jump to navigation

Chez Rogier in Monestier augustus 18, 2017

Posted by marijsloothaak in Reizen.
1 comment so far

Soms kom je op je reis op plekken waar je al heel lang naar op zoek was… Zonder het te weten.

Op onze reis van Amsterdam naar Cabris, Zuid-Frankrijk, over de oude Route National N7 vonden we onvergetelijke plekken. De charmante B&B bij Fontainebleau, waar we wel zes eigengemaakte soorten jam proefden. Of het enorme lege hotel van het kleine, lieve dametje in Roanne, dat ons ruimhartig ook haar garage aanbood voor de auto. Maar eigenlijk was ik op zoek naar Chez Rogier en het kasteel in Monestier. Zonder dat ik het wist.

Ook anno 2017 zit Frankrijk nog steeds van 12.00 tot 16.00 uur op slot. Op die dag hadden Paul en ik er al heel wat kilometers opzitten. Gedreven door honger en dorst stopten wij in Monestier de Clermont. In de verte zagen we een ‘Pelforth’ reclamebord gloren.

café

We stapten het café en de vorige eeuw binnen. Voilá de uiterst vriendelijke Rogier, die, hoewel de puinhopen van de voorbije lunch nog zichtbaar waren, overal lege borden en glazen met restjes rode wijn, nog wel een lunch voor ons wilde klaarmaken. Terwijl hij rommelde in zijn kleine keuken genoten wij van deze plek. Edith Piaf klonk hard uit een ouderwetse luidspreker. Nostalgisch Frans servies. Kleine ‘ballon’ glazen. Foeilelijke kunst aan de muur. Gevonden. De leukste plek op aarde.

Na de heerlijke lunch van zelfgemaakte pasta, pesto en een stukje vis kwam Rogier gezellig bij ons zitten. Twintig jaar had hij dit café nu, en het liep altijd storm. Eigenlijk was hij gepensioneerd, maar ach…

Wij kregen steeds meer het gevoel: op deze plek willen we nog even blijven. En dat kon. In het eeuwenoude Château de Bardonenche. En daarover later meer…

Au revoir Rogier!

Advertenties

Au boulot! augustus 10, 2012

Posted by marijsloothaak in Eten en drinken, Gedichten, Reizen.
add a comment

DANS MON HAMAC. Door Georges Moustaki.  Le soleil s´est posé là-haut,
Léger comme un matin de Pâques.
Moi, je suis couché sur le dos,
Dans mon hamac.Ça dure depuis des années,
C´est dans mon signe du Zodiaque.
Peut-être même que je suis né
Dans mon hamac.Parfois je voudrais travailler,
Mais y a ma flemme qui contr´attaque
En me glissant un oreiller
Dans mon hamac. Oui, c´est ça, mon vieux.D´ailleurs, à voir les autres faire,
Je sens bien que ça les détraque.
Moi, j´ai une santé de fer
Dans mon hamac.Je n´ai pas froid, je n´ai pas chaud,
Je n´ai pas faim, je n´ai pas soif.
Le vent tendrement me décoiffe
Et vient me caresser la peau.Oui, mais l´argent, faut pourtant l´ trouver,
Mais j´ai plus d´un tour dans mon sac:
Je m´fais payer pour le brevet
De mon hamac.C´est un hamac étudié pour,
Suspendu comme une Cadillac,
Presque une maison, un nid d´amour
Que mon hamac.Aussi lorsqu´il y a dans l´air
Un doux parfum aphrodisiaque,
On peut voir les feuilles à l´envers
Dans mon hamac.Mais s´il y a de la place pour un,
Quand on est deux, ça change et crac.
Tout compte fait on est aussi bien
Sur l´herbe. IN MIJN HANGMAT 

Weer thuis. Wat kan ik vertellen over de Côte D’azur dat u nog niet weet? Over haar beloftevolle ochtenden, als je met je blote voeten over het bedauwde gras loopt, en je ruíkt dat de zon straks weer gaat schijnen? De zinderende middagen, als je voetenbrandend over het zand naar je handdoek rent? En de azuurblauwe zee schreeuwt om een duik? Als de krekels aarzelend hun eerste orkestklanken inzetten? La ballade du Midi…  Over de heldere sterrenhemel waar je Grote Beer en Kleine Beer bijna kunt aanraken? Nee, daar schrijf ik niet over, want dat kent u. Liever schrijf ik over de warme gastvrijheid van mijn gastvrouw. En de gesprekken die ik had met haar Franse vrienden. De Magret de Canard die zij ons bereidden. Over de verse lavendel die ik kreeg van Bernadette.  Dan geniet ik nog even na. Van de gegrilde varkenshaas, de everzwijnpaté, de salade’s, artisjokken, de soepen…  En van de chocolat à la menthe, niet te vergeten!

En over de dromen die ik droomde in mijn hangmat.

En nu: allez! Au boulot!  Aan het werk. Ik heb er zin in…

Marij

Dans mon hamac, door Georges Moustaki

Het Scheepvaartmuseum februari 2, 2012

Posted by marijsloothaak in Fun, Reizen, Uncategorized.
Tags: , , , ,
5 comments

In het kader van mijn project: ‘Toerist in eigen stad’ nu maar eens het volledig gerenoveerde Scheepvaartmuseum aangedaan. Gewapend met de Museumjaarkaart het prachtige overdekte binnenplein op. Toch geweldig, die Museumjaarkaart. Normaal betaal je 15,– voor de toegang!

Het Scheepvaartmuseum lijkt in niets meer op wat je je voorstelt bij het woord ‘museum.’ En dat is niet alleen vanwege de multimediale ‘experiences’ die je krijgt aangeboden. Die waren leuk, maar ik had er meer van verwacht. De reis in de tijd was sfeervol, maar ik mis een duidelijke verhaallijn. Leuk, dat al de hoofdfiguren je aan het einde uitzwaaien, maar wat was hun rol in het verhaal? Mij bekroop het gevoel dat ik ‘niet goed had opgelet.’  Om jezelf aan het eind van de experience weer tegen te komen is natuurlijk een absoluut leuke vondst! Gaat dat zien, gaat dat zien!  De virtuele reis in de container vond ik zéér origineel en indrukwekkend. Ook de andere kunstobjecten waren bijzonder uitgestald; soms moest je zelfs kastjes open doen om ze te vinden.

Dan een bezoek aan de replica van het schip ‘De Amsterdam.’ Het ligt er al sinds 1990, maar ik was er, net als zoveel Amsterdammers, nog nooit geweest. Ik vond het eigenlijk maar een kitsch replica, met al die kermisachtige kleurtjes. Blijkt later, dat de originele ‘Amsterdam’ er écht zo uitzag! Ahem.

Leuk om eens door die scheepsruimen te wandelen… Die ontzettend kleine bedjes, en die lage plafonds! Wat moeten dat een kleine drukdoenerige mannetjes geweest zijn, die VOC-ers!  Allemaal met rode neuzen van de drank, stel ik me zo voor. Want, zoals we konden lezen: ‘ De taaie scheepsbeschuiten werden doorgespoeld met wijn en jenever.’ En met bier, twee liter bier per dag! Water was in die tijd niet aan te raden, dat bedierf snel. De maaltijden voor de bemanning bestonden voornamelijk uit gort, witte erwten en soep met schapenvlees. Geen wonder dat scheurbuik meer slachtoffers kostte dan alle zeeslagen bij elkaar!

Nee, dan aten de passagiers en kapiteins geheel andere koek. Soep van gekookte groene zalm. Ham, hoenderpastei, gebraden speenvarken, kruisbessen, spinazie…

Maar hoe hielden ze dat in des hemelsnaam vers? Veel werd gepekeld en gerookt natuurlijk. En er waren groentetuinen op het schip en levende have, die aan boord werd geslacht. Toch zijn de verhalen over scheepsbeschuiten met maden talloos. Brrrrr…

Kaap De Goede Hoop was de eerste mogelijkheid om weer ‘vers’ in te slaan.

De Amsterdam heeft de Oost niet mogen bereiken. Tijdens haar eerste reis, in 1749, strandde het schip op het strand in de baai van Penvensey, Engeland.

Nu vraag ik me af wie zich te buiten is gegaan aan de 55.000 pond brood, 22.000 pond vlees, 10.000 pond spek,  3700 pond boter en 700 kazen aan boord…

De Amsterdam

www.scheepvaartmuseum.nl

www.marijsloothaak.nl

Een dame in het verkeer januari 18, 2012

Posted by marijsloothaak in Fun, Gedichten, Reizen, Uncategorized.
Tags: , , , ,
10 comments

Braaf meisje...Ooit werd ik in een psychologische test o.a. getest op: ‘Bereidheid tot het volgen van regels.’ Hierop scoorde ik best hoog.

Een behoorlijk braaf meisje dus. Bah.

Maar het is wel een beetje waar: ik ben een schijterd. Als ik een politieauto zie, dan bekruipt mij direct een schuldgevoel. Want ze zullen míj wel moeten hebben. Naarstig kijk ik om me heen in de auto. Staat mijn deur open? Of mijn gulp? Ben ik wel APK-gekeurd? Doet mijn remlicht het soms wéér niet? Hebben ze genoteerd dat ik gisteren, even, héél even mobiel telefoneerde? Een zucht van verlichting ontsnapt mij als ze gewoon voorbij rijden.

Eén keer heb ik iets heel aparts meegemaakt. Ik was op zoek met mijn twee TomTommen naar de Hammam hier in Amsterdam. Het regende en er was een weg afgesloten. Ik had al 8 keer rondjes gereden en met een gevoel van ‘God-Zegen-De-Greep’ reed ik een tunneltje door waarvan ik niet zeker was of ik er doorheen mocht. Plots zag ik de koplampen van een motoragent achter me.

Deze keer dacht ik: die is niet voor mij. Ik heb namelijk nog nooit een motoragent achter me aan gehad. Dat doen ze niet bij vrouwen. Dat is meer voor mannen en zware criminelen. Dus ik reed door. Zag ik daar nou vaag met mijn nachtblinde ogen ‘STOP’ staan, voorop de motor? Beslist niet voor mij. Tot op een gegeven moment de motor een spurt maakte en met gierende remmen voor mij stil stond. Met kloppend hart draaide ik mijn raampje open. ‘Mevrouw!”, zei de agent terwijl hij zijn helm afdeed. ‘U heeft zojuist 4 verkeersovertredingen begaan. U reed te hard, u keerde ergens waar het niet mag, u reed door een tunnel die niet toegankelijk is voor wegverkeer, en, het ergste nog, u negeerde een stopsignaal van een politieagent!” In gedachten maakte ik een rekensommetje: bij elke overtreding die hij opnoemde. Overtreding 1: 50 euro, voor overtreding 2: 100 euro. Voor 3: minstens 200 Euro en voor overtreding 4 ging ik misschien wel naar het gevang!

Ik moet de motoragent hebben aangekeken zoals een konijn kijkt in de lichtbundels van een naderende vrachtauto. “Mevrouw!” riep de agent. ‘Wat is er aan de hand!’ ‘Ikke…’ stotterde ik. ‘Was de weg kwijt.’ De agent keek mij enkele tellen aan. En besloot dat ik een hopeloos geval was. Hij zette zijn helm op en zei: ‘Goedenavond mevrouw,’. Hij trapte zijn motor aan en vertrok, mij in verbijstering achterlatend.

Achteraf denk ik dat dit mijn verdiende loon was. Deze agent wist het. Dat ik altijd een braaf meisje in het verkeer ben geweest.

Marij www.marijsloothaak.nl

Een Hollands meisje in Saoedie-Arabië mei 23, 2011

Posted by marijsloothaak in kinderen, Reizen, Uncategorized.
5 comments

Mijn collega Jet van mijn kantoor op de Keizersgracht vertrekt voor twee jaar naar Saoedi-Arabië. Haar man kreeg een aantrekkelijke baan aangeboden in Jeddah. Vanaf eind mei zit ze twee jaar in een luxe zandbak aan de Rode Zee.

En dat betekent nogal wat. Dat betekent een heel nieuw leven voor haar, haar man en twee kinderen van drie en zes. Dat betekent: wonen op een compound in een villa met drie badkamers. En let wel: met twee woonkamers, één voor de vrouwen en een voor de mannen. Waarschijnlijk een nanny in huis. En een auto met chauffeur. Uit nood, want vrouwen mogen niet rijden in Saoedi-Arabië.

Dat betekent: wonen in één van de conservatiefste Arabische landen, waar de Sharia wet is, en waar stenigen en het afhakken van ledematen ook in 2011 nog een gerechtvaardigde straf is. Waar ze het wisselgeld in de supermarkt niet uit de hand van de mannelijke kassier zal mogen aannemen. En buitenshuis zal ze gekleed moeten gaan in een ‘Abaya’, die het lichaam volledig bedekt. Heftig allemaal. Maar dat betekent ook: een groot avontuur! Veel leren over een volstrekt nieuw land met een ongekende cultuur en natuur. Nieuwe vrienden maken en een bijzondere ervaring voor jezelf,  je gezin. Samen nieuwe dingen ontdekken. Ik begrijp het helemaal, en ik zou ook gaan. Wij zullen haar vrolijke lach missen, op de Keizersgracht. Maar ik verheug me nu al op de leuke blogs die ze gaat schrijven. Lees ze mee op:

http://kingdomink.blogspot.com/

Marij

Marij M. Sloothaak is auteur van het boek: ‘Op kookavontuur met Jonnie en Thérèse Boer.’ Een komisch, culinair kooksprookje waarmee kinderen spelenderwijs koken en de beginselen van etiquette leren. Bestel het boek hier: http://www.librijeswinkel.nl/dutch/producten/op-kookavontuur-772

Première december 17, 2010

Posted by marijsloothaak in Eten en drinken, Fun, Gedichten, kinderen, Politiek, Reizen, Uncategorized.
Tags: , ,
3 comments

Ik ben naar een filmpremière geweest. In Tuschinski. Niet dat ik over de rode loper mocht, welnee. Wel mocht ik ernaast lopen. Ik zag bekende Nederlanders, die ik niet ken, zich wentelen in het licht van camera’s en fototoestellen. Míj zagen ze niet staan. En ik had nog wel mijn gouden jasje aan. 🙂

Naar de première van de film ‘Loft’, ging ik, op uitnodiging van goede vriend Jeroen. Loft is een Nederlandse remake van een Belgische film. Met een sterrencast van Barry Atsma, Fedja van Huet, Jeroen van Koningsbrugge en Kim van Kooten gegarandeerd een publiekstrekker.

Met ons glaasje champagne nestelden we ons in onze riante logestoelen. Niet slecht voor een dinsdagavond.  Nu ben ik natuurlijk blond. En als ik iets niet begrijp, denk ik altijd dat het aan mij ligt.  Na een half uur, waarin ik wanhopig mijn best deed het allemaal te snappen; wie is wie en waarom, begon mijn gezelschap onrustig in zijn stoel te gaan verzitten. Na vijf minuten vroeg hij: “Snap jij er nog iets van?” Godzijdank! Ik ben wel blond, maar toch niet dom. Die onuitgewerkte karakters, die plotwisselingen, die slordig rondgestrooide verhaallijnen, thema’tje hier, schijnbaar thema’tje daar… Tijdens het slotapplaus zijn we weggegaan. Zijn bitterballen gaan eten in Schiller.

De recensies over ‘Loft’ zijn enthousiast. Enfin, het zal toch wel aan mij liggen. Blond in een gouden jasje.

www.marijsloothaak.nl Marij

Brrrr… december 5, 2010

Posted by marijsloothaak in Eten en drinken, Fun, Gedichten, kinderen, Politiek, Reizen, Uncategorized.
Tags: , , ,
2 comments

Koud he? Niet te geloven, sneeuwbuitje en het is weer zo ver. Bussen en trams reden even niet meer. Bekijk het maar. Zelfs de taxi die mijn moeder wilde nemen hield het voor gezien. Snowboots en stevige laarzen zijn uitverkocht, ik kan het uit eigen ervaring zeggen. Na, als we de voorspellingen mogen geloven, wordt het nog VEEL kouder. We staan namelijk aan de rand van een nieuwe ‘kleine ijstijd.’ Allemaal niets om over naar huis te schrijven. Even Googelen en je leest het volgende: ‘ook in de jaren 1645 tot 1715 was er sprake van een kleine ijstijd. Dat is de reden waarom schilders uit die tijd, Pieter Breughel bijvoorbeeld, zoveel winterse taferelen schilderden.’ We kunnen dus nog wat verwachten. Maar het is allemaal volstrekt normaal. Niks opwarming van de aardbol. Dus mocht je in het rijke bezit van een paar moonboots zijn; koester ze. Misschien kan ik ze overnemen? Maat 40 graag.

Marij www.marijsloothaak.nl

Uit de oude boekenkast november 22, 2010

Posted by marijsloothaak in Eten en drinken, Fun, Gedichten, kinderen, Politiek, Reizen, Uncategorized.
Tags: , , , ,
3 comments

Mijn boekenkast nog vóór de ruiming

Zoals u misschien weet ben ik aan het verbouwen. Het is me wat. Mijn hele leven is ontregeld. Muren worden wit geverfd. Er komen dozen met planken binnen. Help! Maar het wordt prachtig. Heb ook een beeldschone Amsterdamse School spiegel gekocht; die hangt in mijn hal te pronken. Binnenkort ziet mijn appartement in de Baarsjes eruit als een paleisje. Dus het leed loont.

Nu DOE ik wel heel stoer, maar eigenlijk WORDT er voor mij verbouwd. Daar ik vervloekt ben met twee linkerhanden, ben ik veroordeeld tot het zetten van kopjes koffie en het smeren van broodjes kaas. Maar hoeveel kopjes koffie en broodjes kaas kan een mens verdragen? Ik was dus gedwongen tot ledigheid. Maar om nu op de bank te gaan zitten en mijn nagels te lakken, dat ging mij te ver. Ik ben dus gaan ruimen.

Reden: tot mijn nieuwe uitzet behoort ook een vierde boekenkast. Weer een. Want ik heb namelijk nogal iets hebberigs met boeken. Lees ik een goede recensie dan denk ik: Hebben! Hebben! Niets lekkerder is het om dan naar Atheneum Boekhandel te gaan en het boek door te bladeren, eraan te ruiken, en het vervolgens aan te schaffen.

Nu leek het mij een goed idee om mijn boeken alfabetisch te ordenen. Kan ik nu eindelijk eens een boek vinden als mijn dochter vraagt: “Mam, heb je dat-en-dat boek?”

Tja, en met het sorteren van je boeken gaat er dus een heel leven door je vingers. Neem al die boekjes met de theaterstukken van Publiekstheater. Wat was ik nog jong en bleu… En kijk hier, het Shire Hite Rapport, ‘Een studie over de seksualiteit van de vrouw.’ Geen commentaar.  ‘Koot droomt zich af”; those were the days. Het volledige oeuvre van Zola. In het Frans, ja, ja. Tolkien, Grimm, Andersen, het Efteling sprookjesboek. Dan ook boeken die mijn leven veranderden: Madame Bovary, 1984, Die Verwandlung. En natuurlijk: Le Petit Prince. Die koester ik nog steeds in mijn hart. Grunberg, Allende, Coelho, Khaled Hosseini…

Enne… ook wat boeken die ik nog nooit bleek te hebben gelezen. Na ja, best een boel boeken die ik nog nooit… In mijn hebberigheid naar boeken kocht ik ook wel eens drie of vier boeken. Waarvan ik er dan maar één las. Schande. Vanaf nu koop ik GEEN  boeken meer tot ik mijn héle boekenkast gelezen heb.

Natuurlijk heb ik, door nostalgie overmand, de hele middag lezend doorgebracht. Dus nu rest mij nog een klein klusje.

Nu las ik onlangs een recensie over de nieuwe Grunberg…

www.marijsloothaak.nl

Zondagsdichtster 15 oktober 10, 2010

Posted by marijsloothaak in Eten en drinken, Fun, Gedichten, kinderen, Politiek, Reizen, Uncategorized.
Tags: , ,
add a comment

Wat zondagse onzin om de zinnen te verzetten…

Toppunt van liefde

Samen een

bierworstje

eten.

Borrelnootje

Actie: red de

pinda uit zijn

jasje.

Woestijn

Tel jij de bulten,

dan Google ik of

het een dromedaris

of

kameel is.

Marij Sloothaak

Zondagsdichtster 14 september 27, 2010

Posted by marijsloothaak in Eten en drinken, Fun, Gedichten, kinderen, Politiek, Reizen, Uncategorized.
Tags: , , , , ,
add a comment

 

Kinderen

Soms achter het

behang…

Soms op een

voetstuk

 

Appel

Eva en  Sneeuwwitje

trapten erin.

Ik niet.

 

Mascara

Elke ochtend

bevrijd ik mijn wimpers

uit hun dwangbuisje

 

Pittbull

Zonder tanden

zijn ze toch

ook leuk?

Moeders trots 2 september 24, 2010

Posted by marijsloothaak in Eten en drinken, Fun, Gedichten, kinderen, Politiek, Reizen, Uncategorized.
Tags: , , , ,
4 comments

Met de bul in het Oostindisch Huis Soms kabbelt het leven maar een beetje voort… gaap. En op andere momenten denk je: ho, ho! Kan het ff wat minder! Zoals op de memorable dag 23 september 2010. Deze dag kan in de annalen worden bijgeschreven als de dag waarop mijn dochter Rosa 21 werd en mijn zoon Joris zijn bul politicologie kreeg.

Naast mijn schoenen liep ik, daar in het Oost-Indisch huis in Amsterdam. Met naast mij links: Drs. Joris Lohman. Mijn zoon, jawel. In bezit van bul én baan. Met naast mij rechts: Rosa Lohman, vandaag 21 jaar oud. Studente Media en Cultuur aan de UVA die net haar propedeusebul heeft gehaald. Veel feest op één dag. Ik had de festiviteiten liever verspreid, maar alla. Dan doen we het maar meteen goed.

’s Avonds met de kinderen en vriendin Karlijn, vriend Carlos én oma buitengewoon goed gegeten in het ROC – restaurant Elements. Op de fiets weer terug door het zoele Amsterdam. Met een buitengewoon tevreden gevoel. Dit pakken ze me niet meer af. En nu mag het leven wat mij betreft weer éven rustig voortkabbelen…

23 september 2010. My kids and me…

Waar gáát het over! september 17, 2010

Posted by marijsloothaak in Eten en drinken, Fun, Gedichten, kinderen, Politiek, Reizen, Uncategorized.
Tags: , , , , ,
8 comments

Ik begrijp er helemaal niets van. Volstrekt niets. Nu is het voor een columnist of een eenvoudige blogger zoals ik nooit makkelijk om aan een onderwerp te komen. Een onderwerp dat scoort. Ik blog sinds december 2008. Ik blog over actuele onderwerpen, opinie of ik tutter gewoon maar wat aan. Soms denk ik: waar doe ik het voor. Héb ik me daar toch een leuk onderwerp plus een énige foto: geen hond die het leest. Bezoekersaantal blijft steken op 50 per dag.

Hoe vaak ik ook kijk, méér wordt het niet.

En ben ik een keer helemaal radeloos, en haal ik een oude koe van stal: bezoekersaantal TORENHOOG! Zoals bijvoorbeeld mijn vorige blog: ‘Aandachtsverslaafd.’ Waar komen ze allemaal vandaan, die honderden? Zijn het de zoektermen of het onderwerp? Toeval, of ben ik eindelijk ontdekt? Enfin, voer voor psychologen.

Vanochtend was ik op een ontbijtsessie vanwege de heropening van Sociëteit De Kring. Bij een croissantje en een krantje konden we horen wat een aantal prominenten van de wereld vonden. Ondermeer Barbara Beukering, Theodor Holman, Hanneke Groenteman en mijn grote voorbeeld: Aaf Brandt Corstius spraken over Kring en krant.

Het ging erover welke kranten ze lazen. Aaf begint met de papieren Volkskrant en NRC next. Daarna leest ze een groot aantal digitale kranten.Trouw, NRC, The New York Times, en nog wat ‘buitenlanders.’ Niet, dat ze deze kranten nou echt spelt, maar meer ter inspiratie voor haar stukjes. En ze probeert zoveel mogelijk te laveren tussen opinie-actuele- stukken en persoonlijke verhalen.

Kijk, daar heb je nou wat aan, aan dat laatste. Ik gloeide van trots. Want dat doe ik ook.

Het leuke van columniste voor de Volkskrant zijn, is, dat ze door méér mensen gelezen wordt. Dat merkt ze aan de reacties op straat.

En een schrijver leest om gelezen te worden.

Kijk, dat bedoel ik nou. Dat wil ik ook. Daarom blijf ik naarstig op zoek naar onderwerpen die mijn bezoekersaantal omhoog stuwen.

Misschien dat de woorden: ‘Gratis Sex’ helpen om meer hits te krijgen? We zullen het zien. 

Een heel verhaal. Maar ondertussen weet ik nog steeds niet waar deze blog nu eigenlijk over gaat.

Marij Sloothaak

Aandachtsverslaafd? september 9, 2010

Posted by marijsloothaak in Eten en drinken, Fun, Gedichten, kinderen, Politiek, Reizen, Uncategorized.
7 comments

Ja, ja, ja, ja. Ik geef het volmondig toe. Ik blog. Breng u wekelijks op de hoogte van mijn up en downs. Het liefst van mijn ups natuurlijk. Van mijn ontboezemingen en zoektochten. Of u nu wilt of niet. Hoewel… als u níet wilt leest u deze blog gewoon niet.

Ik hang dus mijn hele hebben en houwen, inclusief foto’s aan een uithangbord. Hoewel: mijn héle hebben en houwen? Nee, want ik bepaal lekker wat ik er op zet. En natuurlijk doe ik af en toe de waarheid flink geweld aan. Want dit is een virtuele wereld, waarin je lekker kunt zijn wie je wílt zijn. Tja, natuurlijk heb ík een excuus voor mijn blog: ik verdien den brode met schrijven. Dus daarom moet ik af en toe eens iets publiceren.

Maar… Ik zit ook op Facebook. En het ergste nog:  ik gooi ook wel eens een Twittertje de ether in. Helemaal in de geest van deze tijd, dus. Want met mij bloggen, Facebooken en Twitteren vele anderen. Wat de koningin ook zegt; wij Facebooken, MSN-en en bloggen er gewoon lustig op los.

Helemaal in de geest van deze tijd… toch is er iets geks aan de hand. Sinds de opkomst van Internet bestaan er geen geheimen meer. Neem zo’n Facebook. Naast zo’n honderd vrienden en kenissen volg ik ook een paar prominenten. Niet de minsten; Joost Zwagerman. Halina Reijn. Abdelkader Benali. Vooral de laatste is een fervent Facebooker. Vaak over boeken, literatuur, politiek of over andere pregnante kwesties.

Maar ook, gisteren, deze post: “Ik sta in Utrecht en volgens mij heb ik de trein gemist.”
En dan reacties daaronder van ‘followers’ : “Hopelijk was het niet de laatste trein.”
“Elke 10 minuten een nieuwe trein toch?”

Benali: “En ik wilde snel thuis zijn want de kat heeft vreemde kuren. Ik hoop echt dat hij niets mankeert. Crisistijd.”
Met daaronder weer allerlei meelevende commentaren van fans.

Bijzonder. Let op: ik oordeel niet, ik observeer.

Er is iets bijzonders aan de hand. Iedereen zet de familiefoto’s op Internet. Doet de hele wereld kond van de eigen zieleroerselen.
Zijn we allemaal aandachtsgeil? Geeft Internet iedereen eindelijk de eigen: 15 minutes of glory?
Interessant item om over door te filosoferen.

Ondertussen blog ik lekker door. Of u het leest of niet.

www.marijsloothaak.nl Marij Sloothaak

Zondagsdichtster 12 september 5, 2010

Posted by marijsloothaak in Eten en drinken, Fun, Gedichten, kinderen, Politiek, Reizen, Uncategorized.
Tags: , , ,
2 comments

Nopjes...

Jezelf
Uiteindelijk
moet je er toch
mee leren
leven.

Polka-dots…
Marijdotcom

Drop-out
Vraag:
houdt zo
iemand nu wél
of niet
van drop.

 

Hollandse luchten… augustus 22, 2010

Posted by marijsloothaak in Eten en drinken, Fun, Gedichten, Politiek, Reizen, Uncategorized.
Tags:
4 comments

 

Misschien een beetje mosterd na de maaltijd om nu nog met een blog over Sail te komen, maar ach, maalt u daarom?
Kon de foto’s niet uploaden -stekkertje kwijt- maar nu gelukkig weer wel, -stekkertje gevonden-.
Dus daarom toch maar even een impressie. Ik had het geluk te zijn uitgenodigd door Ruigrok Netpanel, een onderzoeksbureau dat riant zetelt aan de Silodam aan het IJ.
Tijdens de heerlijk lunch (oesters!) konden we de boten langs het zonovergoten terras zien binnenkomen.

Amsterdam had zich opgepoetst voor de gelegenheid. Hollandse luchten als van Mesdag vormden het decor van een prachtige stoet schepen. Genieten.

Hier kwam ik natuurlijk eigenlijk voor...