jump to navigation

Korte cursus bitterballen eten januari 16, 2017

Posted by marijsloothaak in Eten en drinken, Fun.
Tags: , , , ,
2 comments

U heeft vast wel eens uw bek, pardon, mond verbrand aan een bitterbal. Als u tenminste net zo hardleers bent als ik. Wedden? Het water loopt u in de mond, bij het zien van die goudbruine Hollandse parel. Maar hij is zo hehehéét. Toch, zoals vaak… de wellust overwint het van het gezond verstand. Natuurlijk denkt je te snel: ‘Nú kan het’. En je neemt een hap. Om even later als een paljas grimassend de locatie te moeten verlaten.  Tja. Het is echt hard nodig, deze korte cursus bitterballen eten.

Beheers u!

Locatie De perfecte gelegenheid om uw bek te branden is niet zelden een (zakelijke) receptie. Hoe doorvoed en verwend wij Hollanders ook zijn, de bitterballenbrenger wordt welhaast aangerand. Ik heb relaties zien stranden in de pogingen een bitterbal te bemachtigen. Zowel liefdes- als zakelijke relaties. Zie hier de potentie van zoiets simpels als een bitterbal.

Als na veel geduw en schaamteverwekkend voordringen de felbegeerde bitterbal eindelijk is bemachtigd, dan dient het volgende dilemma zich aan. HOE het zo heerlijke, krokante en hete kleinood te nuttigen? Het is een receptie, dus u staat altijd met een glas in de hand.

Regel 1: beheers u! Wie te snel wil happen, zal zijn bek branden. Ik wil niet te wijsneuzerig doen, maar dat geldt overigens voor het hele leven.

Er zijn nu twee scenario’s mogelijk.

  1. Scenario 1: u heeft in de ene hand een glas, en in de andere hand een wiebelende bitterbal op een stokje. Doe als volgt: knabbel voorzichtig een korstje van de bitterbal af. Dit geeft uw bal de tijd om af te koelen. Beheers u! U bent slechts twee minuten van uw heerlijkheid verwijderd. Beheers uw driften en u bespaart zich een kleinegraads verbranding, maar een gróte publieke vernedering! Want iedereen zal medelijdend knikken als u straks als een paljas grimassen trekt en vervolgens met een brandblaar op uw tong de receptie moet verlaten. Begrijpende blikken, maar men grinnikt besmuikt: “Wat een sukkel!”
  2. Scenario 2: u bent in de zeldzame gelegenheid een tafeltje of iets dergelijks op deze receptie te bemachtigen. U vervoegt zich schielijk naar dit tafeltje, gewapend met een servetje. Ook een snij-apparaat behoort tot uw gereedschap, zoals uw cocktailprikker of een koffielepeltje. Snij de bitterbal in twee helften. Beheers u! Geef de bitterbal, net als een mooie biefstuk, een paar minuten de tijd om te rusten. Dan is ergste hitte eraf, en is de bitterbal klaar om te consumeren. Geniet! U bleef een grote publieke vernedering bespaard. En gedenk nogmaals: wie te snel wil happen, zal zijn bek verbranden. Amen.

www.marijsloothaak.nl

Snij de felbegeerde bitterbal doormidden…

Advertenties

Zal ik dan toch maar schaapherder worden? september 12, 2015

Posted by marijsloothaak in Uncategorized.
Tags: , , ,
add a comment
Waar zíjn ze!

Waar zíjn ze!

In de Volkskrant van vorige week stond een leuk artikel over de eerste Nederlandse opleiding tot schaapherder. Je kunt nu in twee jaar worden klaargestoomd tot de níeuwe schaapherder. Tot de schaapherder 2.0. zeg maar.

‘Met de blauwe hemel tot plafond en nooit meer voor een baas werken…’

Zo begint het artikel. Ik droom al weg…

Ik zie mezelf met een gestippeld sjaaltje om mijn haar als een soort Julie Andrews dwalen door de heuvels. Met achter mij frisse mohairharige schapen met gezellige belletjes om hun hals. Al leunend op mijn herdersstaf tuur ik langs de einder… Staan daar nog frisgroene polletjes voor mijn schatten?

Dan huppelen we er naartoe. Tevreden kijk ik hoe mijn lieverds grazen, terwijl ik me tegoed doe aan een paar heerlijke bosaardbeitjes. Natuurlijk laten de sprookjesfiguren mij ook hier niet met rust en dineer ik met boskabouters en moerasnimfen, terwijl ik mijn glas vol dauwdruppels op een elfenbankje zet. Hierbij af en toe gestoord door een schijtend schaap of een in barensnood verkerende ooi. En er zal vast wel ergens een vijver met blauwe inkt zijn waarin ik mijn kroontjespen kan dopen, zodat ik eindelijk die dichtbundel eens kan schrijven.

Af en toe is er natuurlijk wél werk aan de winkel voor mijn schaapjes. ‘Aan weerszijden van veel Nederlandse wegen liggen velden vol Jakobskruiskruit’, lees ik in de Volkskrant. ‘Deze bloemen moeten worden weggegeten door de schapen. Want hooi waar dit kruit in zit kunnen boeren niet verkopen, omdat paarden en runderen er dood aan gaan. Maar schapen vreten ze zonder problemen op.’

Tevreden leid ik mijn schapen naar het veld met Jakobskruiskruit. Wij doen zo een hele goede daad!

Ik en mijn schapen… Mijn schapen en ik.

Maar dan dient de rauwe werkelijkheid zich aan. De opleiding tot schaapherder is pittig, lees ik. Zo moeten de herders alles weten van landschapsontwikkeling, ecologie, wetgeving en natuurbeheer. Daarnaast moeten de schaapherders in spe keiharde ondernemers zijn, want ze moeten concurreren met elkaar om opdrachten te krijgen van terreinbeheerders.

Plop! Daar gaat mijn droom. De schaapsherder 2.0 is dus een keiharde ondernemer. Oei.  Daar zit hem nu net de crux. Want ik ben geen schrijver geworden om ondernemer te zijn. En, mocht ik het schaapherderen als lucratieve bijverdienste zien om mijn romantische bestaan als arme schrijfster te verrijken dan heb ik het ook mis; om de poen hoef je het niet te doen. De uitdrukking ‘De schaapjes op het droge hebben’, gaat hier dus helemaal niet op. En als ik wat verder lees: ‘Herders zitten soms dagen in de regen met hun kudde.’ Hmmm… dat lijkt meer op een nachtmerrie in plaats van een droom.

Ik besluit direct mijn imaginaire herdersstaf aan de wilgen te hangen. Da’s niets voor mij.

Bovendien, ik ken mezelf, met al dat gedroom van mij ben ik die schapen toch zó kwijt!

En schaapjes tellen doe ik liever ’s nachts. In bed.

Marij

Stom schaap.

Stom schaap.

http://www.marijsloothaak.nl

https://marijsloothaak.wordpress.com.

Het groene monster mei 8, 2015

Posted by marijsloothaak in Cabaret/Kleinkunst, Fun, Uncategorized.
Tags: ,
1 comment so far
Ik fietste laatst van A. naar B. Op mijn nieuwe groene fiets. Blij, maar ook een beetje angstig. Mijn fietsen worden nogal regelmatig gestolen namelijk. Bovengemiddeld. Het zal mijn karma zijn. Ik heb dus een soort bindingsangst met fietsen ontwikkeld. Begint die groene fiets opeens tegen mij te foeteren! ‘Ik weet het wel hoor, van al die anderen’, sneerde hij.

‘Van die oranje fiets en die andere groene en die twee blauwe. Die oranje was je snel kwijt, en die twee blauwe ook. Die groene heb je gewoon afgetrapt en na drie jaar afgedankt. Die staat gewoon ergens te verroesten. Áls hij er nog staat. Want de gemeente Amsterdam is zó overijverig dat ze hem na twee dagen waarschijnlijk al hebben gedeporteerd naar IJmuiden. Op transport. Ik weet wel, dat ik tweede keuze ben. Al die andere fietsen waren nieuwe fietsen, maar dat kon jouw bruin niet meer trekken. Ik ben maar een tweedehandsje!’, spuugde mijn groene fiets. En hij zweeg. Ik hoorde alleen het geluid van zijn dynamo. Ik was vertwijfeld. Want ik hield juist zo van deze groene fiets. Hij was klein, maar daarom juist heel fijn. De snelste en meest wendbare fiets die ik ooit had gehad. Dit vertelde ik mijn groene fiets. Mijn fiets zweeg. Wat had ik nu aan mijn fiets hangen: een jaloerse fiets?  Ik besloot een mannelijke tactiek toe te passen. ‘Dat van die anderen is waar’, zei ik. ‘Maar toen kende ik jou nog niet. Jij bent de beste, de mooiste en de liefste.’ Mijn groene fiets bleef zwijgen. De dynamo trapte zwaarder en zwaarder… Storm, wind en regen geselden mijn gezicht. Door mijn plakkerige uitgelopen wimpers heen keek ik naar de straatbordjes. Waar was ik? Hoe kwam ik nou in Amsterdam-Oost terecht? Dat was minstens nog een half uur fietsen, naar Oud-West. Ik kende hier de weg helemaal niet! Waar moest ik heen? Niemand op straat om de weg te vragen. Vertwijfeld trapte ik door. Blinde paniek stak de kop op. Proberen te negeren. De dynamo leek wel vast te zitten. En deed het licht het eigenlijk wel? He? Fietste ik nu langs de Amstel? Daar trapte ik door mijn ketting. En mijn gifgroene monster fiets gleed, van tussen mijn benen, de Amstel in. Borrelend zonk hij naar de diepte. Ik keek het brandende achterlicht nog lang na… Was het een wanhoopsdaad? Jaloezie. Het groene monster.

http://www.marijsloothaak.nl

Varkentje gezocht! juli 8, 2014

Posted by marijsloothaak in Uncategorized.
Tags:
add a comment

M_Sloothaak_16Gisteren sprak ik iemand die mij complimenteerde met mijn blogs. Altijd leuk natuurlijk. Bijkomend voordeel was, dat hij fotograaf is. Daar ik altijd kinderen, collega’s, vrienden of nietsvermoedende voorbijgangers van de straat sleur om een foto te maken voor op mijn blog, besloot ik dat dit een nuttig contact was. Ik heb namelijk ooit eens gehoord dat een blog vaker gelezen wordt als er een foto bij staat. Omdat men zich dan meer kan identificeren met de schrijver.

Vandaar die foto’s. Want een schrijver wil nu eenmaal gelezen worden. Dit vertelde ik hem. “Oh, ja”, zei hij. “Ja, afbeeldingen werken écht. Wist je dat flessen wijn waar een dier op staat ook beter verkopen dan flessen waar bijvoorbeeld een chateau op staat? Stieren, schapen… Dit verklaart ook het succes van relatief nieuwe wijnmerken als: ‘Wild Pig.’ Daar staat een leuk varkentje op.”

Nu brak mijn klomp. Varkentjes. De associatie met ‘Parels voor de zwijnen’ kwam bij mij op. Daarom is dit nu echt heus, serieus de laatste foto van mijzelf op deze blog! Ik ga me de moeite besparen. Voor mijn volgende blog ben ik op zoek naar een leuk varkentje. Kent u er een?
Marij

Voor een overzicht van al mijn blogs van de afgelopen vier jaar:  https://marijsloothaak.wordpress.com

Zondagsdichtster vraagt zich af… augustus 12, 2012

Posted by marijsloothaak in Fun, Gedichten, Politiek.
Tags: ,
2 comments

Is er nog pensioen ná de crisis?

Weet je

wat

dat

kóst

achter de

geraniums zitten!

 

 

* Mijn columns wekelijks in je mailbox? Klik rechts op: ‘NIEUWE BLOGS PER E-MAIL? KLIK HIER. Subscribe to Marij Sloothaak bij e-mail’

En volg de instructies. Fluitje van een cent en het kost niets! Je kunt je natuurlijk ook gewoon weer uitschrijven als je genoeg van me hebt. 😉

http://www.marijsloothaak.nl

Zondagsdichtster februari 27, 2010

Posted by marijsloothaak in Fun, Gedichten, Uncategorized.
Tags: , , , , , ,
5 comments

Voor na de kerk of na Buitenhof…

Konijn
Aanstellerij
die oren van jou.
Die van mij
zijn klein.
En ik hoor
net zo goed
als jij.

Konijn 2
Aanstellerij
die tanden van jou.
Die van mij…

Ouder(s)
Waar jij je
vroeger aan
ergerde
doe je nu
zelf.

Intellectueel
Postzegel.
Belezen en
bereisd.