagen zeer gelukkig me in zo’n leuk gezelschap de verkeren; stralende, jonge mensen, die ook bijna allemaal écht aardig zijn. Op vrijdag: jonger dan jong, op zondag zag ik ook veel jonge ouders met kindjes in hangzak of buggy in het publiek. Wij togen, blij gelukkig dat we een plekje hadden kunnen krijgen, naar de workshop Mumbai Dabbawalla. Ik ben een aantal jaar geleden met de kinderen naar India geweest, en sindsdien ben ik diepverliefd op dat land.

‘Zelf een heerlijke Indiase lunch klaarmaken om mee te nemen naar je werk? In India de normaalste zaak van de wereld. In Nederland wordt er schamper gelachen om een brooddoosje met inhoud. Na deze workshop weet je wel beter. Je leert Indiaas koken en maakt kennis met de coolste lunchbox die er is: de tiffin.’

Via een ingenieus systeem van bezorgers – de Dabbawalla’s – worden In Mumbai dagelijks met wonderbaarlijke accuratesse en efficiëntie de juiste lunchgerechten bij de juiste personen bezorgd. Hoe dit dagelijkse mirakel precies tot stand komt, kan je zien in de documentaire The Lunchbox Miracle. Om zelf met dit onderwerp tijdens het Food Film Festival aan de slag te gaan, vroegen we niemand minder dan Jean Beddington om hulp.’

Met Jean

 We hadden absoluut geen idee wat we konden verwachten. Een coole Indiase lunchbox? En wat is een tiffin? Toen we het zaaltje binnengingen kregen we eerst een Food Film Festival-schort omgeknoopt; iets dat ik grinnikend onderging. Er waren zo’n 25 mensen verzameld, in de leeftijden van twintig tot zestig. In het midden stond een tafel met exotische ingrediënten. We werden in teams van vijf man verdeeld; ieder kreeg een gerecht te maken. Wij mochten Raita, een Indiase komkommer salade maken, de andere groepen gingen aan de slag met gerechten als: Samosas, kipkebabs, bloemkool- en rozijnencurry, koriander flensjes en onion bhaji.
Er werd er hard gewerkt. Schillen, snijden, kruiden, frituren, bakken…
Voor sommige dingen was echt de hulp van Jean nodig, zoals bijvoorbeeld het in envelopjes vouwen van de Samosas.
Na onze gedane arbeid was het heel leuk om wat rond te kijken om te zien wat de anderen ‘ervan bakten.’ En om stiekem even een lepeltje in de marinade van de kipkebabs te stoppen…
 
 

De groep aan het werk

Ik begreep nog steeds niet echt wat de bedoeling was. Zouden we al deze heerlijkheden ná het koken met z’n allen gaan opeten? Tijdens het koken had ik een verzameling prachtige stapelpannetjes zien staan. Maar ik kon niet geloven dat we die zouden meekrijgen.

De Indiase tiffin

Het was wél zo. Toen we uitgehakt, gesneden, gekruid, gebraad, en gefrituurd waren, vroeg Jean ons de pannetjes te gaan halen. Ze bestonden uit drie pannetjes, met bordjes ertussen en een handvat eraan, die via een ingenieus systeem aan elkaar verbonden waren; Tiffins. Vervolgens gingen we de tiffins vullen, pannetje voor pannetje, met het lekkers dat we hadden gemaakt. Een pannetje met Raita, met Samosas, Koriander flensjes, kipkebabs, Onion Bhaji…
En toen mochten we, blij als kinderen, met ons gevulde pannetje naar huis. Maar niet voordat  we de film The lunchbox miracle hadden gezien. Hierin zagen we hoe dankzij ónze tiffin buitenshuis werkende mensen in Mumbai toch het lekkere eten van mams kunnen eten. Geniaal!
 
Later, in het café, hadden we zo’n honger, dat we, staande aan een cafétafel onze Indiase lunch hebben opgegeten. Dochter Rosa at graag een Indiaas hapje mee. Festivalbezoekers keken nieuwsgierig en een beetje jaloers naar ons pannetje. “Goh, wat leuk! hoe komen jullie daaraan?”
 
Eenmaal thuis besloot ik binnenkort Joris en Rosa maar eens uit te nodigen voor een Indiaas diner. En dat doet mams heus niet alleen voor de kinderen!
 
Scroll naar beneden voor authentieke Indiase recepten van Jean Beddington.

 
www.foodfilmfestival.nl
www.beddington.nl
www.brandtenlevie.nl
www.marijsloothaak.nl
 
 

De Tiffin is nu thuis…

 Indiase recepten © Jean Beddington

Aardappel en doperwten samosas

2 aardappels geschild en in kleine blokjes gesneden. 2 eetlepels doperwten (diepvries). 1 ui fijn gesneden. 2 teentjes knoflook fijn gesneden. 2 groene chilis fijn gesneden. 4 theelepels garam masala. 1 eetlepel muntblaadjes fijn gehakt. 2 eetlepels citroensap. Peper en zout. Olie. 1 pak filo deeg. Gesmolten boter

  1. Verhit 3 eetlepels olie in een pan en laat de uien en knoflook 5 minuten zachtjes bakken tot glazig. Doe de aardappelblokjes erbij en laat verder zachtjes bakken, al roerend nog 5 minuten. Doe de groene chilis en de garam masala erbij en bak nog 2 minuten.
  2. Doe de doperwten erbij met 1 kop water en breng op smaak met peper en zout. Laat sudderen tot de aardappels gaar zijn. Breng op smaak met citroensap en prak de aardappels met een houten lepel tot een grove mix ontstaat. Laat afkoelen.
  3. Snij het filo deeg in lange plakjes van 7 cm breed en bestrijk met de boter. Leg 1 theelepel mix op het begin van de filo en vouw over in driehoekjes. Leg op een geoliede bakplaat en bestrijk met boter.

Bak in een voorverwarmde oven op 200°C in 8 minuten tot goudbruin.

Onion Bhaji

800 gram fijn gesneden uien. 400 gram  gram bloem. 4 theelepels zout. 1 theelepel kurkuma. 2 theelepels chili poeder. 2 theelepels garam masala.2 theelepels komijnzaad. 4 theelepels komijnpoeder. 2 theelepels gehakte verse koriander. 2 stuks fijn gesneden groene chilis. 4 eieren.4 eetlepels citroensap. Olie voor frituur – verhit tot 180°C.

Meng alle ingrediënten door elkaar. Maak met behulp van 2 eetlepels hoopjes. Frituur die in de hete olie tot goud bruin. Laat uitlekken op keuken papier.

Kip kebabs

1 kilo kippendijen zonder vel en bot in blokjes gesneden. 2 eetlepels witte wijnazijn.

Marinade

½ liter dikke yoghurt. 175 ml slagroom. 4 theelepels zout. 1 theelepel cayennepeper. 2 theelepels chilipoeder. 2 ½ cm stuk.  verse gember geraspt tot puree. 2 teentjes knoflook geraspt tot puree. 1 theelepel kardamomzaadjes. 1 theelepel komijnzaad.1 theelepel zwarte peper korrels. ¼ stuk nootmuskaat. 5 cm kaneelpijp. 8 kruidnagels

  1. Meng de yoghurt, slagroom, 2 theelepels zout, cayenne peperchili poeder, gember en knoflook.
  2. Doe de resterende marinade-ingrediënten in een koffiemolen en maal dit tot poeder. Meng met de yoghurtmix en klop goed door elkaar.
  3. Los het resterende zout op in de witte wijnazijn en giet over de stukjes kip. Laat 5 minuten staan. Dep droog en meng met de yoghurtmarinade, Laat 2 uur marineren.
  4. Rijg het vlees stokjes en kwast dit licht met olie. Leg de stokjes hete voorverwarmde gril en grill, elke kant 3-4 minuten.

De overige recepten vindt u binnenkort op www.foodfilmfestival.

Foto: Joris, Rosa en Marij, in het Rode Ford, Delhi, India.

Advertenties

Baby’s vangen november 17, 2011

Posted by marijsloothaak in Fun, kinderen, Uncategorized.
Tags: ,
4 comments

Met FloorOp een onbewaakt ogenblik schreef ik me ooit eens in bij een castingbureau. Op aanraden van een vriendin: ‘Moet je doen! Ze zoeken 50+ modellen!’
Nu heb ik vaker van die onbewaakte ogenblikken. Met wisselend resultaat. Toch heb ik me ingeschreven en er werden leuke foto’s van me gemaakt, die ik heb gebruikt voor deze blog. Handig, toch?
Vervolgens ging ik weer over tot de orde van de dag. Ik was het bijna alweer vergeten…
Tot ik een paar weken geleden werd gebeld door Nienke van castingbureau Kleyn en Groot.
‘Het is een beetje plotseling, maar kun jij morgen voor een commercial?’ ‘Ummuh…’sprak ik verbluft, ‘morgen kan ik wel, maar waarvoor is het?’ Voor mijn geestesoog verrees een commercial voor Tena-Lady of Kukident, en weg reputatie, dus nee, dan dank!
‘Het is voor Viaviela, een gastouderbureau.’ ‘Wat moet ik doen?’ ‘Baby’s vangen’, sprak Nienke. ‘Die vliegen dan door de lucht, en die moet jij vangen. Je bent nauwelijks in beeld.’ Ik probeerde me hier een voorstelling van te maken. Dit lukte niet. ‘Ik kom!’, zei ik. Want als er iets is waar mijn hart van open bloeit, dan zijn het baby’s en kinderen. Ik ben niet voor niets gespecialiseerd in (kinder-) verhalen. www.copy4kids.com

Zo kwam het dat ik de volgende dag mijn auto parkeerde bij de Amsterdam Studio’s aan de Duivendrechtse Kade. Mopperend op mezelf: ‘Wat haal je je nu weer op de hals, Sloothaak.’
In de studio gekomen was mijn bui zó weg. Want in de gang kropen, renden, speelden, lachten en huilden zo’n 10 kinderen en baby’s in de leeftijd van 8 maanden tot 3 jaar. Er waren kleedkamers met snoezige outfitjes voor de kinderen. Er waren rijstwafels en er was limonade. Ik ging zitten en genoot.

Spoedig maakte ik kennis met Hans, mijn echtgenoot voor één middag. Na een perfecte Italiaanse lunch mochten wij de studio in. Daar speelde zich een Dantesk tafereel af. Eén voor één werden de baby’s in een kindvriendelijk tuigje opgehesen tegen een felblauwe achtergrond. (Zie filmpje, ik ga dit verder niet uitleggen). Sommige kinderen hadden de dag van hun leven. Anderen zetten het meteen op een krijsen. Dat was de reden waarom er twintig kinderen werden opgeroepen, zei het licht overspannen meisje dat de kleertjes verzorgde voor al die snoesjes.

Daarna mochten Hans en ik de baby’s vangen. Dat ging zo: we kregen een kind, maakten hem of haar aan het lachen, en dan hup over de schouder. Alsof ik ze zó uit de lucht had geplukt als opvangouder.

Prinsesje Floor vond het een feest, van het begin tot het einde. Ik ook. We zijn er niet uitgeknipt. Vól in beeld. Vind ik dat leuk? Nou, enige ijdelheid is mij natuurlijk niet vreemd. En het is een lief filmpje geworden. In ieder geval heb ik een tastbare herinnering aan een hele leuke dag. Soms moet je onbewaakte ogenblikken koesteren…
www.marijsloothaak.nl

Castingbureau:  Www.kleynengrootcasting.nl
Website Viaviela:  www.viaviela.nl

Vreemd gegaan… augustus 31, 2011

Posted by marijsloothaak in Fun, kinderen.
Tags: ,
1 comment so far

Ik vrees dat mijn zoon Joris mij binnenkort uit de ouderlijke macht gaat ontzetten. Ik ben namelijk vreemd gegaan. Vriend F., groot fan van voetbalclub F. te R. nodigde mij uit voor een voetbalwedstrijd aldaar. En ik, niet licht nieuwsgierig, nam de uitnodiging aan. Dus afgelopen zondag togen wij naar Feyenoord in Rotterdam.

Natuurlijk, ben ik, net als Joris, Ajax fan. Ich bin ein Amsterdammer. In hart en nieren. En… Ik heb nog aan de wieg van de Ajax Kids Club gestaan! Ben als schrijver voor deze kinderclub in de catacomben van de Arena geweest! Heb de kleedkamers en sportruimten van de spelers gezien! Heb Co Adriaanse en Edwin van der Sar geïnterviewd! Heb talloze malen met mijn kinderen op de Ajax tribune gezeten!

En schreeuwde daarbij zó de longen uit mijn lijf dat de kinderen mij vriendelijk verzochten ergens anders te gaan zitten.

En nu ik, IK, naar Feyenoord. Ach, nieuwsgierigheid is nu eenmaal mijn raadgever. Bovendien predik ik: tolerantie.

En ’t was best leuk. Eerst een pilsje tussen het gajes in supporterskroeg ‘The Hide Away.’ De zinderende, hooggespannen verwachting… Dan in de Kuip een broodje Unox met veel mosterd. Toen genoten van het ballet van zo’n menigte. Het allemaal tegelijk opstaan als het spannend wordt. Het collectieve ‘owwwwww’ uit alle kelen bij een gemiste kans. De vreugdedansjes en omhelzingen bij een doelpunt. En vooral: allemaal tegelijk het hoofd in de handen bij falen.   

Het werd 2-2 tegen Heerenveen. Stil verlieten de fans de Kuip.  “Het had 4-1 voor Feyenoord kunnen worden”, zei mijn zoon Joris. Zo is hij dan ook wel weer…

www.marijsloothaak.nl

 
 
 

Vreugdevuur bij eerste doelpunt...

De Tijdgeest augustus 4, 2011

Posted by marijsloothaak in kinderen, Uncategorized.
1 comment so far

Tijdgeest 2010

Hij woont in een klok. Als Tijdgeest heeft hij de jaren en de verhalen aan zich voorbij zien tikken. Tik, tak, tik, tak… Hij zag de dans van de Witte Wieven. Was getuige van duelerende ridders op de Bloedheuvel. Hij waarschuwde Roodkapje voor de wolf. Tevergeefs. Redde een kind van de lavastroom in Pompei. Hij zag de piramiden gebouwd worden en de Taj Mahal.  De Tijdgeest zag liefdes opbloeien en uitdoven. Zag, hoe Julia de dolk ter hand nam. Later, veel later, zag hij hoe het meisje Frank haar dagboek schreef. En hij zag de eerste man op de maan. Ook zag hij hoe vliegtuigen de wolkenkrabbers doorkliefden. Want de Tijdgeest kent alle verhalen. Hij kent ook jouw verhaal. Zonder dat je het hem ooit vertelde.  Twee jaar geleden was hij er nog. Op zorgvuldig geselecteerde locaties van Staatsbosbeheer vertelde hij zijn verhalen. Van Limburg tot Terschelling en van Zwammerdam tot Elswout.Terwijl de zilveren herfstdraden glinsterden in de zonnestralen en de gouden bladeren de grond bedekten stonden de kinderen met open mond te luisteren. Terwijl de laatste regendruppels drip, drap, drupten op het lover wreven ze over hun armen met kippenvel. Ik was er ook. Want ik heb een geheim verbond met de Tijdgeest. De Tijdgeest kan wel heel goed vertellen, maar niet zo goed schrijven. Daarom heb ik alle Nederlandse mythen, sagen en legenden voor hem opgeschreven. En u kunt onze verhalen beluisteren via de volgende link: http://www.buitengidsvoorkids.nl/tijdgeestflash/index.html?keepthis=true&tb_iframe=true&height=660&width=500 Vul de volgende code in: 241010. En u krijgt toegang tot een woud aan verhalen…

Tijdgeest 2009

www.marijsloothaak.nl Marij

Een Hollands meisje in Saoedie-Arabië mei 23, 2011

Posted by marijsloothaak in kinderen, Reizen, Uncategorized.
5 comments

Mijn collega Jet van mijn kantoor op de Keizersgracht vertrekt voor twee jaar naar Saoedi-Arabië. Haar man kreeg een aantrekkelijke baan aangeboden in Jeddah. Vanaf eind mei zit ze twee jaar in een luxe zandbak aan de Rode Zee.

En dat betekent nogal wat. Dat betekent een heel nieuw leven voor haar, haar man en twee kinderen van drie en zes. Dat betekent: wonen op een compound in een villa met drie badkamers. En let wel: met twee woonkamers, één voor de vrouwen en een voor de mannen. Waarschijnlijk een nanny in huis. En een auto met chauffeur. Uit nood, want vrouwen mogen niet rijden in Saoedi-Arabië.

Dat betekent: wonen in één van de conservatiefste Arabische landen, waar de Sharia wet is, en waar stenigen en het afhakken van ledematen ook in 2011 nog een gerechtvaardigde straf is. Waar ze het wisselgeld in de supermarkt niet uit de hand van de mannelijke kassier zal mogen aannemen. En buitenshuis zal ze gekleed moeten gaan in een ‘Abaya’, die het lichaam volledig bedekt. Heftig allemaal. Maar dat betekent ook: een groot avontuur! Veel leren over een volstrekt nieuw land met een ongekende cultuur en natuur. Nieuwe vrienden maken en een bijzondere ervaring voor jezelf,  je gezin. Samen nieuwe dingen ontdekken. Ik begrijp het helemaal, en ik zou ook gaan. Wij zullen haar vrolijke lach missen, op de Keizersgracht. Maar ik verheug me nu al op de leuke blogs die ze gaat schrijven. Lees ze mee op:

http://kingdomink.blogspot.com/

Marij

Marij M. Sloothaak is auteur van het boek: ‘Op kookavontuur met Jonnie en Thérèse Boer.’ Een komisch, culinair kooksprookje waarmee kinderen spelenderwijs koken en de beginselen van etiquette leren. Bestel het boek hier: http://www.librijeswinkel.nl/dutch/producten/op-kookavontuur-772

Eat in mei 15, 2011

Posted by marijsloothaak in Eten en drinken, Gezondheid, kinderen, Uncategorized.
Tags: , , ,
add a comment

Ja, dat krijg je als je opgroeit met lamsbout in honing-thijmsaus, artisjok en oesters (ook met erwtensoep, boerenkool en af en toe McDonald’s, hoor!) Dikke kans dat je dan als volwassene een absolute fijnproever wordt. Mijn dochter is het. Die kan met haar ogen dicht genieten van een oester, stukje zalm, maar ook van een eenvoudige hamburger van de barbecue. Mijn zoon is het. Hij heeft er zelfs zijn vak van gemaakt. Maar dan wel de duurzame versie. Na zijn studie politicologie werkt hij nu aan het ‘programma duurzaam voedsel’ bij www.urgenda.nl.

 

Daarnaast zet hij zich in voor zijn Youth Food Movement, de jongerenbeweging van Slow Food International. Dit is: ‘Een netwerk van jonge mensen met passie voor lekker eten die veranderingen teweeg willen brengen op het gebied van voedselproductie en -consumptie.’ Samen met Samuel Levie is hij initiator en ‘gezicht’ van de Youth Food Movement. www.youthfoodmovement.nl.

Om gehoord te worden trekken ze met grote regelmaat aan de bel. Met een Food Film Festival bijvoorbeeld. Met een groot artikel in NRC Next, afgelopen vrijdag. Of met ‘eat-ins’ met good, clean en fair voedsel.

Afgelopen zaterdag was er een lunch in restaurant As in Amsterdam, als aftrap van de CAP 2011 Food for a Change campagne.  (Zie de website.) Met als spreker onder meer Carlo Petrini, voorzitter van Slow Food International.

Deze moeder stak de handen uit de mouwen, trok het Youth Food Movement T-shirt aan en ging helpen als vrijwilliger.

Restaurant As is een ontdekking. Dit restaurant kookt duurzaam, met biologische producten en energiezuinige apparatuur. Er wordt niets weggegooid. De varkens in de tuin schrokken het overgebleven brood en de restjes van de borden gulzig naar binnen. En als hun tijd daar is… Dan hebben ze in ieder geval een leuk leven gehad.

Het restaurant ligt op een prachtige plek, net nog op het randje van Amsterdam-Zuid, tussen het groen. En dan die leuke, enthousiaste jongeren van de Youth Food Movement! Allemaal intensief met eten bezig. Fijnproevers. Overal worden recepten uitgewisseld. Er wordt gepraat over de salade die ergens is gegeten. Over het heerlijke biologische rundvlees dat je daar en daar kunt kopen. Want nee, men is niet vegetarisch. Men eet vlees met mate, zo één, twee keer per week.

De lunch was in de zonnige tuin. Deze vrijwilliger moest hard werken voor haar kostje. Tafels versjouwen. Bloemen draperen op de tafels, ja, nee, euh, vazen hadden ze niet. Rennen met borden en bestek en kannen water. Gasten ontvangen. Maar ook smullen van een welverdiend kostje: brochetta met salade en geitenkaas, tuinbonensoep en desembrood.

Ik heb veel geleerd ook. Wist u dat je ook de héle tuinboon kunt gebruiken, zonder iets weg te gooien? De hele tuinboon als een snijboon doorsnijden, even de kook erover, aanbraden in olie met kummel en knoflook, af laten koelen en dan raapstelen erdoor. Heerlijk. Het was een geweldige dag, en dat was het. Niet in de laatste plaats omdat ik mijn zoon kon aanschouwen in zijn ‘natuurlijke omgeving.’ Als mede-organisator van dit eetevenement was hij volledig in zijn element. Mijn eigen fijnproevertje. 25 jaar oud. Moeders trots. Volgende week vier ik mijn verjaardag met een dinertje in kleine kring. Ik denk dat ik ze maar weer eens lamsbout in honing-thijmsaus voorzet. Van de Turkse slager. Euh… zou dat ook duurzaam zijn?

www.marijsloothaak.nl

Zwanger! maart 22, 2011

Posted by marijsloothaak in kinderen, Uncategorized.
Tags: ,
1 comment so far

Zwanger!

ha, ha… nee, ik niet. Als 53-jarige dame ben ik nu helaas toe aan een andere fase in mijn leven.

 Ummuh, overigens,… Dit wordt een stukje voor vrouwen, dus mannen: wegwezen!

 Nee, een 33-jarige vriendin van mij, Dimphe, is zwanger. En zij vroeg mij natuurlijk de vraag die ik altijd vrees: ‘Hoe erg is een bevalling?’ Tja, wat zeg je dan?

Nou moet ik zeggen dat ik mijn twee zwangerschappen van Joris (25) en Rosa (21) als de hoogtepunten van mijn leven beschouw. Ik heb me nog nooit zo gelukkig gevoeld. Het idee dat er een mensje in je groeit. Zo’n voetje tegen je buikwand. Dat gerommel s’avonds, als je net wilde gaan slapen. Het gevoel nooit alleen te zijn. De verwachting, ja, blijde verwachting… Puur geluk.  

En dan die bevallingen. Bij allebei thuis, verticaal, op mijn knieën. Bij mijn eerste kind duurde het 24 uur. Heb daarna 24 uur wakker gelegen om het te verwerken. Voelde me één met alle moeders van de wereld. Zij hadden hetzelfde als ik mee gemaakt. Dit oer, natuurgeweld. Ik voelde me supervrouw en onderdeel van de kosmos.

 Je bent bij je eerste bevalling onzeker, bang, om dit natuurgeweld in je lichaam toe te laten. Maar het toelaten is de sleutel. Mijn tweede was er binnen 3 uur. Ik viel tijdens de weeën in slaap. Toelaten…  En dat ga ik Dimphe vertellen. En mijn dochter Rosa, straks… 

www.marijsloothaak.nl

Nieuwjaarsdichtster januari 1, 2011

Posted by marijsloothaak in Eten en drinken, Fun, Gedichten, kinderen, Uncategorized.
3 comments

Goede voornemens

Gelukkig
heb
ik
die
van
vorig jaar
nog…

Kerstbal
Zou
ze denken
dat
ze
leuk is?

Gelukkig 2011!

 
http://www.marijsloothaak.nl

Kerstrun december 24, 2010

Posted by marijsloothaak in Eten en drinken, Fun, kinderen, Uncategorized.
add a comment

Ik ben net terug van mijn kerstrun. Een strijd tegen de klok om het kerstmaal te vergaren. Op het menu staan: ouderwetse garnalensalade met Hollandse garnaaltjes. Wat oestertjes, NATUURLIJK. Kalkoen gevuld met kastanjes plus cranberrysaus, eigengemaakte stoofpeertjes en aardappeltjes en spruitjes. Als toetje iets spannends dat mijn zoon Joris maakt. Bread and butterpudding? Dit alles vergezeld van een Pouilly Fumé en een Médoc. En maar klagen…

Maar hó eens even, hiervoor moest ik wel eerst op jacht. Onze jachttocht begon bij de Surinaamse slager alwaar ik de kalkoen had besteld. Drie hele kilo’s, schoon aan de haak, weegt de kanjer. Toen naar de kaasboer, de groenteboer en de slijter. De Albert Cuyp voor de oesters en de kastanjes, vervolgens naar AH, voor wat nog ontbrak. Trivialiteiten zoals melk en boter en vuilniszakken, want ook het gewone leven gaat door. 

Een waar godsvermogen uitgegeven. Nu zit ik hier hijgend op de bank en denk: de kerstdagen moeten nog beginnen… Ondertussen vult het huis zich met de geur van stoofpeertjes in port met kaneel. Morgen komen hier zes dierbaren om de dis mee te delen. En dat is beslist een amechtige kerstrun waard… 

Ik ben verwend. Om met Ronald Giphart -vandaag in de Volkskrant- te spreken: ‘Ik wens vooral alle eenzame mensen een geweldige kerst.’ En ook u natuurlijk. Gelukkig kerstfeest!

www.marijsloothaak.nl  Marij Sloothaak

Première december 17, 2010

Posted by marijsloothaak in Eten en drinken, Fun, Gedichten, kinderen, Politiek, Reizen, Uncategorized.
Tags: , ,
3 comments

Ik ben naar een filmpremière geweest. In Tuschinski. Niet dat ik over de rode loper mocht, welnee. Wel mocht ik ernaast lopen. Ik zag bekende Nederlanders, die ik niet ken, zich wentelen in het licht van camera’s en fototoestellen. Míj zagen ze niet staan. En ik had nog wel mijn gouden jasje aan. 🙂

Naar de première van de film ‘Loft’, ging ik, op uitnodiging van goede vriend Jeroen. Loft is een Nederlandse remake van een Belgische film. Met een sterrencast van Barry Atsma, Fedja van Huet, Jeroen van Koningsbrugge en Kim van Kooten gegarandeerd een publiekstrekker.

Met ons glaasje champagne nestelden we ons in onze riante logestoelen. Niet slecht voor een dinsdagavond.  Nu ben ik natuurlijk blond. En als ik iets niet begrijp, denk ik altijd dat het aan mij ligt.  Na een half uur, waarin ik wanhopig mijn best deed het allemaal te snappen; wie is wie en waarom, begon mijn gezelschap onrustig in zijn stoel te gaan verzitten. Na vijf minuten vroeg hij: “Snap jij er nog iets van?” Godzijdank! Ik ben wel blond, maar toch niet dom. Die onuitgewerkte karakters, die plotwisselingen, die slordig rondgestrooide verhaallijnen, thema’tje hier, schijnbaar thema’tje daar… Tijdens het slotapplaus zijn we weggegaan. Zijn bitterballen gaan eten in Schiller.

De recensies over ‘Loft’ zijn enthousiast. Enfin, het zal toch wel aan mij liggen. Blond in een gouden jasje.

www.marijsloothaak.nl Marij

Belastingtelefoon weigert Engels te spreken! december 13, 2010

Posted by marijsloothaak in Eten en drinken, Fun, Gedichten, kinderen, Uncategorized.
Tags: , , , ,
19 comments
Rosa

Rosa

Boos. Of liever: verontwaardigd. Onthutst. Carlos, de voormalige Spaanse vriend van mijn dochter Rosa woonde zo’n 5 maanden in Nederland. Binnen een paar weken had hij een baan voor twee dagen als vertaler Spaans-Engels. Daarnaast werkte hij als gids voor Spaanse toeristen. Hij wist meer over de Amsterdamse grachten dan wij. Nu hij als gids ZZP-er was, had Carlos een VAR-verklaring nodig. Monter belde hij de belastingdienst. Hier kreeg hij echter  tot zijn verbazing te horen dat Engelstaligen niet te woord werden gestaan! Ze moesten Nederlands praten! Dit kon ik niet geloven. Nederland, gidsland! Verontrust draaide ook ik het nummer van de Belastingdienst. Om hier inderdaad te horen dat ‘Iemand die in Nederland werkt moet ook Nederlands praten. In het Engels mogen wij niemand te woord staan.’ WAT! Ik ontplofte. Nederland wil een vooraanstaande rol in de wereldeconomie spelen, wil buitenlands talent aantrekken… En de Belastingdienst wil geen Engels met ze spreken? Een economische blunder! Ik klom direct in de pen en mailde Volkskrant, Kassa, Ombudsman en wat al niet meer. Vandaag, maandag 13 december  in de Volkskrant, op pagina 22 van het katern Economie een artikel over mijn mail plus de reactie van de Belastingdienst. Ik citeer: ‘Sloothaak vind het discriminerend. En ongastvrij en ontmoedigend voor internationale bedrijven die zich hier willen vestigen.’ ‘Kan wel wezen, maar het klopt allemaal wél’, zegt een woordvoerder van de Belastingdienst. ‘Dat is de communicatierichtlijn van de overheid. Bij de Belastingdienst mogen geen andere talen dan Nederlands worden gebezigd. Voor expats is er een speciaal Belastingkantoor in Heerlen waar volop Spaans, Engels en andere talen worden gesproken. Maar de aanstaande schoonzoon van mevrouw Sloothaak is geen expat. De Belastingdienst ziet hem als ingezetene van Nederland, en die dienen de Nederlandse taal te spreken.’ Sorry jongens. Dit zijn absolute misstanden. Het gaat hier nu om het principe. Willen we dit? Willen we buitenlandse ondernemers afschrikken met een Belastingdienst die geen Engels praat? Marij M. Sloothaak is auteur van het boek: ‘Op kookavontuur met Jonnie en Thérèse Boer.’ Een komisch, culinair kooksprookje waarmee kinderen spelenderwijs koken en de beginselen van etiquette leren. Bestel het boek hier: http://www.librijeswinkel.nl/dutch/producten/op-kookavontuur-772

Brrrr… december 5, 2010

Posted by marijsloothaak in Eten en drinken, Fun, Gedichten, kinderen, Politiek, Reizen, Uncategorized.
Tags: , , ,
2 comments

Koud he? Niet te geloven, sneeuwbuitje en het is weer zo ver. Bussen en trams reden even niet meer. Bekijk het maar. Zelfs de taxi die mijn moeder wilde nemen hield het voor gezien. Snowboots en stevige laarzen zijn uitverkocht, ik kan het uit eigen ervaring zeggen. Na, als we de voorspellingen mogen geloven, wordt het nog VEEL kouder. We staan namelijk aan de rand van een nieuwe ‘kleine ijstijd.’ Allemaal niets om over naar huis te schrijven. Even Googelen en je leest het volgende: ‘ook in de jaren 1645 tot 1715 was er sprake van een kleine ijstijd. Dat is de reden waarom schilders uit die tijd, Pieter Breughel bijvoorbeeld, zoveel winterse taferelen schilderden.’ We kunnen dus nog wat verwachten. Maar het is allemaal volstrekt normaal. Niks opwarming van de aardbol. Dus mocht je in het rijke bezit van een paar moonboots zijn; koester ze. Misschien kan ik ze overnemen? Maat 40 graag.

Marij www.marijsloothaak.nl

Uit de oude boekenkast november 22, 2010

Posted by marijsloothaak in Eten en drinken, Fun, Gedichten, kinderen, Politiek, Reizen, Uncategorized.
Tags: , , , ,
3 comments

Mijn boekenkast nog vóór de ruiming

Zoals u misschien weet ben ik aan het verbouwen. Het is me wat. Mijn hele leven is ontregeld. Muren worden wit geverfd. Er komen dozen met planken binnen. Help! Maar het wordt prachtig. Heb ook een beeldschone Amsterdamse School spiegel gekocht; die hangt in mijn hal te pronken. Binnenkort ziet mijn appartement in de Baarsjes eruit als een paleisje. Dus het leed loont.

Nu DOE ik wel heel stoer, maar eigenlijk WORDT er voor mij verbouwd. Daar ik vervloekt ben met twee linkerhanden, ben ik veroordeeld tot het zetten van kopjes koffie en het smeren van broodjes kaas. Maar hoeveel kopjes koffie en broodjes kaas kan een mens verdragen? Ik was dus gedwongen tot ledigheid. Maar om nu op de bank te gaan zitten en mijn nagels te lakken, dat ging mij te ver. Ik ben dus gaan ruimen.

Reden: tot mijn nieuwe uitzet behoort ook een vierde boekenkast. Weer een. Want ik heb namelijk nogal iets hebberigs met boeken. Lees ik een goede recensie dan denk ik: Hebben! Hebben! Niets lekkerder is het om dan naar Atheneum Boekhandel te gaan en het boek door te bladeren, eraan te ruiken, en het vervolgens aan te schaffen.

Nu leek het mij een goed idee om mijn boeken alfabetisch te ordenen. Kan ik nu eindelijk eens een boek vinden als mijn dochter vraagt: “Mam, heb je dat-en-dat boek?”

Tja, en met het sorteren van je boeken gaat er dus een heel leven door je vingers. Neem al die boekjes met de theaterstukken van Publiekstheater. Wat was ik nog jong en bleu… En kijk hier, het Shire Hite Rapport, ‘Een studie over de seksualiteit van de vrouw.’ Geen commentaar.  ‘Koot droomt zich af”; those were the days. Het volledige oeuvre van Zola. In het Frans, ja, ja. Tolkien, Grimm, Andersen, het Efteling sprookjesboek. Dan ook boeken die mijn leven veranderden: Madame Bovary, 1984, Die Verwandlung. En natuurlijk: Le Petit Prince. Die koester ik nog steeds in mijn hart. Grunberg, Allende, Coelho, Khaled Hosseini…

Enne… ook wat boeken die ik nog nooit bleek te hebben gelezen. Na ja, best een boel boeken die ik nog nooit… In mijn hebberigheid naar boeken kocht ik ook wel eens drie of vier boeken. Waarvan ik er dan maar één las. Schande. Vanaf nu koop ik GEEN  boeken meer tot ik mijn héle boekenkast gelezen heb.

Natuurlijk heb ik, door nostalgie overmand, de hele middag lezend doorgebracht. Dus nu rest mij nog een klein klusje.

Nu las ik onlangs een recensie over de nieuwe Grunberg…

www.marijsloothaak.nl

Hij was er weer… november 8, 2010

Posted by marijsloothaak in Fun, Gedichten, kinderen, Uncategorized.
Tags: , , , , ,
3 comments

Hij woont in een klok. Als Tijdgeest heeft hij de jaren en de verhalen aan zich voorbij zien tikken. Tik, tak, tik, tak… Hij zag de dans van de Witte Wieven. Was getuige van duelerende ridders op de Bloedheuvel. Hij waarschuwde Roodkapje voor de wolf. Tevergeefs. Redde een kind van de lavastroom in Pompei. Hij zag de piramiden gebouwd worden en de Taj Mahal.  De Tijdgeest zag liefdes opbloeien en uitdoven. Zag, hoe Julia de dolk ter hand nam. Later, veel later, zag hij hoe het meisje Frank haar dagboek schreef. En hij zag de eerste man op de maan. Ook zag hij hoe vliegtuigen de wolkenkrabbers doorkliefden. Want de Tijdgeest kent alle verhalen.

Hij kent ook jouw verhaal. Zonder dat je het hem ooit vertelde. 

Hij was er weer. Op 24 oktober waarde hij door het land. Op zorgvuldig geselecteerde locaties van Staatsbosbeheer vertelde hij zijn verhalen. Van Limburg tot Terschelling en van Zwammerdam tot Elswout.Terwijl de zilveren herfstdraden glinsterden in de zonnestralen en de gouden bladeren de grond bedekten stonden de kinderen met open mond te luisteren. Terwijl de laatste regendruppels drip, drap, drupten op het lover wreven ze over hun armen met kippenvel.  

Ik was er ook. Want ik heb een geheim verbond met de Tijdgeest. De Tijdgeest kan wel heel goed vertellen, maar niet zo goed schrijven. Daarom heb ik alle Nederlandse mythen, sagen en legenden voor hem opgeschreven. En u kunt onze verhalen beluisteren via de volgende link:

http://www.buitengidsvoorkids.nl/tijdgeestflash/index.html?keepthis=true&tb_iframe=true&height=660&width=500

Vul de volgende code in: 241010. En u krijgt toegang tot een woud aan verhalen…

www.marijsloothaak.nl Marij

Trappenstrijd oktober 14, 2010

Posted by marijsloothaak in Eten en drinken, Fun, Gedichten, kinderen, Politiek, Uncategorized.
2 comments

Ik ben aan het verbouwen. Nu ik heb besloten dat ik voorlopig hier in de Baarsjes blijf wonen, moet alles anders. De muren gingen van oker naar wit. De vloer krijgt parket. Ik heb vijf zakken kleding meegegeven aan de hulp. En heb ook nog vier zakken herinneringen bij de vuilnis gezet. Dat lucht op. Ondertussen kijk ik met een schuin oog naar mijn keuken en badkamer. Róde keukenkastjes zouden het erg goed doen in mijn kleine Amsterdamse keuken. Maar eerst moet nog dat conflict beslecht worden.

Het gemeenschappelijk trappenhuis.

Voor Amsterdamse begrippen beschikt het pand over een zeer ruim, licht, trappenhuis. Maar dit trappenhuis was bekleed met vijftien lagen onbestemde vloerbedekking. Volgens mij lag het er al sinds bouwjaar 1907. Slordig, onverzorgd, vies. Elke keer als ik de sleutel in het slot stak overkwam mij een lichte somberte. Daar, op 2-hoog was het goed. Eerst nog even sombertjes door de loopgraven ploeteren.

Die trap moet dus nieuw. Netjes, verzorgd, schoon. Het eerste dat ik heb gedaan, is samen met een vriend die stinkende meuk eruit trekken. Daaronder vandaan kwam een prachtige plankenvloer. Likje verf, lopertje d’r op, klaar!

Nu ben ik verstrikt in een verhitte trappenstrijd. Want mijn huisbaas vindt dat de huurders verantwoordelijk zijn voor de trap. Nee, vind ik. Ik heb het opgezocht. De huurders zijn verantwoordelijk voor de traploper oftewel de trapbekleding maar niet voor de trap zelf. Kijk, die traploper kan ik meenemen als ik verhuis, maar die trap: nee, laat maar.

Het is niet te geloven. In de strijd om een trap. Dagelijks minstens twee telefoontjes en een mailtje wijd ik eraan. Ik heb me er nu volledig ingebeten. Ik heb zelfs bijgaande foto naar de huisbaas gestuurd om te laten zien hoe erg de trap eraan toe is. En nu moet ik mijn vingers bedwingen om de huisbaas niet met naam en toenaam in deze blog te typen. Nee, dat zou te vilein zijn. Niet chique. Hoewel… een blog: ‘Trappenstrijd 2’ behoort ook tot de mogelijkheden.

Te flauw. Kom op huisbaas. Kom op met die trap.