jump to navigation

Rond bevrijdingsdag denk ik aan mijn grootouders… mei 3, 2017

Posted by marijsloothaak in Bevrijdingsdag, Maatschappij.
add a comment

Bart Hertroys en Martha Hertroys-Witte

Mijn grootouders hadden een groothandeltje in koffie, cacao, suiker en thee in de Amsterdamse Schinkelbuurt. Bart was een rasechte Amsterdammer, Martha kwam van Texel. Ze hebben de hongerwinter meegemaakt. Urenlang konden ze vertellen over de oorlog, mijn grootouders. Dan zaten wij, kleinkinderen, op de pakken koffie in het kleine pakhuis. Oh, wat rook het daar lekker.

Dan vertelde mijn grootvader, hoe hij op een fiets met houten banden melk ging halen bij de boeren, in de polder. Hoe hij zich door de barricades van de Duitsers moest liegen. Hoe ze in de ijzig koude hongerwinter ’44 – ’45 houten blokjes onder de tramrails vandaan peuterden om op te stoken in de kachel. Dan vertelden ze over de onderduikers. Hoe het weinige eten over vele mensen moest worden verdeeld. Hoe honger, het overléven, soms oerangsten en oerdriften bij de mens naar boven brengt.

Dan vertelden ze over de boot, bij het Centraal Station, die hen regelmatig een pakket schapenvlees, kaas en aardappels uit Texel bracht. Hoe ze deze kostbare lading dan door de stad naar huis moesten brengen. Met een snik vertelde mijn grootvader hoe ze de hongerige mensen letterlijk van zich af moesten slaan. “Blijf af! Dit eten is van ons…” Mijn moeder sloeg met een stok op de handen van mensen die hun kostbare lading wilden stelen. 14 jaar was ze.

Verbeten zwoegend zetten ze door, naar huis, met het kostbare voedsel. Want thuis, wachtten ook hongerige monden; familie, buren, vrienden, onderduikers… Ze vertelden over de moeders wiens zonen werden opgepakt. Over de Joodse buren die bij de laatste razzia tóch nog werden meegenomen. Over de pop, die mijn moeder meegaf aan het Joodse buurmeisje.

Mijn grootouders hebben het overleefd. Maar de wonde bleef. Elk jaar, op 4 mei, herdachten zij degenen die het níet gehaald hebben. Op bevrijdingsdag denk ík aan mijn grootouders. Zij haalden het wél.

Marij  fotozwrt

www.marijsloothaak.nl

Advertenties

Op goochelavontuur in het Emma kinderziekenhuis oktober 16, 2015

Posted by marijsloothaak in kinderen, Literatuur, Maatschappij, Uncategorized.
1 comment so far
Ik doe een goocheltruc

Ik doe een goocheltruc

Weer wat geleerd: de microfoon bij een spreker houden heet: lepelen!

Weer wat geleerd: de microfoon bij een spreker houden heet: lepelen!

Afgelopen week kreeg ik onverwachts de vraag of ik wilde meewerken aan een programma van Emma kinder-TV met mijn nieuwe boek: Op goochelavontuur met de familie Kazàn. Natuurlijk. Mijn boek en goochelspulletjes ingepakt en óp naar Amsterdam Zuid-Oost. Daar aangekomen kreeg ik van de enthousiaste redactie een pittig draaiboek voorgeschoteld. Met o.a. een goocheltruc, tips & trucs voor de kinderen ‘hoe schrijf ik een boek’, een interview, en als klap op de vuurpijl: samen met de kinderen een boek schrijven, ter plekke. Hoppekee!

Samen een boek schrijven, ínclusief illustraties!

Samen een boek schrijven, ínclusief illustraties!

Het was een bijzondere, intensieve en ontroerende middag met de kinderen en de geweldige vrijwilligers van het Emma Kinderziekenhuis. En natuurlijk had ik een exemplaar van Op goochelavontuur bij me namens de uitgever! Dat heeft nu een mooi plekje in de ziekenhuisbibliotheek! Bijgaand een impressie.

1

Kijken naar de poppenkast

Kijken naar de poppenkast