jump to navigation

Zwanger! maart 22, 2011

Posted by Marij Sloothaak in kinderen, Uncategorized.
Tags: ,
1 comment so far

Zwanger!

ha, ha… nee, ik niet. Als 53-jarige dame ben ik nu helaas toe aan een andere fase in mijn leven.

 Ummuh, overigens,… Dit wordt een stukje voor vrouwen, dus mannen: wegwezen!

 Nee, een 33-jarige vriendin van mij, Dimphe, is zwanger. En zij vroeg mij natuurlijk de vraag die ik altijd vrees: ‘Hoe erg is een bevalling?’ Tja, wat zeg je dan?

Nou moet ik zeggen dat ik mijn twee zwangerschappen van Joris (25) en Rosa (21) als de hoogtepunten van mijn leven beschouw. Ik heb me nog nooit zo gelukkig gevoeld. Het idee dat er een mensje in je groeit. Zo’n voetje tegen je buikwand. Dat gerommel s’avonds, als je net wilde gaan slapen. Het gevoel nooit alleen te zijn. De verwachting, ja, blijde verwachting… Puur geluk.  

En dan die bevallingen. Bij allebei thuis, verticaal, op mijn knieën. Bij mijn eerste kind duurde het 24 uur. Heb daarna 24 uur wakker gelegen om het te verwerken. Voelde me één met alle moeders van de wereld. Zij hadden hetzelfde als ik mee gemaakt. Dit oer, natuurgeweld. Ik voelde me supervrouw en onderdeel van de kosmos.

 Je bent bij je eerste bevalling onzeker, bang, om dit natuurgeweld in je lichaam toe te laten. Maar het toelaten is de sleutel. Mijn tweede was er binnen 3 uur. Ik viel tijdens de weeën in slaap. Toelaten…  En dat ga ik Dimphe vertellen. En mijn dochter Rosa, straks… 

www.marijsloothaak.nl

Advertenties

Het poept en het kotst en het krijst… mei 12, 2009

Posted by Marij Sloothaak in Uncategorized.
Tags: , , , , ,
3 comments

Het poept en het kotst en het krijst… Het bezorgt je slapeloze nachten. Ruineert je huwelijk. De rest van je leven zul je nooit meer zonder zorgen zijn. Uit onderzoek blijkt dat mensen zónder gelukkiger zijn. Wat bezielt ons? Kinderen. Waarom willen wij zo graag een baby?

Het poept en krijst...Ook ik wilde er een. Zelfs twee. En ik kreeg ze. In de wolken was ik, mijn hele zwangerschap. En ach, die bevalling, daar hebben we het niet meer over. En natuurlijk was ik dol op mijn heerlijke gebroed. Ze roken zo lekker naar rozen. En ze lachten zo hartstochtelijk, als ik ze kietelde. En natuurlijk waren ze de slimsten van de klas. Hoogbegaafd, vermoedde ik.  Maar ik kan me ook, heel eerlijk, wel eens een moment herinneren dat ik dacht: “Wat is er nu eigenlijk zo leuk aan kinderen?”

Zo’n moment was dan vaak midden in de nacht. Als je voor de 6e keer die nacht op moest staan vanwege een huilende baby. Of als je weer eens twee vechtende kleuters uit elkaar moest halen. Dan herinnerde ik me een uitspraak van Kees van Kooten: “Het enige leuke aan twéé kinderen is dat je ze met de koppen tegen elkaar kunt slaan.”

Die van mij zijn nu uit de luiers en uit huis. En ik doe heel stoer, alsof dat er allemaal bij hoort. En dat het me weinig kan schelen. Toch was ik weer heel ontroerd toen mijn dochter Rosa van 19 op moederdag met rozen voor de deur stond. En mijn zoon op moederdag vanuit Parijs om 23.55 een SMSje stuurde:

‘Moederdag. Jaaaaa… de liefste moeder van de wereld. Beetje laat maar nog op de goede dag. Kus, Joris.’

Da’s toch veel gepoep en gekots en gekrijs waard.

Marij

www.marijsloothaak.nl