jump to navigation

Hitte augustus 7, 2010

Posted by marijsloothaak in Eten en drinken, Fun, Gedichten, kinderen, Politiek, Reizen, Uncategorized.
Tags: , , ,
1 comment so far

Oude spaanse waarden...

Ik weet niet hoe het bij jullie is, maar hier, in Valencia, is het nog steeds 32 graden. Ik volg het Nederlandse nieuws niet zo. Tot mijn schande moet ik erkennen dat ik niet weet hoe heet de politieke strijd er aan toe gaat in Nederland. Ik heb twee keer even snel de site van het NRC bezocht, en toen ik iets las over een rechts kabinet met gedoogbeleid voor het PVV besloot ik deze beker even aan mijn voorbij te laten gaan.

En gewoon te gaan genieten van Valencia, zon, zee, eten en drinken.
32 graden. Ik kan er goed tegen. Heb in India voor hetere vuren gestaan.

Wel heb ik een oud Spaans goed opnieuw ontdekt: de waaier.

Iedereen loopt ermee. Oude dametjes. Jonge meisjes. En ik nu dus ook.

Gisteren zaten we ergens op een terras te genieten van een bijzondere vissoep en een glaasje witte Rueda.

Aan een belendend tafeltje zaten twee beeldschone Spaanse vrouwen. Op het moment dat ik mijn rode waaier ontvouwde om mij enige verkoeling toe te wuiven, pakte een van hen haar waaier ook.

“Mine is much bigger”, zei ze lachend.” You want to change?” Heb ik maar niet gedaan.

Maar voor de foto was het leuk.

Ik ga met een kofffer vol waaiers terug naar Nederland. Voor dochter, schoondochter en vriendinnen. Want wie weet wordt het in Nederland ook ooit nog eens 32 graden.
En misschien komt zo’n waaier ook van pas in het heetst van de politieke strijd.
Om de zweetdruppeltjes van ergernis weg te wuiven.

De gids die de weg kwijt was juli 30, 2010

Posted by marijsloothaak in Eten en drinken, Fun, Gedichten, kinderen, Politiek, Reizen, Uncategorized.
Tags:
2 comments

Met Rosa's amigo Carlos

Als ik u iets mag aanraden als vakantiebestemming: Valencia. En dan meer specifiek:

Appartementos Botanico in de Calle Botanico. Een lovely appartment om de hoek van het bruisende uitgaanscentrum El Carmen. Twee etages, dakterras, bad, breedbeeld TV, keuken met alles erop en eraan, en een lieve beheerster Elvira die volledig voor je klaar staat. Dit alles in het zonovergoten pittoreske Valencia, met het strand om de hoek. Mmmm…

Gisteren hoog bezoek: Carlos, mijn dochter Rosa’s kersverse Spaanse vriend zou ons door Valencia gidsen. Nu heeft Carlos vele talenten. Zo spreekt hij perfect Engels en ook al een woordje Nederlands, maar de weg wijzen kan hij niet. Sterker nog, hij raakt hem meestal kwijt. Zo kwam hij anderhalf uur te laat, omdat hij Calle Botanico niet kon vinden. En moesten wij hem met behulp van onze kaart door Valencia loodsen. Maar gezellig was het. Binnenkort komt hij in Amsterdam wonen. Ik overweeg hem een van mijn twee Tomtommen te geven. Want voordat je het weet zijn we hem kwijt.

Marij

Spaanse les mei 16, 2010

Posted by marijsloothaak in Eten en drinken, Fun, Gedichten, kinderen, Politiek, Reizen, Uncategorized.
Tags: , ,
4 comments

Hoera! Het is gelukt. Ik heb voor eind juli, begin augustus twee weken mijn zalige appartement in Valencia -spreek uit: Balenthia- kunnen boeken. Tot voor een half jaar had ik, als rechtgeaarde Francofiel, niets met Spanje, laat staan met Valencia. Associaties met Imca Marina, en Duitse zonnebrandolieglimmende bierbuiken kwamen op mijn netvlies. Niets is minder waar. Toen ik in maart mijn aldaar Spaans studerende dochter bezocht was ik op slag verliefd op het charmante stadje. De leuke pleintjes en straten. De enige restaurantjes. De aardige mensen. De geweldige overdekte markt waar de gamba's en exotische vissen mij lieten watertanden. En dan dit leuke apartement. Twee etages, voor vier personen, mét dakterras. Ik heb direct het emailadres van de eigenaresse genoteerd, en het appartement gehuurd voor een méér dan schappelijke prijs.
Natuurlijk komen de kinderen langs, ruimte zat. Vrienden van mij zitten in die tijd in de buurt van Barcelona, dus een paar dagen Barcelona zitten er ook in.

Ik zal er ook een aantal dagen alleen zitten, laptop en boeken mee, HEERLIJK. En nu zit ik dus op Spaanse les.

Bij Molinos De Viento hier in Amsterdam. Het waarom van deze naam -de windmolen- ontgaat mij, maar als Donna Quichotta ga ik de strijd met deze nieuwe taal nu graag aan.
De eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat ik zo'n vijf jaar geleden óók al een poging heb gedaan Spaans te leren. Het was vóór de reis met mijn kinderen door Costa Rica, Nicaragua en Honduras. Een mondje Spaans is op zo'n reis nooit weg.

Dus toog ik met mijn zoon Joris naar Spaanse les. Maar nu gebeurde er iets opmerkelijks. Je moest natuurlijk ook huiswerk doen. Ik moest weer woordjes leren. Vervoegingen van werkwoorden. En daar had ik geen zin meer in. Na alle woordenlijsten Frans, Duits en Engels zei een stemmetje in mij: nee! Nee, jij hoeft geen woordjes meer te leren. Dan hoef jij niet meer! Dus in mij kwam een diep geworteld verzet. Neeeeeee… geen woordjes meer!

Ik heb me door die Spaanse lessen heen geschmiechelt. Onder de tafel gedoken als ik een beurt kreeg. Afgekeken bij mijn zoon. Ik geef het met het schaamrood op de kaken eerlijk toe.

Maar nu zit ik dus weer op Spaanse les. Maar… het is een speciale cursus zónder huiswerk. Speciaal voor domoren zoals ik. Je leert alles ín de les en mag het boek erbij houden.

Onze lerares heet Lola. Een énig mens. Ze is zo verschrikkelijk leuk en enthousiast dat ik voor haar van mijn geloof ben gevallen. Ik doe nu stiekem wel huiswerk. Om een wit voetje te halen bij de juf. Dus vanmiddag ga ik weer aan de slag.
Hablo
Hablas
Habla
Hablamos…

Marij

Foto: Joram Blomkwist

Rosa in Guatamala

<a

Verliefd op Valencia februari 12, 2010

Posted by marijsloothaak in Eten en drinken, Fun, Gedichten, kinderen, Reizen, Uncategorized.
Tags: , , ,
3 comments

Op ons dakterras, kijkend over Valencia

Stoere kinderen heb ik toch. Woonde mijn zoon vorig jaar een jaar in Parijs voor zijn studie politicologie, nu woont mijn dochter Rosa in Valencia om Spaans te leren. En dat geeft moeders weer een goede reden een tripje te maken.
Nu had ik bij Valencia altijd hele slechte associaties. Liedjes als Valenciaaaaaaaaaaaaaa door Imca Marina en associaties met zonnebrandolieglimmende Duitse bierbuiken kwamen bij mij op. Niets is minder waar. Ik ben verliefd. Op Valencia. Teneerste had ik, gewoon via internet, een GEWELDIG appartement geboekt, 2 verdiepingen, met dakterras, kostte minder dan een hotelkamer.

Rosa en ik in het trappenhuis van haar flat

Dit alles om de hoek van de uitgaanswijk El Carmen, voor wie dat wat zegt. Dochterlief had hier wel oren naar, en stond met gevulde weekendtas op het vliegveld, klaar om een paar dagen bij me in te trekken. Een paar uur later zat ik tapas te eten in een rumoerig café met drukpratende en gebarende Spanjaarden. Mijn hart maakt dan altijd een hupje van vreugd; wat is het toch heerlijk om zo af en toe eens in een heel andere omgeving te verkeren. Het maakt je vrolijk, levenslustig, en, om het grote woord te gebruiken: het INSPIREERT. Er is meer dan Amsterdam en je kleine of minder kleine probleempjes op deze wereld.

Enfin, wat heb ik gedaan in Valencia: veel gelopen, door het schattige stadscentrum. Alles is zo kleinschalig dat zelfs IK er niet verdwaal. Mezelf veelvuldig verweten dat ik slechts 20 woorden Spaans spreek. Veel gegeten en gedronken. Vissoep gegeten gemaakt door Rosa en haar roommates uit Korea, Duitsland, Nederland en Japan. Een macho Flaminco-show gezien van louter mannen, dat meer leek op een stierengevecht en waarvan mijn bloed sneller ging stromen.

Museum van de Moderne Kunst bekeken en ik wil nu een reproductie van Joan Brossa’s ‘Sherlock Holmes’; geweldig!
Een ijs gegeten waar ik nu nog buikpijn van heb. Gelezen en gezond op ons dakterras. Kathedralen gezien en veel gelopen, gelopen en gelopen. Mijn dochter bewonderd. Aqua de Valencia gedronken in een salsabar en gedanst met negers en Japanners. Tja, ik kan het ook niet helpen.

Ik ben verliefd. Op Valencia. Misschien dat ik deze zomer 2 weken dat appartement huur. Alleen jammer dat ze er geen Frans spreken.

Marij http://www.marijsloothaak.nl