jump to navigation

Waaiertaal in Nederland juli 7, 2018

Posted by marijsloothaak in Uncategorized.
1 comment so far

Tropische temperaturen in Nederland? Verleidelijke waaierlessen uit Spanje.

Het schijnt dat jonge meisjes uit 19e en begin 20e eeuw die uit dansen gingen, altijd werden begeleid door hun moeder of chaperonne. Om ondanks hun afkeurende blikken tóch te kunnen flirten gebruikten ze bovenstaande ‘waaiertaal.’

In Valencia kocht ik ooit een paar Spaanse waaiers om cadeau te doen aan vriendinnen. Het oude Spaanse vrouwtje dat mij de waaiers verkocht leerde mij de ‘geheim-taal’ waarmee Spaanse dames al eeuwen heren verleiden.
Bij deze. Dus Hollandse dames, morgen naar de Chinese winkel voor een waaier.

Laten wij een oude traditie weer in ere herstellen; waaiertaal!

Marij

In waaiertaal betekent dit: Volg mij!

‘Ik ben jaloers’, betekent dit.

Ik vind je leuk.

‘Jij wint mijn hart’, in waaiertaal.

j

Dit gebaar zegt: Ik wil je zien.

Hier waaier ik: Laten we praten.

Zeg het met een waaier!

 

 

 

www.marijsloothaak.nl

 

Advertenties

Promoclip workshop: Bron van de lach juni 16, 2018

Posted by marijsloothaak in Uncategorized.
Tags:
add a comment

Binnenkort krijg ik een nieuwe website! Op zoek naar leuke content kwam ik deze promoclip voor de workshop: ‘Hoe word je komiek’ weer tegen. Boek hem! Nu!

@andrevanduin

To blog or not to blog juni 13, 2018

Posted by marijsloothaak in Uncategorized.
add a comment

Een tijdje geleden begon www.SylviaWitteman.nl haar column in de Volkskrant met de volgende woorden: ’U heeft vast een blog. Zowat iederéén heeft een blog.’

Natuurlijk voelde ik me onmiddelijk aangesproken. Ik ben immers iedereen! Vervolgens hekelde zij bloggers die vol enthousiasme beginnen en de hele wereld hiervan kond doen. Lekker bloggen! Dan slaan ze eens één dagje over. Dat dagje wordt twee dagen, drie weken et cetera… Waarna veel blogs een stille dood sterven.

Ook hier voelde ik me aangesproken. Ik was namelijk van plan elke maandag een nieuwe blog te schrijven. En kijk eens: foei, foei, foei! Het is vandaag woensdag! Twee dagen overgeslagen!

Sylvia: “Zie je wel!”

Marij: “Maarre… Door persoonlijke omstandigheden was ik niet zo in de stemming.”

Sylvia: “Dat zeggen ze allemaal!”

Marij: “Maar ik ga het wel volhouden hoor, Syl! Maar dan maar één keer per week een blog, als je het goed vindt!”

Sylvia: “Mwah!”

Marij: “Please?”

Sylvia: “Zucht… Nou vooruit dan maar.”

Marij: “Pffff… ”

Trouwens, lang, lang geleden, we spreken over het jaar 2000, schreef ik vijf dagen per week een blog. En ik werd er nog goed voor betaald ook. Het waren de begindagen van internet. Toen je nog moest inbellen. Weet u nog? ’Tuuluuludeluu… Tuuluuludeluu…’ En je scherm zich tergend traag met beeld vulde.

Ja, lieve internetkindertjes, hier spreekt grootmoeder.

Voor internetprovider Freeler mocht ik toen vijf keer per week een column schrijven. De onderwerpen kon ik zelf bedenken. En dat heb ik geweten. Ik stond ermee op en ging ermee naar bed. Want je leven wordt anders. Alles kan namelijk een onderwerp voor je column zijn. Dat artikel in de krant. Je stoeppoepende teckel. Die ergernis op TV. Dat leuke voorvalletje met je kinderen. Echtelijke ruzie, maar dan wel leuk. Soms lagen de onderwerpen voor het oprapen. Soms lag ik de hele nacht te malen. Shiiiiiiit! Morgen om 10 uur deadline. En ik had nog niets!

Maar er kwam altijd wel weer wat. En ik vond het genieten. Heerlijk! Want je leeft bewuster. Kijkt beter naar de wereld. Daarom blog ik. Omdat ík het leuk vindt. Al is het maar één keer per week.

Goed, Sylvia?

Klein Keizer koor treedt op in Durgerdam! mei 28, 2018

Posted by marijsloothaak in Uncategorized.
add a comment

jeroenU heeft nu de kans om het Klein Keizer Koor, dat altijd in besloten kring optreedt live te zien! Want aanstaande zondag treden wij op in het kerkje van Durgerdam!

Zondag 3 juni. Om 4 uur ’s middags!

De contributie is € 7.50, deze opbrengst komt ten goede aan de stichting die de kerk beheert, en wij bieden u een glas wijn aan. (Of twee.) Om daarna gezellig na te praten.

Kom, en geniet van het prachtige repertoire en de geweldige solo’s!

Routebeschrijving Durgerdam:

Eenmaal gearriveerd op de dijk, tevens centrum van Durgerdam, vind je halverwege het enige hotel, café restaurant.

Neem daar het weggetje naar links dan zie je weldra het kerkje aan je rechterhand. Rij door tot de parkeerplaats van de voetbal club.

Laat u vooral niet in de war brengen door het koepelkerkje aan het eind van de dijk. Dat is het dus niet!.

Tot dan!

Marij

 

Wil ik schaapherder worden? mei 16, 2018

Posted by marijsloothaak in Uncategorized.
add a comment

schaapIk vond een oude Volkskrant met een leuk artikel over de eerste Nederlandse opleiding tot schaapherder. Je kunt nu in twee jaar worden klaargestoomd tot de níeuwe schaapherder. Tot de schaapherder 2.0. zeg maar.

‘Met de blauwe hemel tot plafond en nooit meer voor een baas werken…’

Zo begint het artikel. Ik droom al weg…

Ik zie mezelf met een gestippeld sjaaltje om mijn haar als een soort Julie Andrews dwalen door de heuvels. Met achter mij frisse mohairharige schapen met gezellige belletjes om hun hals. Al leunend op mijn herdersstaf tuur ik langs de einder… Staan daar nog frisgroene polletjes voor mijn schatten?

Dan huppelen we er naartoe. Tevreden kijk ik hoe mijn lieverds grazen, terwijl ik me tegoed doe aan een paar heerlijke bosaardbeitjes. Natuurlijk laten de sprookjesfiguren mij ook hier niet met rust en dineer ik met boskabouters en moerasnimfen, terwijl ik mijn glas vol dauwdruppels op een elfenbankje zet. Hierbij af en toe gestoord door een schijtend schaap of een in barensnood verkerende ooi. En er zal vast wel ergens een vijver met blauwe inkt zijn waarin ik mijn kroontjespen kan dopen, zodat ik eindelijk die dichtbundel eens kan schrijven.

Ik en mijn schapen… Mijn schapen en ik.

Maar dan dient de rauwe werkelijkheid zich aan. De opleiding tot schaapherder is pittig, lees ik. Zo moeten de herders alles weten van landschapsontwikkeling, ecologie, wetgeving en natuurbeheer. Daarnaast moeten de schaapherders in spe keiharde ondernemers zijn, want ze moeten concurreren met elkaar om opdrachten te krijgen van terreinbeheerders.

Plop! Daar gaat mijn droom. De schaapsherder 2.0 is dus een keiharde ondernemer. Oei.  Daar zit hem nu net de crux. Want ik ben geen schrijver geworden om ondernemer te zijn. En, mocht ik het schaapherderen als lucratieve bijverdienste zien om mijn romantische bestaan als arme schrijfster te verrijken dan heb ik het ook mis; om de poen hoef je het niet te doen. De uitdrukking ‘De schaapjes op het droge hebben’, gaat hier dus helemaal niet op. En als ik wat verder lees: ‘Herders zitten soms dagen in de regen met hun kudde.’ Hmmm… dat lijkt meer op een nachtmerrie in plaats van een droom.

Ik besluit direct mijn imaginaire herdersstaf aan de wilgen te hangen. Da’s niets voor mij. Bovendien, ik ken mezelf, met al dat gedroom van mij ben ik die schapen toch zó kwijt!

En schaapjes tellen doe ik liever ’s nachts. In bed. 2schaap

STOM SCHAAP!

Optreden Salonorkest 13 mei 13 tot 15 uur in Amsterdam mei 10, 2018

Posted by marijsloothaak in Uncategorized.
add a comment

Op 13 mei, van 13.00 tot 15.00 uur treedt het Amsterdams Volks- Salon- en Amusementsorkest op in het Amstelpark tijdens de http://www.versmarkt.nl. Het Salonorkest is een geweldig orkest met een repertoire van romantische en swingende muziek uit de jaren dertig en veertig. Ik zing heerlijke klassieke duetten met zanger Frank Harding. Goodnight Sweetheart, somebody loves me, Quizas, quizas, quizas, L ‘altra, Ain’t misbehavin…’

Als solo’s voor mij het dramatische Louisville Lady en Remember my forgotten man. Frank zingt prachtige sfeervolle solo’s als Sol Tropical en het swingende Buena sera signorina. Kom kijken en luisteren!

Let op: van 13.00 tot 15.00 uur. http://www.versmarkt.nl

Onderstaand foto van repetitie.

Rond Bevrijdingsdag denk ik aan mijn grootouders tijdens de hongerwinter in Amsterdam mei 1, 2018

Posted by marijsloothaak in Uncategorized.
1 comment so far

Mijn grootouders hadden een groothandeltje in koffie, cacao, suiker en thee in de Amsterdamse Schinkelbuurt. Opa Bart was een rasechte Amsterdammer, oma Martha kwam van Texel. Ze hebben de hongerwinter meegemaakt. Urenlang konden ze vertellen over de oorlog, mijn grootouders. Dan zaten wij, kleinkinderen, op de pakken koffie in het kleine pakhuis. Oh, wat rook het daar lekker. bartmartha

Dan vertelde mijn grootvader, hoe hij op een fiets met houten banden melk ging halen bij de boeren, in de polder. Hoe hij zich door de barricades van de Duitsers moest liegen. Hoe ze in de ijzig koude hongerwinter ’44 – ’45 houten blokjes onder de tramrails vandaan peuterden om op te stoken in de kachel. Dan vertelden ze over de onderduikers. Hoe het weinige eten over vele mensen moest worden verdeeld. Hoe honger, het overléven, soms oerangsten en oerdriften bij de mens naar boven brengt.

Dan vertelden ze over de boot, bij het Centraal Station, die hen regelmatig een pakket schapenvlees, kaas en aardappels uit Texel bracht. Hoe ze deze kostbare lading dan door de stad naar huis moesten brengen. Met een snik vertelde mijn grootvader hoe ze de hongerige mensen letterlijk van zich af moesten slaan. “Blijf af! Dit eten is van ons…” Mijn moeder sloeg met een stok op de handen van mensen die hun kostbare lading wilden stelen. 14 jaar was ze.

Verbeten zwoegend zetten ze door, naar huis, met het kostbare voedsel. Want thuis, wachtten ook hongerige monden; familie, buren, vrienden, onderduikers… Ze vertelden over de moeders wiens zonen werden opgepakt. Over de Joodse buren die bij de laatste razzia tóch nog werden meegenomen. Over de pop, die mijn moeder meegaf aan het Joodse buurmeisje.

Mijn grootouders hebben het overleefd. Maar de wonde bleef. Elk jaar, op 4 mei, herdachten zij degenen die het níet gehaald hebben. Op bevrijdingsdag denk ík aan mijn grootouders. Zij haalden het wél.

Marij  fotozwrt

www.marijsloothaak.nl

Ons dorp Amsterdam april 23, 2018

Posted by marijsloothaak in Uncategorized.
add a comment

Amsterdam is een dorp… En dat is leuk. Gisteren fietste ik met een vriendin over het zonovergoten Spui. Terrasweer! 

zomerjurk2In onze opwaaiende zomerjurken (rokjesdag!) en op hoge hakjes, zetten we onze fietsen op slot in het zicht van het terras. De witte wijn op de tafeltjes bij Café Zwart weerkaatste de zon in mijn zonnebril. Maar alle zonnige plaatsen waren bezet. En dan krijg ik iets drammerigs. Getver. We liepen twee keer heen en weer van Café De Zwart naar Luxembourg. We wilden toch echt buiten zitten. Terug naar Café De Zwart. Plots stond er een dame van een echtpaar van zo midden dertig, op van haar tafeltje. “You can sit overhere”, zei ze. Verbaasd keek ik naar hun glazen waar toch echt nog minstens twee slokken in zaten. En voelde me subiet schuldig. “Are you sure?”, vroeg ik. “We were just admiring you”, zei ze. “You are both so lovely. And on bikes!” “Where are you from?”, vroeg ik.  “Australia”, zei de leuke vrouw. “And in Australia you don’t see that very often; lovely women on bikes.” “You don’t see that many kangaroos in Amsterdam”, wilde ik bijna zeggen, maar die was echt té flauw. En wat een compliment! “Well thank you!”, zei ik daarom maar. Zeer verlegen en een beetje gegeneerd door zoveel aardigheid gingen we zitten. De man had nog niet eens afgerekend!

“How do you like Amsterdam?”, vroeg ik maar. “Great! It’s a big city, and yet zo small. You call it: ‘Gezellig.’ Well, it is!” “Amsterdam is a village”, zei ik. Na een enthousiast “Goodbye”, “Nice meeting you!”, -wat een heerlijke uitdrukking is dat toch-, en “Have a nice time!”, vertrokken ze. We strekten ons genoeglijk uit in de zon, op dit dorpsplein. Eerst liepen er een aantal gezamenlijke vrienden langs. Iemand uit mijn studietijd, van mijn koor en van haar werk. Vervolgens nam een BN-er waarvan ik de naam niet ken plaats op het terras, en fietsten Gonny van Oudenallen en Bejamin Herman voorbij. (Niet samen, anders krijgen we dat weer.)

“Amsterdam is een dorp”, zeiden we tegen elkaar. Nadat we het leven, het lachen, het lijden en de liefde hadden doorgenomen, stapten we weer op de fiets en fietsten met onze opwaaiende zomerjurken over de van zonlicht klaterende Prinsengracht. “Hey girls!”, hoorden we plots achter ons iemand roepen. We keken om. Het Australische stel! “You see, Amsterdam is a village sir!”, riep ik. Waarna we innig tevreden het beeld uit fietsten…

www.Marijsloothaak.nl

Jaloezie. Het groene monster. maart 13, 2018

Posted by marijsloothaak in Uncategorized.
add a comment
Ik fietste laatst onbekommerd van A. naar B. Op mijn nieuwe groene fiets. Nou ja, nieuwe groene fiets; ik heb hem al vier maanden, maar hij voelt als nieuw. Bij mij worden mijn fietsen nogal regelmatig gestolen namelijk. Het zal Amsterdam zijn. Het zal mijn karma zijn. Begint die groene fiets opeens tegen mij te foeteren. “Ik weet het wel, hoor, van al die anderen.”
Koortsachtig zocht ik mijn geheugen af. Dat was waar. Hij was niet mijn eerste fiets, maar…
“Van die oranje fiets, en die andere groene en die twee blauwe” siste mijn nieuwe groene monster. “Die oranje was je snel kwijt hé, en die twee blauwe ook. Die andere groene heb je gewoon afgetrapt en na anderhalf jaar afgedankt. Die staat gewoon te verroesten op de Admiralengracht. Tenminste, als hij er nog staat. Want de gemeente Amsterdam is zó overijverig dat ze hem na twee dagen waarschijnlijk al los hebben geknipt en gedeporteerd naar IJmuiden. Op transport.
En toen kocht je mij. Ik weet wel, dat ik tweede keuze ben. Al die andere fietsen waren nieuwe fietsen. Maar dat kon bruin niet meer trekken. En toen kocht je mij. Tweedehands. Occasion. Een koopje!”, spuugde hij. 
En hij zweeg. Ik hoorde alleen het geluid van zijn dynamo.
Ik was vertwijfeld.
Want ik hield juist zo van deze groene fiets. Hij was klein, maar daarom juist heel fijn. De snelste en meest wendbare fiets voor het stadse leven die ik ooit had gehad.
Dit vertelde ik mijn lieve groene monstertje. Hij bleef zwijgen. Wat had ik nu aan mijn fiets hangen; een jaloerse fiets?  Ik besloot een mannelijke tactiek toe te passen.
“Dat van die anderen is waar”, zei ik. Maar toen kende ik jou nog niet. Jij bent de beste, de mooiste en de liefste.”
Mijn groene fiets zweeg. De dynamo trapte zwaarder en zwaarder… 
Storm, wind en regen geselden mijn gezicht. Door mijn plakkerige uitgelopen wimpers heen keek in naar de straatbordjes. Waar was ik? Hoe kwam ik nou in Amsterdam-Oost terecht? Dat was minstens nog een half uur fietsen, naar Oud-West. Ik kende het hier helemaal niet. Waar moest ik heen? Niemand op straat. Vertwijfeld trapte ik door. Paniek stak zijn kop op. Negeren. De dynamo leek wel vast te zitten. En deed het licht het eigenlijk wel?. He? Fietste ik nu langs de Amstel? Was dat het Philipsgebouw? Daar trapte ik door mijn ketting. En mijn gifgroene fiets gleed, van tussen mijn benen, de Amstel in. Borrelend zonk hij naar de diepte. Ik keek het brandende achterlicht nog lang na…
Een wanhoopsdaad?
Jaloezie. Het groene monster.
https://marijsloothaak.wordpress.com

Aarghhhh! januari 24, 2018

Posted by marijsloothaak in Humor, Uncategorized.
add a comment

Brrrr…

Kijk. Dat die muizen nu in December je huis bewroeten dat heeft nog iets zieligs. Woelie, woelie, woelie. En kir, kir, kir…. Het is koud buiten, overal sneeuw, geen kruimeltje te eten, bibber, bibber… 

Zo’n soort ‘Het meisje met de zwavelstokjes’ gevoel. Overal zit men bij de open haard aan de kalkoen, en jij als muis staat daar in de vrieskoude met je dunne vachtje en je blote staart. Zielig! Mededogen! 

Maar dat ze god beter het, nu het voorjaar wordt mijn leven komen verzieken terwijl je als muis nu wáádt door een paradijselijke overvloed, dat gaat echt te ver! Gisteren zag ik wéér een muis in mijn huis. Mijn gil moet op de pont op het IJ te horen zijn geweest. 

Kill, kill! GIF! Dood! Verderf! 

Maar … Gif? Muizenvallen? Ik durf het niet. Ik moet al spugen bij de gedachte aan een dode muis in een muizenval. Dan moet je dat oppakken en weggooien. Zo’n dode, bengelende muis met een koud staartje…

Wat nu? Mannen in witte pakken die met zware verdelgingsmiddelen mijn muis komen doden? Verhuizen? Uit het raam springen? Of zal ik toch maar eens zo’n apparaatje in het stopcontact proberen dat een vriend mij aanraadde? Iemand ervaring mee? Uit wraaaaaaaaaak naar alle muizen op de wereld onderstaand oud blogje weer in de herhaling. 

EEN MUIS IN MIJN HUIS

Ik hoor een gruwelijke gil. Een ware doodskreet. Echt zo van: ‘Aaagh!’ Ik kijk verschrikt om me heen. Wie was dat? Moord? Doodslag? Erger nog? Dan stokt mijn adem in mijn keel. Dat was ik. Deze ijselijke kreet was van mij. De reden: een muis. Een muis in mijn huis!

Nu is de verhouding van vrouwen met muizen heel gecompliceerd. Dit ga ik niet uitleggen, dat moet u maar even lekker zelf gaan Googelen. Freud schijnt er ooit iets over gezegd te hebben. Een muis doet iets met vrouwen.

Voorbeelden genoeg. Zo hadden wij ooit een stoere buurvrouw die bomen hakte en vijvers spitte. Maar bij het zien van een muis op de hoogste kast klom. En er niet meer af kwam.

En ik dan! Zelfstandige vrouw, trekt met haar kinderen door landen met rovers en bandieten en bedelaars, nergens bang voor. Maar een muis!

Een aantal jaar geleden, mijn zoon woonde net op kamers, had ik ook een muis. Ik zette de vuilniszak van het balkon in de gang en tjoeps! Daar was ie. Mijn slaapkamer in. Ik, panisch, bel hem. ‘Joris, kom thuis, ik heb een muis.’

Op hetzelfde moment zag ik de muis weer rondtrippelen!

‘AAAAAGH!’ , deed ik. ‘Daar loopt ie! Hij is bruin! ‘

‘Mam,’zei mijn volwassen zoon. ‘Moet je jezelf nu eens éven horen!’ Jajajaja.

Vorig jaar had ik ook muizen. Na veel gedoe met diervriendelijke muizenvallen besloot ik toch muizenlokdozen te kopen. Om de volgende dag een muis als een soort gekruisigde Christus in mijn hal terug te vinden. Met de armen en poten wijd, als een echte martelaar. En dan met stoffer en blik zo’n muis in de vuilniszak tillen. En die vuilniszak natuurlijk meteen naar buiten. Oh gruwel.

En nu heb ik dus weer 1 muis. Correctie: als je 1 muis ziet, dan heb je er 20, zegt men. Fijn idee.

Gisteren lag ik in bed naar Jinek te kijken. Ik zie iets uit mijn ooghoeken bewegen. ‘Nee…’ zeg ik. Muis stopt. ‘NEEEEE!’ roep ik. Muis rent de kamer uit.

Ik was trots op mezelf. Ik had niet gegild. Ik had de muis ernstig toegesproken. Als een kind. En hij ging weg. Nu die andere 19 nog…

Mijn website. Marij Sloothaak  

Zondagsdichtster dicht weer! januari 21, 2018

Posted by marijsloothaak in Uncategorized.
add a comment

ZONDAGSDICHTSTER

Net als een zondagsrijder alléén op zondag rijdt,

dicht deze zondagsdichtster alléén op zondag

 

Toch wel zo’n 20 caloriën

Héél hard de sportschool voorbij fietsen!

 

 

 

Bitches onder elkaar

Op het feestje:

‘Kijk, er zit lipstick op haar tanden.’

‘Sttt… niets zeggen!’

 

Eendagskuiken

‘Hallo!

Dat was gisteren!’

 

ZZP-er geluk

En de printer

Dóet het gewoon vandaag!

 

IKEA

Deze keer…

Kreeg ze zelfs

De doos niet open.

 

Storm

Wat een

Takke

Herrie

Was dat

 

Vliegangst

En dan moet je nog naar

de terminal ook…

 

Zondagsdichtster:

Voor zondag bij een zacht gekookt eitje,

Wat ongerijmde nonsens op een rijtje

 

 

 

 

 

 

Kastomaatje en betovergrootvader januari 18, 2018

Posted by marijsloothaak in Uncategorized.
add a comment

‘Tweede Kamer ontruimd voor bommelding.’ Las u ook eerst even bommelding in plaats van: bommelding? Troost u, 42 procent van de lezers deed dat ook. Tom Poes lacht erom!

Het fenomeen heet: Bommelwoord, of, homogram. Ik schreef er al eerder een blog over: https://marijsloothaak.wordpress.com/2010/04/09/bommelding/

Kijk ook eens naar de volgende woorden: Bedonderstel. Massagebed. Langeafstandsloper. Carnavalshit. Massagebed. Pijpetuitje. Cokesmokkel. Teserveringen.

Is het: massage-bed of massagebed? Reserve-ringen of reserveringen.? Carnavals-hit of carnavalsshit, haha. Een Bommelwoord of homogram is een bestaand Nederlands woord dat je op meer manieren kunt lezen of uitspreken. Homogram is ook een Bommelwoord of homogram… Volgt u het nog?

Kastomaatje is ook zo’n woord. Moet ik het uitleggen? Kas-tomaatje of een omaatje in de kast. Deze tweede betekenis tovert een wereld aan beelden voor je. En wat te denken van betovergrootvader. Heerlijk, wat een woord. Ik kies voor betóvergrootvader. En wat te denken van rotstempel of valkuil? Aan u om de dubbele betekenissen er zelf uit te punniken.

En vanochtend waste ik mijn lijf met een douchegel die niet prikte. Ziet u het voor u?

Ik hou veel van ze, van die bommeldingen.

Marij

Zondagdichtster opnieuw januari 15, 2018

Posted by marijsloothaak in Uncategorized.
add a comment

Ooit schreef ik elke zondag een zondagsgedicht onder de noemer: ‘Zondagsdichtster.’ Hier een kleine compilatie. Enjoy.

Zondagsdichtster

Voor zondag bij een zacht gekookt eitje,

Wat ongerijmde nonsens op een rijtje

 

Overtreffende trap van dronkenschap
Lam,
lammer,
schaap.

 

Ik ben vegetarisch, echt!

Net nog een stuk

weiland

opgevroten.

 

Biologisch daten

Boer

zoekt

scharrel

 

Yvonne

Tuinder

zoekt

jonge blom

 

Zielige macho

Ook een haantje

was ooit

een eitje.

 

Goed voor het milieu

Af en toe je hart luchten…

 

De katholieke kerk
God zij dank
hebben ze er
wél
klokkenluiders…

 

Zondag

Soms was
hij
zo
eenzaam
dat hij
mailtjes
naar
zichzelf
stuurde

 

Social media

God
zit
op
Facebook!
Dus
hij
bestaat!

 

Verleiding…

De appel.

Eva en Sneeuwwitje trapten erin.

Ik niet.

 

Mijn luie stoel

Verdomt het om

een pootje geven.

 

  

Stamp

Vanavond

eet ik

boerenkool

zonder boeren.

Die zijn

bij

Yvonne.

 

Overspel

Soms dacht

de scharrelkip

dat ze er

eentje van

de

melkboer

was…

 

 

 

Kleine Keizer Koor goes gospel! december 20, 2017

Posted by marijsloothaak in Uncategorized.
1 comment so far

2018Het Kleine Keizer Koor goes gospel! kkk

Elk jaar eindigt het Kleine Keizer Koor traditioneel met een kerstconcert. Waarin we de muzikale uitdagingen beslist niet schuwen! Kijk ons programma maar weer eens:

Verbum caro facto est                        Anoniem, Spaans, 1555

Kol’ slaven nash Gospod                    Dimitri Bortniansky (1751 – 1825)

S’nami Bog                                            Anoniem, Russisch, eind 19e eeuw

Ave verum                                            Edward Elgar  (1857 – 1934)

Pater Noster                                         Charles Gounod (1818 – 1893)

Ook dit keer sloten we af met een aantal vrolijke noten, zoals o.a. de swingende negro spiritual: Glorious Kingdom.  

Hallelujah en praise the lord… 

Ik  wens u mooie feestdagen en een gelukkig, swingend en gezond 2018!

14 januari 16.00 uur, is er een uitvoering van het Kleine Keizer Koor in het schattige kerkje van Durgerdam. Toegang 7,50 voor de restauratie van het kerkje. Mis het niet! 

Sopraantje in het koor… september 29, 2017

Posted by marijsloothaak in Uncategorized.
Tags: , , , , , ,
2 comments

Er was eens … een meisje dat worstelde met haar afstudeerscriptie. Lang, lang, geleden. Ze had zichzelf dan ook voor een schier onmogelijke taak gesteld: een tekstanalyse van het gehele oeuvre van Dirk Witte. Dirk Witte was de vaste tekstschrijver van een van onze eerste echte Nederlandse cabaretiers: Jean Louis Pisuisse. Liedjes als: ‘Mensch durf te leven’, ‘Het wijnglas’, en vooral: ‘Mijn eerste’, waren van Witte’s hand. Dirk Witte

Toch denk ik altijd nog met liefde aan m’n eerste
M’n eerste meisje van de zangvereniging
M’n allerliefste klein sopraantje
Waar ‘k mee wandelde in ’t laantje
Maar die niet meer aan me denkt nu ‘k niet meer
zing.

Ik was dat meisje. Voor mijn research toog ik naar het Theaterinstituut aan de Herengracht.Hier trof ik een wirwar van her en der verstopte en verstofte, soms orginele, handgeschreven partituren aan. Gelukkig werd ik in mijn verwarring ondersteund door cabaretkenner Jacques Klöters, aldaar werkzaam destijds.

Soms was ik de wanhoop nabij. Dacht ik dat ik klaar was, vond Jacques ergens onderaan een stapel nóg een liedtekst. Enfin. Het kwam af. En ik kreeg een negen.Tot mijn grote trots staat er nu in het het archief van het Theaterinstituut een kopie van mijn scriptie. En zo’n 25 jaar later hoorde ik, dat ik de eerste ben geweest die het gehele oeuvre van Dirk Witte bijeen heeft gebracht. Da’s toch leuk voor een mensch.

Enfin, deze hele lange inleiding vertel ik u omdat het er toch van gekomen is. Ook ik ben nu ‘sopraantje in het koor.’ In het Kleine Keizer Koor onder de bezielende leiding van Jeroen Koolbergen. En in het Amsterdams Volks- Salon- en Amusementorkest als soliste.

Maar nu heb ik een probleem. Nu ben ik een heus sopraantje. Maar wie o wie wil met mij wandelen in het laantje? Want daar doe ik het natuurlijk eigenlijk voor…

Marij http://www.marijsloothaak.nl