jump to navigation

Zal ik dan toch maar schaapherder worden? september 12, 2015

Posted by Marij Sloothaak in Uncategorized.
Tags: , , ,
add a comment
Waar zíjn ze!

Waar zíjn ze!

In de Volkskrant van vorige week stond een leuk artikel over de eerste Nederlandse opleiding tot schaapherder. Je kunt nu in twee jaar worden klaargestoomd tot de níeuwe schaapherder. Tot de schaapherder 2.0. zeg maar.

‘Met de blauwe hemel tot plafond en nooit meer voor een baas werken…’

Zo begint het artikel. Ik droom al weg…

Ik zie mezelf met een gestippeld sjaaltje om mijn haar als een soort Julie Andrews dwalen door de heuvels. Met achter mij frisse mohairharige schapen met gezellige belletjes om hun hals. Al leunend op mijn herdersstaf tuur ik langs de einder… Staan daar nog frisgroene polletjes voor mijn schatten?

Dan huppelen we er naartoe. Tevreden kijk ik hoe mijn lieverds grazen, terwijl ik me tegoed doe aan een paar heerlijke bosaardbeitjes. Natuurlijk laten de sprookjesfiguren mij ook hier niet met rust en dineer ik met boskabouters en moerasnimfen, terwijl ik mijn glas vol dauwdruppels op een elfenbankje zet. Hierbij af en toe gestoord door een schijtend schaap of een in barensnood verkerende ooi. En er zal vast wel ergens een vijver met blauwe inkt zijn waarin ik mijn kroontjespen kan dopen, zodat ik eindelijk die dichtbundel eens kan schrijven.

Af en toe is er natuurlijk wél werk aan de winkel voor mijn schaapjes. ‘Aan weerszijden van veel Nederlandse wegen liggen velden vol Jakobskruiskruit’, lees ik in de Volkskrant. ‘Deze bloemen moeten worden weggegeten door de schapen. Want hooi waar dit kruit in zit kunnen boeren niet verkopen, omdat paarden en runderen er dood aan gaan. Maar schapen vreten ze zonder problemen op.’

Tevreden leid ik mijn schapen naar het veld met Jakobskruiskruit. Wij doen zo een hele goede daad!

Ik en mijn schapen… Mijn schapen en ik.

Maar dan dient de rauwe werkelijkheid zich aan. De opleiding tot schaapherder is pittig, lees ik. Zo moeten de herders alles weten van landschapsontwikkeling, ecologie, wetgeving en natuurbeheer. Daarnaast moeten de schaapherders in spe keiharde ondernemers zijn, want ze moeten concurreren met elkaar om opdrachten te krijgen van terreinbeheerders.

Plop! Daar gaat mijn droom. De schaapsherder 2.0 is dus een keiharde ondernemer. Oei.  Daar zit hem nu net de crux. Want ik ben geen schrijver geworden om ondernemer te zijn. En, mocht ik het schaapherderen als lucratieve bijverdienste zien om mijn romantische bestaan als arme schrijfster te verrijken dan heb ik het ook mis; om de poen hoef je het niet te doen. De uitdrukking ‘De schaapjes op het droge hebben’, gaat hier dus helemaal niet op. En als ik wat verder lees: ‘Herders zitten soms dagen in de regen met hun kudde.’ Hmmm… dat lijkt meer op een nachtmerrie in plaats van een droom.

Ik besluit direct mijn imaginaire herdersstaf aan de wilgen te hangen. Da’s niets voor mij.

Bovendien, ik ken mezelf, met al dat gedroom van mij ben ik die schapen toch zó kwijt!

En schaapjes tellen doe ik liever ’s nachts. In bed.

Marij

Stom schaap.

Stom schaap.

http://www.marijsloothaak.nl

https://marijsloothaak.wordpress.com.

Advertenties