jump to navigation

Ons dorp Amsterdam april 23, 2018

Posted by marijsloothaak in Uncategorized.
add a comment

Amsterdam is een dorp… En dat is leuk. Gisteren fietste ik met een vriendin over het zonovergoten Spui. Terrasweer! 

zomerjurk2In onze opwaaiende zomerjurken (rokjesdag!) en op hoge hakjes, zetten we onze fietsen op slot in het zicht van het terras. De witte wijn op de tafeltjes bij Café Zwart weerkaatste de zon in mijn zonnebril. Maar alle zonnige plaatsen waren bezet. En dan krijg ik iets drammerigs. Getver. We liepen twee keer heen en weer van Café De Zwart naar Luxembourg. We wilden toch echt buiten zitten. Terug naar Café De Zwart. Plots stond er een dame van een echtpaar van zo midden dertig, op van haar tafeltje. “You can sit overhere”, zei ze. Verbaasd keek ik naar hun glazen waar toch echt nog minstens twee slokken in zaten. En voelde me subiet schuldig. “Are you sure?”, vroeg ik. “We were just admiring you”, zei ze. “You are both so lovely. And on bikes!” “Where are you from?”, vroeg ik.  “Australia”, zei de leuke vrouw. “And in Australia you don’t see that very often; lovely women on bikes.” “You don’t see that many kangaroos in Amsterdam”, wilde ik bijna zeggen, maar die was echt té flauw. En wat een compliment! “Well thank you!”, zei ik daarom maar. Zeer verlegen en een beetje gegeneerd door zoveel aardigheid gingen we zitten. De man had nog niet eens afgerekend!

“How do you like Amsterdam?”, vroeg ik maar. “Great! It’s a big city, and yet zo small. You call it: ‘Gezellig.’ Well, it is!” “Amsterdam is a village”, zei ik. Na een enthousiast “Goodbye”, “Nice meeting you!”, -wat een heerlijke uitdrukking is dat toch-, en “Have a nice time!”, vertrokken ze. We strekten ons genoeglijk uit in de zon, op dit dorpsplein. Eerst liepen er een aantal gezamenlijke vrienden langs. Iemand uit mijn studietijd, van mijn koor en van haar werk. Vervolgens nam een BN-er waarvan ik de naam niet ken plaats op het terras, en fietsten Gonny van Oudenallen en Bejamin Herman voorbij. (Niet samen, anders krijgen we dat weer.)

“Amsterdam is een dorp”, zeiden we tegen elkaar. Nadat we het leven, het lachen, het lijden en de liefde hadden doorgenomen, stapten we weer op de fiets en fietsten met onze opwaaiende zomerjurken over de van zonlicht klaterende Prinsengracht. “Hey girls!”, hoorden we plots achter ons iemand roepen. We keken om. Het Australische stel! “You see, Amsterdam is a village sir!”, riep ik. Waarna we innig tevreden het beeld uit fietsten…

www.Marijsloothaak.nl

Advertenties

Jaloezie. Het groene monster. maart 13, 2018

Posted by marijsloothaak in Uncategorized.
add a comment
Ik fietste laatst onbekommerd van A. naar B. Op mijn nieuwe groene fiets. Nou ja, nieuwe groene fiets; ik heb hem al vier maanden, maar hij voelt als nieuw. Bij mij worden mijn fietsen nogal regelmatig gestolen namelijk. Het zal Amsterdam zijn. Het zal mijn karma zijn. Begint die groene fiets opeens tegen mij te foeteren. “Ik weet het wel, hoor, van al die anderen.”
Koortsachtig zocht ik mijn geheugen af. Dat was waar. Hij was niet mijn eerste fiets, maar…
“Van die oranje fiets, en die andere groene en die twee blauwe” siste mijn nieuwe groene monster. “Die oranje was je snel kwijt hé, en die twee blauwe ook. Die andere groene heb je gewoon afgetrapt en na anderhalf jaar afgedankt. Die staat gewoon te verroesten op de Admiralengracht. Tenminste, als hij er nog staat. Want de gemeente Amsterdam is zó overijverig dat ze hem na twee dagen waarschijnlijk al los hebben geknipt en gedeporteerd naar IJmuiden. Op transport.
En toen kocht je mij. Ik weet wel, dat ik tweede keuze ben. Al die andere fietsen waren nieuwe fietsen. Maar dat kon bruin niet meer trekken. En toen kocht je mij. Tweedehands. Occasion. Een koopje!”, spuugde hij. 
En hij zweeg. Ik hoorde alleen het geluid van zijn dynamo.
Ik was vertwijfeld.
Want ik hield juist zo van deze groene fiets. Hij was klein, maar daarom juist heel fijn. De snelste en meest wendbare fiets voor het stadse leven die ik ooit had gehad.
Dit vertelde ik mijn lieve groene monstertje. Hij bleef zwijgen. Wat had ik nu aan mijn fiets hangen; een jaloerse fiets?  Ik besloot een mannelijke tactiek toe te passen.
“Dat van die anderen is waar”, zei ik. Maar toen kende ik jou nog niet. Jij bent de beste, de mooiste en de liefste.”
Mijn groene fiets zweeg. De dynamo trapte zwaarder en zwaarder… 
Storm, wind en regen geselden mijn gezicht. Door mijn plakkerige uitgelopen wimpers heen keek in naar de straatbordjes. Waar was ik? Hoe kwam ik nou in Amsterdam-Oost terecht? Dat was minstens nog een half uur fietsen, naar Oud-West. Ik kende het hier helemaal niet. Waar moest ik heen? Niemand op straat. Vertwijfeld trapte ik door. Paniek stak zijn kop op. Negeren. De dynamo leek wel vast te zitten. En deed het licht het eigenlijk wel?. He? Fietste ik nu langs de Amstel? Was dat het Philipsgebouw? Daar trapte ik door mijn ketting. En mijn gifgroene fiets gleed, van tussen mijn benen, de Amstel in. Borrelend zonk hij naar de diepte. Ik keek het brandende achterlicht nog lang na…
Een wanhoopsdaad?
Jaloezie. Het groene monster.
https://marijsloothaak.wordpress.com

Aarghhhh! januari 24, 2018

Posted by marijsloothaak in Humor, Uncategorized.
add a comment

Brrrr…

Kijk. Dat die muizen nu in December je huis bewroeten dat heeft nog iets zieligs. Woelie, woelie, woelie. En kir, kir, kir…. Het is koud buiten, overal sneeuw, geen kruimeltje te eten, bibber, bibber… 

Zo’n soort ‘Het meisje met de zwavelstokjes’ gevoel. Overal zit men bij de open haard aan de kalkoen, en jij als muis staat daar in de vrieskoude met je dunne vachtje en je blote staart. Zielig! Mededogen! 

Maar dat ze god beter het, nu het voorjaar wordt mijn leven komen verzieken terwijl je als muis nu wáádt door een paradijselijke overvloed, dat gaat echt te ver! Gisteren zag ik wéér een muis in mijn huis. Mijn gil moet op de pont op het IJ te horen zijn geweest. 

Kill, kill! GIF! Dood! Verderf! 

Maar … Gif? Muizenvallen? Ik durf het niet. Ik moet al spugen bij de gedachte aan een dode muis in een muizenval. Dan moet je dat oppakken en weggooien. Zo’n dode, bengelende muis met een koud staartje…

Wat nu? Mannen in witte pakken die met zware verdelgingsmiddelen mijn muis komen doden? Verhuizen? Uit het raam springen? Of zal ik toch maar eens zo’n apparaatje in het stopcontact proberen dat een vriend mij aanraadde? Iemand ervaring mee? Uit wraaaaaaaaaak naar alle muizen op de wereld onderstaand oud blogje weer in de herhaling. 

EEN MUIS IN MIJN HUIS

Ik hoor een gruwelijke gil. Een ware doodskreet. Echt zo van: ‘Aaagh!’ Ik kijk verschrikt om me heen. Wie was dat? Moord? Doodslag? Erger nog? Dan stokt mijn adem in mijn keel. Dat was ik. Deze ijselijke kreet was van mij. De reden: een muis. Een muis in mijn huis!

Nu is de verhouding van vrouwen met muizen heel gecompliceerd. Dit ga ik niet uitleggen, dat moet u maar even lekker zelf gaan Googelen. Freud schijnt er ooit iets over gezegd te hebben. Een muis doet iets met vrouwen.

Voorbeelden genoeg. Zo hadden wij ooit een stoere buurvrouw die bomen hakte en vijvers spitte. Maar bij het zien van een muis op de hoogste kast klom. En er niet meer af kwam.

En ik dan! Zelfstandige vrouw, trekt met haar kinderen door landen met rovers en bandieten en bedelaars, nergens bang voor. Maar een muis!

Een aantal jaar geleden, mijn zoon woonde net op kamers, had ik ook een muis. Ik zette de vuilniszak van het balkon in de gang en tjoeps! Daar was ie. Mijn slaapkamer in. Ik, panisch, bel hem. ‘Joris, kom thuis, ik heb een muis.’

Op hetzelfde moment zag ik de muis weer rondtrippelen!

‘AAAAAGH!’ , deed ik. ‘Daar loopt ie! Hij is bruin! ‘

‘Mam,’zei mijn volwassen zoon. ‘Moet je jezelf nu eens éven horen!’ Jajajaja.

Vorig jaar had ik ook muizen. Na veel gedoe met diervriendelijke muizenvallen besloot ik toch muizenlokdozen te kopen. Om de volgende dag een muis als een soort gekruisigde Christus in mijn hal terug te vinden. Met de armen en poten wijd, als een echte martelaar. En dan met stoffer en blik zo’n muis in de vuilniszak tillen. En die vuilniszak natuurlijk meteen naar buiten. Oh gruwel.

En nu heb ik dus weer 1 muis. Correctie: als je 1 muis ziet, dan heb je er 20, zegt men. Fijn idee.

Gisteren lag ik in bed naar Jinek te kijken. Ik zie iets uit mijn ooghoeken bewegen. ‘Nee…’ zeg ik. Muis stopt. ‘NEEEEE!’ roep ik. Muis rent de kamer uit.

Ik was trots op mezelf. Ik had niet gegild. Ik had de muis ernstig toegesproken. Als een kind. En hij ging weg. Nu die andere 19 nog…

Mijn website. Marij Sloothaak  

Zondagsdichtster dicht weer! januari 21, 2018

Posted by marijsloothaak in Uncategorized.
add a comment

ZONDAGSDICHTSTER

Net als een zondagsrijder alléén op zondag rijdt,

dicht deze zondagsdichtster alléén op zondag

 

Toch wel zo’n 20 caloriën

Héél hard de sportschool voorbij fietsen!

 

 

 

Bitches onder elkaar

Op het feestje:

‘Kijk, er zit lipstick op haar tanden.’

‘Sttt… niets zeggen!’

 

Eendagskuiken

‘Hallo!

Dat was gisteren!’

 

ZZP-er geluk

En de printer

Dóet het gewoon vandaag!

 

IKEA

Deze keer…

Kreeg ze zelfs

De doos niet open.

 

Storm

Wat een

Takke

Herrie

Was dat

 

Vliegangst

En dan moet je nog naar

de terminal ook…

 

Zondagsdichtster:

Voor zondag bij een zacht gekookt eitje,

Wat ongerijmde nonsens op een rijtje

 

 

 

 

 

 

Kastomaatje en betovergrootvader januari 18, 2018

Posted by marijsloothaak in Uncategorized.
add a comment

‘Tweede Kamer ontruimd voor bommelding.’ Las u ook eerst even bommelding in plaats van: bommelding? Troost u, 42 procent van de lezers deed dat ook. Tom Poes lacht erom!

Het fenomeen heet: Bommelwoord, of, homogram. Ik schreef er al eerder een blog over: https://marijsloothaak.wordpress.com/2010/04/09/bommelding/

Kijk ook eens naar de volgende woorden: Bedonderstel. Massagebed. Langeafstandsloper. Carnavalshit. Massagebed. Pijpetuitje. Cokesmokkel. Teserveringen.

Is het: massage-bed of massagebed? Reserve-ringen of reserveringen.? Carnavals-hit of carnavalsshit, haha. Een Bommelwoord of homogram is een bestaand Nederlands woord dat je op meer manieren kunt lezen of uitspreken. Homogram is ook een Bommelwoord of homogram… Volgt u het nog?

Kastomaatje is ook zo’n woord. Moet ik het uitleggen? Kas-tomaatje of een omaatje in de kast. Deze tweede betekenis tovert een wereld aan beelden voor je. En wat te denken van betovergrootvader. Heerlijk, wat een woord. Ik kies voor betóvergrootvader. En wat te denken van rotstempel of valkuil? Aan u om de dubbele betekenissen er zelf uit te punniken.

En vanochtend waste ik mijn lijf met een douchegel die niet prikte. Ziet u het voor u?

Ik hou veel van ze, van die bommeldingen.

Marij

Zondagdichtster opnieuw januari 15, 2018

Posted by marijsloothaak in Uncategorized.
add a comment

Ooit schreef ik elke zondag een zondagsgedicht onder de noemer: ‘Zondagsdichtster.’ Hier een kleine compilatie. Enjoy.

Zondagsdichtster

Voor zondag bij een zacht gekookt eitje,

Wat ongerijmde nonsens op een rijtje

 

Overtreffende trap van dronkenschap
Lam,
lammer,
schaap.

 

Ik ben vegetarisch, echt!

Net nog een stuk

weiland

opgevroten.

 

Biologisch daten

Boer

zoekt

scharrel

 

Yvonne

Tuinder

zoekt

jonge blom

 

Zielige macho

Ook een haantje

was ooit

een eitje.

 

Goed voor het milieu

Af en toe je hart luchten…

 

De katholieke kerk
God zij dank
hebben ze er
wél
klokkenluiders…

 

Zondag

Soms was
hij
zo
eenzaam
dat hij
mailtjes
naar
zichzelf
stuurde

 

Social media

God
zit
op
Facebook!
Dus
hij
bestaat!

 

Verleiding…

De appel.

Eva en Sneeuwwitje trapten erin.

Ik niet.

 

Mijn luie stoel

Verdomt het om

een pootje geven.

 

  

Stamp

Vanavond

eet ik

boerenkool

zonder boeren.

Die zijn

bij

Yvonne.

 

Overspel

Soms dacht

de scharrelkip

dat ze er

eentje van

de

melkboer

was…

 

 

 

Kleine Keizer Koor goes gospel! december 20, 2017

Posted by marijsloothaak in Uncategorized.
1 comment so far

2018Het Kleine Keizer Koor goes gospel! kkk

Elk jaar eindigt het Kleine Keizer Koor traditioneel met een kerstconcert. Waarin we de muzikale uitdagingen beslist niet schuwen! Kijk ons programma maar weer eens:

Verbum caro facto est                        Anoniem, Spaans, 1555

Kol’ slaven nash Gospod                    Dimitri Bortniansky (1751 – 1825)

S’nami Bog                                            Anoniem, Russisch, eind 19e eeuw

Ave verum                                            Edward Elgar  (1857 – 1934)

Pater Noster                                         Charles Gounod (1818 – 1893)

Ook dit keer sloten we af met een aantal vrolijke noten, zoals o.a. de swingende negro spiritual: Glorious Kingdom.  

Hallelujah en praise the lord… 

Ik  wens u mooie feestdagen en een gelukkig, swingend en gezond 2018!

14 januari 16.00 uur, is er een uitvoering van het Kleine Keizer Koor in het schattige kerkje van Durgerdam. Toegang 7,50 voor de restauratie van het kerkje. Mis het niet! 

Sopraantje in het koor… september 29, 2017

Posted by marijsloothaak in Uncategorized.
Tags: , , , , , ,
2 comments

Er was eens … een meisje dat worstelde met haar afstudeerscriptie. Lang, lang, geleden. Ze had zichzelf dan ook voor een schier onmogelijke taak gesteld: een tekstanalyse van het gehele oeuvre van Dirk Witte. Dirk Witte was de vaste tekstschrijver van een van onze eerste echte Nederlandse cabaretiers: Jean Louis Pisuisse. Liedjes als: ‘Mensch durf te leven’, ‘Het wijnglas’, en vooral: ‘Mijn eerste’, waren van Witte’s hand. Dirk Witte

Toch denk ik altijd nog met liefde aan m’n eerste
M’n eerste meisje van de zangvereniging
M’n allerliefste klein sopraantje
Waar ‘k mee wandelde in ’t laantje
Maar die niet meer aan me denkt nu ‘k niet meer
zing.

Ik was dat meisje. Voor mijn research toog ik naar het Theaterinstituut aan de Herengracht.Hier trof ik een wirwar van her en der verstopte en verstofte, soms orginele, handgeschreven partituren aan. Gelukkig werd ik in mijn verwarring ondersteund door cabaretkenner Jacques Klöters, aldaar werkzaam destijds.

Soms was ik de wanhoop nabij. Dacht ik dat ik klaar was, vond Jacques ergens onderaan een stapel nóg een liedtekst. Enfin. Het kwam af. En ik kreeg een negen.Tot mijn grote trots staat er nu in het het archief van het Theaterinstituut een kopie van mijn scriptie. En zo’n 25 jaar later hoorde ik, dat ik de eerste ben geweest die het gehele oeuvre van Dirk Witte bijeen heeft gebracht. Da’s toch leuk voor een mensch.

Enfin, deze hele lange inleiding vertel ik u omdat het er toch van gekomen is. Ook ik ben nu ‘sopraantje in het koor.’ In het Kleine Keizer Koor onder de bezielende leiding van Jeroen Koolbergen. En in het Amsterdams Volks- Salon- en Amusementorkest als soliste.

Maar nu heb ik een probleem. Nu ben ik een heus sopraantje. Maar wie o wie wil met mij wandelen in het laantje? Want daar doe ik het natuurlijk eigenlijk voor…

Marij http://www.marijsloothaak.nl

Naar buiten met die ezel! september 28, 2017

Posted by marijsloothaak in Kunst, Uncategorized.
1 comment so far

Een paar jaar geleden was ik in de Hermitage. In Amsterdam, wel te verstaan. Er was een prachtige tentoonstelling ‘Impressionisme, sensatie & inspiratie.’  Ik heb genoten. Heerlijk om me te laven aan die prachtige stukken van Monet, Renoir, Pissarro. En om weer eens te lezen in hoeverre de impressionisten in die tijd omstreden waren. Want hun ‘klodderwerk’ voldeed op geen enkele manier aan de regels van de Franse salons. Men vond de stukken schokkend en té sensationeel. Het Impressionisme had lak aan alle regels. De doeken toonden beweging, ze leken haastig gemaakt, en er zat geen lering of boodschap in. De schilders werden geweigerd in de Parijse salons. De refusé’s zoals ze zich zelf noemden, verenigden zich. De scheldnaam ‘Impressioniste’ werd later hun geuzennaam. Het was een prachtige expositie. Maar wat mij echt het meest fascineerde was het volgende: het was voor het eerst dat kunstschilders buiten werkten, in de vrije natuur. Door de uitvinding van de verftube in 1836 konden ze hun ezel oppakken en in de vrije natuur schilderen. ‘Naar buiten met die ezel!’ Was dan ook een van de leidende spreuken voor de tentoonstelling.’ Vóór die tijd bewaarde men de verf in varkensblazen, waar het natuurlijk heel snel hard in werd. Wat een vrijheid moeten die verftubes hebben betekend! Grappig dat een eenvoudige uitvinding soms zo’n invloed kan hebben… http://www.marijsloothaak.nl

De Egel en ik september 22, 2017

Posted by marijsloothaak in Uncategorized.
1 comment so far

Never a dull moment voor mij… Dus toen ik gevraagd werd mee te werken aan een leuk filmpje voor het Concertgebouw zei ik volmondig ja! Hier het resultaat. Herfst in het Concertgebouw…

Iedereen gelukkig! september 20, 2017

Posted by marijsloothaak in Gezondheid, Uncategorized.
add a comment

Een tijd geleden las ik in de Volkskrant een interview met Kees van Kooten. En volgens mij past dit verhaal nu weer helemaal in deze, nare, tijdgeest.

Ik werd er helemaal blij van. En dan met name vanwege deze strofe waarin hij Wim Kan citeerde: ‘Als iedereen één ander mens gelukkig maakt, zijn we allemaal gelukkig.’

Kijk, van zoiets word ik nou helemaal zacht in mijn buik. Past helemaal bij mijn levensfilosofie ‘Aardig zijn’, waar ik onlangs een kleine voordracht en een blog aan gewijd heb. Gewoon: aardig zijn voor elkaar! In een meer modieuze term heet dit ‘wellevendheid.’ Ha! Het is zo gemakkelijk, gewoon een beetje aardig zijn, en het kost niets. Je krijgt er een heleboel voor terug. Een beetje geluk door aardig te zijn. Goed voor jou. Goed voor de maatschappij.

Als iedereen één ander mens gelukkig maakt, zijn we allemaal gelukkig…

Wim Kan voegde er in zijn conference overigens nog aan toe: ‘Tenzij we met een oneven aantal mensen zijn, natuurlijk’

Kijk, die had ik nou nog niet bedacht.

http://www.marijsloothaak.nl
https://marijsloothaak.wordpress.com

Toprecensie ‘Op kookavontuur’ in culinair magazine ‘bouillon!’ september 6, 2017

Posted by marijsloothaak in Eten en drinken, Fun, kinderen, Uncategorized.
Tags:
1 comment so far

Culinair tijdschrift ‘bouillon!’ vindt mijn kook- en leesboek ‘Op kookavontuur met Jonnie en Thérèse Boer’ een: ‘Pareltje!’

Trots! Deze recensie mag nog wel eens herhaald worden!
Recensie:  

Een echt kinderkookboek heeft Marij Sloothaak ervan gemaakt, met montere illustraties van Robert-Jaap Jansen en natuurlijk met Jonnie, Thérèse, Jimmy en Isabelle Boer in de hoofdrol. Of toch het eten en het bereiden ervan? Gelukkig is het een echt kookverhaal geworden en niet een boek vol volwassen aanwijzingen in zogenaamde kindertaal. Onderweg krijgen die typische toprestaurantdingen zoals mise-en-place, Michelinsterren, sommelier, tafelschikking en keukenbrigade de nodige aandacht. Leuk ook is de wetenschap dat Jonnie zijn recepten droomt. Ook leuk zijn de aanwijzingen voor het tafeldekken en servetjes vouwen. Een paar jaar geleden struikelde je over de kinderkookboeken, dit pareltje doet het bijna alleen en valt dus extra op. (WJ) Uitgeverij: KarakterISBN: 9789045204239Prijs: € 14,95

Oordeel: BB

(Een B = goed. BB= Top!, BBB = Super)

bouillon! is een cultureel gastronomisch magazine in boekvorm, dat 4x per jaar verschijnt. Deze recensie staat in de online versie van het blad onder de rubriek: ‘Boeken’.

Hieronder nog wat foto’s van mijn werkbezoek aan de Librije.

Met de chef

 

Met Jonnie Boer

Boekpresentatie door Annemarie Oster.

 

 

Het kasteel augustus 28, 2017

Posted by marijsloothaak in Uncategorized.
2 comments

Die nacht… droomde ik van een bal in een eeuwenoud kasteel. Ik danste een menuette met de markies van Andervilliers, en verstopte me achter mijn waaier als ik te veel moest blozen. Ik danste een valse musette met Heathcliff en ik verleidde de oh zo mysterieuze Fitzwilliam Darcy tot een wervelende wals. Daarna verdween hij, geschrokken van zijn eigen emotie, schielijk in de duisternis. De volgende ochtend giechelde ik met mijn vriendinnen in de zonovergoten tuin en trok de plooien van mijn lange kanten rok omhoog terwijl we over de steentjes in de beek stapten. Toen het avond werd haalde mijn vader mij met de koets op. Nog één keer draaide ik me om voor een laatste blik op de kantelen van het kasteel… ontbijt

Die nacht… sliepen we in een 17e eeuws kasteel in Monestier de Clermont. Een kasteel dat in de 1590 als jachtverblijf voor het graafschap is gebouwd, en in 1679 werd gekocht door de familie de Bardonenche. Un monument historique. Verwonderd stonden we voor de deur. Zouden we hier écht kunnen logeren? Voor slechts 81 euro, inclusief ontbijt, mochten we ons die nacht slotheer en slotvrouwe noemen.

 

2interieurkamer

bankimg_3797

De vriendelijke châtelain leidde ons rond. Over de monumentale trappen met de fraaie smeedijzeren leuningen… Langs dikke fluwelen gordijnen en verweerde spiegels waarin ik mijn verwonderde gezicht kon zien. Naar een kamer, ónze kamer. Een kamer met twee bedden met baldakijnen, grote spiegels en prachtig uitzicht op de kasteeltuin. Die nacht sliep ik als een roos in mijn kasteel. En droomde…

img_3816

Toen het ochtend werd reden mijn ridder en ik naar een volgende bestemming. Nog één keer draaide ik me om voor een laatste blik op Château de Bardonenche…

img_3815

Het kasteel. Bekijk hier de site 

 

Juliaantjes juli 26, 2017

Posted by marijsloothaak in Fun, Gezondheid, Uncategorized.
Tags: ,
3 comments

Ik ben fanatiek aan het sporten. In plaats van rustig de krant te lezen fiets ik nu om kwart voor 9 als een bezetene naar de Jordaan, naar www.healthclubjordaan.nl

Hier onderwerp ik me geheel vrijwillig aan folteringen als Pilates, Bodyshape, Bodypump en Essentrics. Samen met nog zo’n 25 zwoegende vrouwen in de leeftijd van 17 tot 77 jaar. Deze week drie keer! Ik lijk wel gek. Tja.. Als je fifty something bent, dan dreigt voor een vrouw het algehele verval, de ineenstorting, en vooral: de ‘Juliaantjes’.

Weet u wat dat zijn, Juliaantjes?

De naam Juliaantjes heb ik voor het eerst gehoord van mijn vriendin Annemarie Oster. We hebben deze titulatuur te danken aan onze lieve koningin Juliana. Ook toen ze al héél lang fifty something was ging ze nog steeds met ontblote armen door het leven. Met van die lekkere oma-armen. Niemand die zo heerlijk kon wuiven naar het volk als koningin Juliana. Maar als ze rechts wuifde, zwabberde haar onderarm naar links. De schat. Vandaar de titulatuur voor die zwabberende ledematen: Juliaantjes.

Dat willen wij moderne vrouwen natuurlijk niet, Juliaantjes.

Daarom heb ik voor mezelf twee gewichten aangeschaft. Voor thuisgebruik. Om de Juliaantjes te beteugelen. Blauwe gewichten. Ze wegen 2 kilo ieder. Ik heb ze Rocky 1 en Rocky 2 genoemd.

Nu heb ik geen leven meer, sinds ik Rocky 1 en 2 in huis heb. Zit ik ’s avonds op de bank, hoor ik ze al morrelen in de kast. Vragend om aandacht. Af en toe hoor ik een dreun. Ze vechten. Met elkaar en om mijn aandacht. “Stil!”, zeg ik, “Ik zit een film te kijken!” Maar daar nemen ze geen genoegen mee. Ze blijven spoken totdat ik ze oppak en braaf mijn oefeningen doe.

Met een ondraaglijk branderig gevoel in armen en Juliaantjes mag ik ze uiteindelijk weer in de kast stoppen.

Dan val ik uitgeput op bed. Mis zelfs het laatste journaal. Tja, ook het kranten lezen schiet er dus bij in, nu ik sport. De vrees is dus niet ongegrond dat ik eindig als een dom blondje. Maar dan wel eentje zonder Juliaantjes.

Jordaan

Geteisem juli 24, 2017

Posted by marijsloothaak in Uncategorized.
add a comment

 Elke keer als ik deze foto zie moet ik grinniken. Daarom herblog ik hem vrolijk nog een keer…

Enige tijd geleden was ik in het Stedelijk Museum. En ik was niet de enige. Ik vroeg mijn gezelschap een foto te maken voor mijn blog. Voor het kunstwerk dat we wilden fotograferen stonden twee olijke suppoosten.

Nu leek suppoost mij altijd een heel érg beroep. De hele dag op je benen staan bij een schilderij en dan héél streng kijken. En kijk je één keer in de twintig jaar niet: hoppa, gaat er zó een mes door het doek. En krijg jíj de schuld.

Ik had dan ook altijd een beetje medelijden met suppoosten. Maar deze leken anders.

Ik wilde dus graag een foto van mezelf in het Stedelijk. Daar ik ooit in het Louvre geboeid ben afgevoerd omdat ik een foto maakte van de Mona Lisa, besloot ik deze olijke suppoosten om toestemming te vragen.

“Dat mag”, zei de ene suppoost: “Alléén als u eerst een foto van ons maakt.” En ze proestten het uit.

“Zal ik hem naar u mailen?”, vroeg ik, na de fotosessie. “Wat zal ik als onderwerp boven de mail zetten?”

“Zet er maar: ‘Geteisem’ boven,” zei de andere suppoost. En de ene suppoost sloeg zich op de knieën van de jolijt.

Met een groot hart vol vreugd liep ik het museum uit. Als dít geteisem is, doe mij er dan nog maar een paar…

stedelijk

http://www.marijsloothaak.nl      Twitter: @Marij11

Geef een reactie

Vul je reactie hier in …Vul je reactie hier in …