jump to navigation

Moeders trots 2 september 24, 2010

Posted by marijsloothaak in Eten en drinken, Fun, Gedichten, kinderen, Politiek, Reizen, Uncategorized.
Tags: , , , ,
4 comments

Met de bul in het Oostindisch Huis Soms kabbelt het leven maar een beetje voort… gaap. En op andere momenten denk je: ho, ho! Kan het ff wat minder! Zoals op de memorable dag 23 september 2010. Deze dag kan in de annalen worden bijgeschreven als de dag waarop mijn dochter Rosa 21 werd en mijn zoon Joris zijn bul politicologie kreeg.

Naast mijn schoenen liep ik, daar in het Oost-Indisch huis in Amsterdam. Met naast mij links: Drs. Joris Lohman. Mijn zoon, jawel. In bezit van bul én baan. Met naast mij rechts: Rosa Lohman, vandaag 21 jaar oud. Studente Media en Cultuur aan de UVA die net haar propedeusebul heeft gehaald. Veel feest op één dag. Ik had de festiviteiten liever verspreid, maar alla. Dan doen we het maar meteen goed.

’s Avonds met de kinderen en vriendin Karlijn, vriend Carlos én oma buitengewoon goed gegeten in het ROC – restaurant Elements. Op de fiets weer terug door het zoele Amsterdam. Met een buitengewoon tevreden gevoel. Dit pakken ze me niet meer af. En nu mag het leven wat mij betreft weer éven rustig voortkabbelen…

23 september 2010. My kids and me…

Advertenties

Verliefd op Valencia februari 12, 2010

Posted by marijsloothaak in Eten en drinken, Fun, Gedichten, kinderen, Reizen, Uncategorized.
Tags: , , ,
3 comments

Op ons dakterras, kijkend over Valencia

Stoere kinderen heb ik toch. Woonde mijn zoon vorig jaar een jaar in Parijs voor zijn studie politicologie, nu woont mijn dochter Rosa in Valencia om Spaans te leren. En dat geeft moeders weer een goede reden een tripje te maken.
Nu had ik bij Valencia altijd hele slechte associaties. Liedjes als Valenciaaaaaaaaaaaaaa door Imca Marina en associaties met zonnebrandolieglimmende Duitse bierbuiken kwamen bij mij op. Niets is minder waar. Ik ben verliefd. Op Valencia. Teneerste had ik, gewoon via internet, een GEWELDIG appartement geboekt, 2 verdiepingen, met dakterras, kostte minder dan een hotelkamer.

Rosa en ik in het trappenhuis van haar flat

Dit alles om de hoek van de uitgaanswijk El Carmen, voor wie dat wat zegt. Dochterlief had hier wel oren naar, en stond met gevulde weekendtas op het vliegveld, klaar om een paar dagen bij me in te trekken. Een paar uur later zat ik tapas te eten in een rumoerig café met drukpratende en gebarende Spanjaarden. Mijn hart maakt dan altijd een hupje van vreugd; wat is het toch heerlijk om zo af en toe eens in een heel andere omgeving te verkeren. Het maakt je vrolijk, levenslustig, en, om het grote woord te gebruiken: het INSPIREERT. Er is meer dan Amsterdam en je kleine of minder kleine probleempjes op deze wereld.

Enfin, wat heb ik gedaan in Valencia: veel gelopen, door het schattige stadscentrum. Alles is zo kleinschalig dat zelfs IK er niet verdwaal. Mezelf veelvuldig verweten dat ik slechts 20 woorden Spaans spreek. Veel gegeten en gedronken. Vissoep gegeten gemaakt door Rosa en haar roommates uit Korea, Duitsland, Nederland en Japan. Een macho Flaminco-show gezien van louter mannen, dat meer leek op een stierengevecht en waarvan mijn bloed sneller ging stromen.

Museum van de Moderne Kunst bekeken en ik wil nu een reproductie van Joan Brossa’s ‘Sherlock Holmes’; geweldig!
Een ijs gegeten waar ik nu nog buikpijn van heb. Gelezen en gezond op ons dakterras. Kathedralen gezien en veel gelopen, gelopen en gelopen. Mijn dochter bewonderd. Aqua de Valencia gedronken in een salsabar en gedanst met negers en Japanners. Tja, ik kan het ook niet helpen.

Ik ben verliefd. Op Valencia. Misschien dat ik deze zomer 2 weken dat appartement huur. Alleen jammer dat ze er geen Frans spreken.

Marij http://www.marijsloothaak.nl